Kardashev – Liminal Rite

Geschreven door op 09-06-2022 om 22:54.

Het verleden loslaten kan heel gecompliceerd zijn wanneer je heftige en aangrijpende dingen hebt meegemaakt. Je kunt ongetwijfeld zelf legio voorbeelden noemen van situaties die dit kunnen veroorzaken. Sommige mensen worden door dit soort nare ervaringen zo sterk geraakt dat ze voor het leven getekend zijn. Beelden en herinneringen uit vervlogen jaren kunnen het heden dan dusdanig beïnvloeden en negatief inkleuren dat van het nu kunnen genieten er niet meer bij is. Nee, dit gaat geen oproep worden om een of andere innerlijke cursus te gaan doen, maar is een opmaat naar de thematiek die volledig centraal staat op het nieuwe album van Kardashev. Of zoals ze zelf zeggen: “What does it mean to live in the past? When does nostalgia become obsession, and guilt, a prison? Liminal Rite explores how the past can both wound and seduce, leading us down a path of self-destruction.”

Het Amerikaanse Kardashev speelt progressieve deathcore met heel veel post metal invloeden, en drapeert dat onder een dikke deken van rijke, atmosferische lagen. “Deathgaze” noemen ze het zelf. En het moet gezegd: dat dekt de lading volledig. Dit Liminal Rite is, na Peripety (2015), het tweede volledige album van het viertal uit Arizona. In de periode tussen beide albums heeft het viertal de wereld verblijd met twee EP’s: The Almanac (2015) en The Baring of Shadows (2020).

Liminal Rite vertelt het verhaal vanuit het perspectief van een fictieve, demente man en gaat over het falen van zijn geheugen, over hoe perceptie en realiteit niet altijd samenvloeien, over hoe het menselijke vernuft een verkeerd beeld van het verleden kan creëren. Het vormt het centrale thema op het album, waar omheen de composities worden ingevuld naar de emoties, zoals die op dat moment in het verhaal voorliggen. Zware bombast, bijtende blastbeats, prachtige melodieën, ingetogen passages (Apparitions in Candlelight, Lavender Calligraphy), scherpe riffs, moddervette gitaarlijnen, gesproken teksten, piano gedeeltes en een haast hypnotische sfeer … ogenschijnlijk probleemloos schakelt Kardashev tussen melodieuzere en loodzware gedeeltes. Alles vloeit op een onberispelijke, natuurlijke wijze (Silvered Shadows, Compost Grave-Song, A Vagabond’s Lament, Beyond the Passage of Embers), nergens voelt het ook maar enigszins geforceerd. De muziek is rijk, boeiend, gelaagd en complex en na vele luisterbeurten valt er nog van alles te ontdekken. Desondanks heeft het viertal Liminal Rite ook vrij toegankelijk weten te houden.

Afhankelijk van welke emoties naar boven komen bij de muziek, kleurt zanger Mark Garrett zijn vocalen in. Het vocale bereik van hem is imponerend: krijsend, schreeuwend, rauw, bijtend, fel, maar ook harmonieus, broos en teder baant hij zich een weg door het album. Welke toonzetting hij ook kiest, hij legt de emotie er dik op. Heel imposant. De gesproken gedeeltes op het album (intro The Approaching of Atonement, The Blinding Threshold, halverwege Beyond the Passage of Embers) zijn geschreven en ingesproken door drummer Sean Lang. Ze intrigeren, trekken je het verhaal in en geven het album nog meer dynamiek dan dat er op het album in de muziek toch al voorhanden is.

Kardashev tovert met Liminal Rite een fascinerend, veelzijdig en indrukwekkend album tevoorschijn, dat – hoe contrasterend het misschien ook klinkt – zowel meedogenloos zwaar als delicaat en fragiel klinkt. Een exceptionele plaat die liefhebbers van vindingrijkheid, oprechte emotie en iets anders dan het bewandelen van de geijkte paden aan zou moeten spreken. Oorstrelend mooi!

Score:

92/100

Label:

Metal Blade Records, 2022

Tracklisting:

  1. The Approaching of Atonement
  2. Silvered Shadows
  3. Apparitions in Candlelight
  4. Dissever
  5. Lavender Calligraphy
  6. The Blinding Threshold
  7. Compost Grave-Song
  8. Cellar of Ghosts
  9. Glass Phantoms
  10. A Vagabond’s Lament
  11. Beyond the Passage of Embers

Line-up:

  • Nico Mirolla – Gitaar
  • Mark Garrett – Vocalen
  • Alex Rieth – Bas
  • Sean Lang – Drums

Links: