Headlines

The Chronophagist is het debuutalbum van het Canadese gezelschap Fall Of Stasis. Volgens eigen zeggen heeft het bijna drie jaar geduurd voor deze schijf het licht zag, maar dat is op zich niet vreemd als je albumtitel een godheid betreft met de gewoonte om de tijd van stervelingen te stelen. De tijd vliegt, zeggen we hier en dat geldt blijkbaar ook daar. En daarmee is de titel verklaard maar dan moet ik het nog over de muziekstijl hebben. Dan wordt het direct een stuk lastiger. Is het technische deathmetal? Is het symfonische blackmetal? Met een vleugje bizarre powermetal? En een snufje folkloristische meligheid?Lees verder ›

Deathwhite is een darkmetalcollectief afkomstig uit Pittsburgh, Pennsylvania, Amerika. Een collectief dat er in het jaar 2018 voor zorgde dat ze met hun release For A Black Tomorrow en met Grave Image in 2020, helemaal bovenaan mijn jaarlijst stonden. Dit nieuwe album, dat de vrolijke titel Grey Everlasting op zich gedrukt kreeg, wordt net als de twee vorige album's door Season Of Mist uitgebracht. Ik verklap je nu al, de heren flikken het dit keer opnieuw. Wat? Tja, eerste plaats in de jaarlijst natuurlijk.Lees verder ›

Kim Jong-Qunt en Vladimir Pootang zijn terug. Na Kali Yuga Kommando en Death To The Modern World is er nu Alpine Resistance, het derde wapenfeit van deze internationale bedreiging voor de maatschappij zoals we die kennen in zijn huidige vorm. C.B.A. heeft het niet voor de groeiende wereldbevolking en is fan van Human Biomass Energy. Volgens mij zijn ze niet alleen. Met een opvallende hoes en dito teksten brengen ze alvast veel tongen los, zonder dat er ook maar één noot gespeeld is.Lees verder ›

De tongbreker van vandaag is het Finse Mustasuo met het album Hiljaisuus. Hiljaisuus is het Finse woord voor 'stilte'. Een opmerkelijke naam voor het derde album van deze hardcore crusties. De bandnaam Mustasuo is genoemd naar een lokaal stadsdistrict in Oulu met de betekenis 'zwart moeras'. De band brengt het album uit via het uitermate obscure Off Records, een specialistisch punk/hardcore-label uit Finland. Het artwork sluit mooi aan bij voorganger Katharsis, wat ik echt prachtig artwork vond hebben. Ditmaal stelt het een soort moerasgeest voor.Lees verder ›

And Harmony Dies bestaat een kwarteeuw en laat met Ballast zijn vierde album los op de nietsvermoedende luisteraar. Dit album is zo divers en er gebeurt zoveel dat het niet verwonderlijk is dat de band telkens veel tijd nodig heeft voor een nieuwe plaat. Avant-garde black metal, bij gebrek aan een beter passend genre, hoewel black metal zeker niet de hoofdzaak van Ballast uitmaakt en slechts één van de vele genres is die aan bod komen. Lees verder ›

The Grimoires was het eerste werk dat ik van dit duo, Inferitvm, te horen kreeg. Beide Spanjaarden, afkomstig uit Mallorca, brengen ijskoude black metal. Ik was niet direct danig onder de indruk. Iedereen verdient echter meer kansen, vandaar dat ik nu het nieuwe album Death's Embrace, dat uitkomt via Abomination records LTD, onder de loep neem. Deze nieuwe plaat komt uit in gelimiteerde digibookversie, mooi voor de kenners en verzamelaars onder ons. Waar op de vorige plaat nog een twaalftal werken verzameld stonden en de muziek nu en dan wat deed denken aan Limbonic Art en de vocalen wat weg hadden van de oude Immortal, tel ik op dit album maar acht nummers.Lees verder ›

Deze vier Amerikanen komen met Transcendental Violence als opvolger voor het al erg sterke Triumphant Masters Of Fates. Vimur is een vierkoppige formatie die ook nu weer haar zwartgeblakerde muziek laat uitbrengen door Boris Records. De vorige plaat kwam uit in 2019 en nu lees ik in de meegegeven info dat alle zeven nummers van de plaat die nu voor me ligt in juli 2018 werden opgenomen. Tja, dan kan je het moeilijk een nieuwe plaat noemen.Lees verder ›

Er zijn weinig genres in de metal die net zo snel opkwamen als ondergingen als de nu-metal stroming. Begin jaren negentig schoten bands in dit genre als paddenstoelen uit de grond. Werkelijk uit alle windhoeken waren er wel bands met laag gestemde gitaren, (al dan niet quasi-)getormenteerde zang en gebruik van dj’s.  Uiteindelijk hebben slechts een handvol bands zich staande weten te houden.  Het heeft er echter alle schijn van dat nu-metal aan een soort opleving bezig is. Het Italiaanse Niamh probeert met album nummer drie de Europese nu-metal ook weer van een kwaliteitsimpuls te voorzien.Lees verder ›

Als een band zegt dat het nieuwe album heel anders klinkt dan voorgaande albums wordt het altijd spannend. Zeker bij Falls of Rauros waar het vorige album Patterns in Mythology bijzonder goed in de smaak viel. Niet bij mijn collega Joost Aarts overigens die het album maar moeilijk te plaatsen vond. Was het een bijzonder goed album? Niet echt. Speel ik nog maandelijks nummers van dit album af? Dat wel.Lees verder ›

Morbid Extinction is een plaatje van Indonesische komaf. Een EP met een bloeddorstige natuur aldus het promopraatje. Het genre waar het over gaat is death/crust. Verder ingezoomd betreft het death metal van de oude school vermengd met crust punk. De EP bevat vijf tracks en dan nog een keer de vijf nummers die ook al op de debuut-EP stonden. Als u goed heeft geteld is dit inderdaad het tweede werk van deze Jakartanen.Lees verder ›

Voorwaar, een nieuwe ster schittert in het metalfirmament van onze Lage Landen! Hij heet Vanaheim en brengt ons Een Verloren Verhaal, bijna vijf jaar na de EP The House Spirit. Geheel in het Nederlands knallen de heren er lekkere, mag ik zeggen heerlijke, epische folk/pagan metal door. Lees verder ›

Deze twee Duitse blackmetalbands slaan de handen in elkaar voor een split. Skognatt, de band van Danijel Zambo (DZ), kreeg eerder al een plaatsje in onze reviewlijst. De EP, Rain Eternal, nam ik nog zelf onder de loep doch ik werd er niet geheel vrolijk van. Wehmut is me dan weer onbekend. Misschien niet moeilijk, want de band rond Johannes Reiss heeft nog maar één album uit, Catharsis, genaamd. Waar Skognatt de wat atmosferische blackmetaltoer op gaat, kiest Wehmut, hoe kan het ook anders, voor een minder vrolijke, eerder depressieve ondertoon.Lees verder ›

De meesten onder jullie zijn ooit ergens gestart met luisteren naar extremere muziek. Ikzelf heb ons geliefde genre leren appreciëren met de allereerste platen van de Griekse Goden. We kennen ze allemaal, Rotting Christ, Septicflesh, etc... Vandaar dat alles wat maar enigszins een link of band heeft met het zonnige Griekenland, mijn aandacht trekt. Zo ook dit eerste volwaardige album van het soloproject Svet. Svet betekent in het Russisch licht. Tja, wat een betekenis dezer dagen. Zoals we het gewoon zijn van het Duitse Northern Silence label, brengt ook Athanasios Papangelis, de man achter Svet, atmosferische black metal. Hier en daar wat opgeleukt met extra melancholie, dan weer met wat depressieve ondertonen. De reden waarom ik zo bevangen werd door de Griekse Goden is die typische melodielijnen maar ook die typische manier van spelen. Ik ben toch benieuwd of dit Svet diezelfde invloed en impact op mee heeft. Kent de heer Papangelis dus zijn klassiekers? Of zit hij op een andere schoolbank?Lees verder ›

The Defaced zeg. Nooit gedacht die nog eens tegen te komen. Deze Zweedse band is bezig aan zijn derde leven en combineert grooves, melodeath en thrash. Behalve een nieuwe drummer zit de line-up een tijdje stabiel, met mensen die hun sporen verdiend hebben bij soortgelijke bands als The Defaced. Ik zie namen terugkeren als Darkane, Terror 2000, Construcdead en My Regime. Nog bands nodig die er op lijken? Carnal Forge, Dimension Zero,  The Forsamen, ... we kunnen nog even doorgaan. Ik hield wel van het tweede album van de heren van The Defaced, dat verscheen in 2003 en de titel Karma in Black droeg. Een soort van Channel Zero met typisch Zweedse melodeathtrekjes. Prima nummers leverde het op. Anomaly (album nummer drie) was geen topper, integendeel, dus mijn interesse verdween. Nu is er na veertien jaar een nieuw album, het vierde voor de Zweden, via ViciSolum Records.Lees verder ›

Het debuut van de mysterieuze Noord-Italiaanse éénmansformatie Iscuron heb ik nog maar net verteerd, en hier is album nummer twee al: The Pursuit Of Unhappiness. Tussen beide releases is er nog niet eens een jaar voorbijgegaan (januari 2021 - december 2021), wat er op wijst dat de symfonische doodsmachine van Iscuron duidelijk niet is stilgevallen vorig jaar. De titel ligt gevoelsmatig perfect in het verlengde van de melodische, emotionele, catchy zwartgalligheid die de essentie vormde van The Nothing Has Defeated Atreyu, het toch wel indrukwekkende debuut.Lees verder ›

EP The Last Axeman is een leuk, heel degelijk tussendoortje van Crystal Viper zodat ze in de aandacht blijven. Liefhebbers van nieuw werk blijven wat op hun honger zitten omdat maar 1 van de 8 nummers effectief nieuw is.Lees verder ›

Als je kijkt naar de albumhoes, dan zou je zo kunnen denken dat we hier te maken hebben met een cultureel geëngageerde Franse chanson artiest. Zo eentje die constant loopt te jengelen over de lusten en onlusten van het leven. Vanaf het moment dat Lahbryce aftrapt verdwijnen al deze veronderstellingen gelukkig in de prullenbak, want dit nieuwe werkstuk van Sum of R slaat in als een dubbelgedruppelde zegel. Met hun psychedelische combinatie van drone, shoegaze krautrock en doom blazen ze iedereen van hun sokjes.Lees verder ›