B R I Q U E V I L L E – IIII

Geschreven door op 11-11-2023 om 18:42.

Briqueville, sorry B R I Q U E V I L L E knalt weer eens een paar nummers, sorry akten, los op de mensheid. Al tien jaar lang zijn deze Belgen een graag geziene gast op diverse podia en inmiddels zijn ze ook al aanbeland bij album nummer vier, die de akten zestien tot en met twintig herbergt. Deze liggen in het verlengde van al het vorig werk. In dat opzicht is IIII een logisch vervolg in de discografie van deze band, waarvan we nog steeds niet weten wie er nou precies deel van uitmaken. Het zou gaan om leden van diverse electro- en metalbands. Church of Ra? Ach, het maakt eigenlijk ook niet uit. Wat er toe doet, is de muziek.

En dat is wederom een mix van post-rock, doom, drones en donkere electronica. Dat levert een veertig minuten tellend werkstuk op waarin op het eerste gehoor weinig lijkt te gebeuren. De variatie zit hem in de details. En die zijn er genoeg op dit album. Er is hoorbaar werk gaan zitten in de composities en dan met name de overgangen in de muziek. Deze worden regelmatig worden verrijkt met dreunende keyboardklanken of geluidsinterrupties, die aantonen hoe knap sommige nummers zijn opgebouwd en hoe goed getimed deze stukken zijn. In AKTE XVII laat de band horen hoe de wat ongebruikelijke songstructuren worden voorzien van spanningsbogen die in de muziek zijn gevlochten. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar continu geboeid blijft en nieuwsgierig wordt naar wat er komt. De band zet daarnaast meer in op sfeer en dreiging dan op memorabele compositie. Dat laatste doet B R I Q U E V I L L E  op IIII toch door meer zang toe te voegen aan de muziek. Deze kun je gerust zien als een extra sfeerinstrument. Door de toevoeging van repeterend geprevel, getormenteerde zanglijnen, of zelfs een Americana benadering krijgen de nummers veel meer body.

Een voorbeeld hiervan is  AKTE XVI, waar een soort mantra terug te horen is boven duistere soundscapes en feedbackende gitaren. De zang vormt een ritmische en hypnotiserende aanvulling op de drums, wat resulteert in een fascinerend einde van dit nummer. In het opvolgende nummer AKTE XVII hoor je dan weer vrouwelijke zang. Deze wordt verstopt onder een tapijt van harkende baslijnen, wat een onheilspellend gevoel creëert alsof je getuige bent van iemand die moederziel alleen in een kelder hymnes zingt. Later in dit nummer komen daar meer gedeclameerde en ijle vocalen bij. Het luistert als een hoorspel waar je niet helemaal naar wilt luisteren, maar dat toch blijft intrigeren. Zeker in AKTE XVIII, waarbij de band je gewoonweg niet in slaap laat zakken, door een steeds sneller gespeelde riff te voorzien van keyboards en geluidsinterrupties. Dit is een fascinerend nummer waarbij de opbouw maar aan lijkt te houden, terwijl er op de achtergrond van alles gebeurt. De melodielijn van de keyboards zorgt bovendien voor een horrorfilmachtige sfeer.

De band weet de hele plaat deze beklemmende sfeer vast te houden. Heel af en toe laat men de teugels van de steeds sterker wordende greep iets vieren vieren. Dat gebeurt in afsluiter AKTE XX door middel van een gitaarsolo die ineens als een zon door de gitzwarte wolken breekt. Dit geeft het nummer bijna een positieve, maar vooral een psychedelische tint mee. Het doet wel denken aan de manier waarop Monkey3 zijn nummers opbouwt. Dit laatste nummer is overigens wel een van de betere songs. Ondanks een lengte van twaalf minuten blijft iedere minuut boeien en zit je gespannen te wachten tot de uitbarsting die er niet helemaal komt.

Maar dat is eigenlijk ook niet zo heel erg. B r i q u e v i l l e heeft er dan al veertig minuten intrigerende muziek op zitten. Is dit het beste werk van de gemaskerde mannen? Wellicht niet. Is dit wereldschokkend? Ook niet. Maar intrigerend is het wel. Het verontrust, het neemt je mee: het doet in ieder geval iets met je. Is dat niet de kracht van kunst?

Score:

80/100

Label:

Pelagic Records, 2023

Tracklisting:

  1. AKTE XVI
  2. AKTE XVII
  3. AKTE XVIII
  4. AKTE XIX
  5. AKTE XX

Line-up:

  • Onbekend

Links: