Headlines

De band Staghelm noemde zich voorheen Ulm en dit van 2018 tem 2024, en bracht onder die naam één plaat uit, The Winds Journey. In 2024 bedacht bandbrein en multi-instrumentalist Oxylus zich en kwam met de nieuwe bandnaam Staghelm op de proppen. De vorige plaat van dit uit Wales, Aberystwyth afkomstige atmosferische blackmetalgezelschap heette Subnivium. Nu komt hij met Natura Semper Praevalet via het gekende Naturmacht Productions.Lees verder ›

In het niet zo gezegende jaar 2020 ging de messcherpe, strijdbare thrash metal van Total Annihilation bruut met mijn goedkeuring aan de haal. Het heeft even geduurd, maar nu komen de Zwitserse rotten dan toch met een opvolger van het sterke …On Chains Of Doom op de proppen. De bijna zes jaar die verstreken zijn spelen mogelijk wat met mijn hoofd, maar het lijkt er toch op dat de band voor album nummer vier, Mountains Of Madness, voor een iets ander, vooral zwaarder geluid gaat en meer bij de death metal aanleunt. Ook niet verkeerd natuurlijk!Lees verder ›

Wrath, de man achter het Griekse Dødsferd, is in samenspraak met een andere Griek, Sarvok, enkele jaren geleden een collaboratie aangegaan, met als resultaat dit bijna veertig minuten durende epos Asphyxiating Late Night Sessions. Nu is er een tapevariant van beschikbaar gekomen, meteen een puike reden om deze split die nooit eerder aan bod kwam op onze geliefde webstek, eens te laten draaien. Gelukkig wordt er naast de Griekse songteksten ook een vertaling in het Engels voorzien, dan zijn we toch mee in het verhaal, ook al is dit maar ten dele natuurlijk.Lees verder ›

Je zet je eerste stappen op Duitse grond, legt daar de fundamenten voor je blackmetalband en vervolgen verhuis je naar Noorwegen. Laat jaren niks van je horen, maar blijft wel trouw aan de vlam die nog steeds in je brandt. Dat is kort door de bocht het muzikale wandelpad van de heer Frank Nordmann, de grondlegger van Asaru. Nu ruim dertien jaar na de vorige plaat, From The Chasms Of Oblivion kom je dan met een aantal opgetrommelde gelijkgestemden met V.O.I.D. op de proppen. Deze plaat wordt dan ook nog eens uitgebracht door een label dat al jaren de aarde en modder omploegt in blackmetalland, Schwarzdorn productions. Heerlijk toch!Lees verder ›

Zwarte schimmel zal net als veel andere soorten schimmels ook wel in Portugal voorkomen. Je kan er vet ziek van worden. Dat zal alvast niet de bedoeling zijn van de punk/blackmetallers in het gelijknamige Black Mold maar dat kan je natuurlijk niet direct weten. In 2018 zag deze band die bestaat uit ik-weet-niet-wie, het levenslicht en bracht prompt een demo uit, Atavism. In de tussentijd hebben we al twee volwaardige platen weten passeren waarvan de laatste in 2024 de titel In The Dirt Of Oblivion meekreeg.Lees verder ›

Dawn Of A Dark Age is voor ons recensenten normaal geen nobele onbekende, meer al was het maar dat dit Ver Sacrum intussen al wel weer plaat nummer negen is. Is het niet door de bandnaam dan is de bekendheid vooral daar door niemand minder dan Vittorio Sabelli die deel uitmaakt van dit gezelschap. Hij is echter ook nog actief in een trits andere bands waaronder Incantvm en Notturno.Lees verder ›

Ik ben nog nooit in Richmond, Virginia geweest en vermoedelijk zal het nog wel een hele poos duren alvorens ik daar van het vliegtuig stap. Nu dit viertal Spiral Fracture is van daar afkomstig en maakt al sinds 2011 extreme metal en laat zich graag beïnvloeden door heel wat subgenres. Welke? Daar komen we zo meteen wel achter. Dit Grace in Decay dat uitkomt via WormHoleDeath Records is de opvolger van een EP uit 2013 The Site Of Suffering en nog twee volwaardige platen Dismantled (2017) en Spiral Fracture (2022).Lees verder ›

Dubbel zo mega, dubbel zo legendarisch, dubbel zo finaal. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. En als je als Megadeth je plaat Megadeth noemt, dan solliciteer je bijna (dubbel) naar deze rubriek. Los daarvan vraagt de (naar verluidt) laatste plaat van de invloedrijke band van Dave Mustaine simpelweg om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het laatste oordeel mag vellen. Michiel H (favoriete genre: te veel om op te noemen, heeft het concert van Megadeth in 1991 in zijn top 10 beste concerten ooit staan) en JohannesV (favoriete genre: meestal death-, black-, thrash metal en grindcore) zijn deze keer de gelukkigen.  Lees verder ›

Yes; het Nederlandse Textures is terug van weggeweest! Na maar liefst tien jaar afwezigheid krijgen we met Genotype de opvolger van Phenotype. Toch moeten we deze plaat -zo schrijft het bijgeleverde informatieblad- niet zien als opvolger, maar eerder als wedergeboorte. Wie denkt dat we hier met onafgemaakte ideeën of nummers te maken krijgen, komt weliswaar bedrogen uit. Alle songs zijn van de grond af aan zelf geschreven én geproduceerd. Dat noem ik nou een comeback! Voor diegene die Textures niet kennen: de band staat sinds de oprichting in 2001 ontegenzeggelijk aan de wieg van Neerlandsch 'moderne' metal. Eerder deelde men het podium met onder andere Arch Enemy, Meshuggah en een Machine Head. Geen misselijk curriculum vitae dus. Genotype is album nummer zes in de discografie en verschijnt via Kscope.Lees verder ›

“To Bach or not to Bach?” dat was de vraag op 29 juni 2024. Ik had Alkaloid – een van mijn favoriete progressieve deathmetalbands - al veel te lang niet meer live zien spelen, maar ik luister eigenlijk nooit naar klassieke muziek. Wat dat laatste er nu weer mee te maken heeft? Nou, die avond zouden de Duitse deathmetallers het Bachfestival in Dordrecht afsluiten… Het optreden had dan ook de ondertitel “The Baroque Origins of Progressive Death Metal”. Ach, soms moet je het nieuwe niet uit de weg gaan en vaak levert dat dan juist een bijzondere ervaring op. Ah, dat is een prima motto voor het luisteren naar deze plaat!Lees verder ›

Nieuw uit Nederland: Empty Fix. Vorig jaar verscheen de EP The Cycle of Trying en het is een uiterst onderhoudend werkstukje vol gothic/doommetal met een heerlijke jaren ’90-vibe. Een beetje Paradise Lost rondom de Draconian Times-periode, een tikkeltje My Dying Bride wat betreft het toetsenwerk, een snufje Alice in Chains wat betreft de neerslachtigheid, een toefje Life of Agony vanwege de tegendraadsheid en de hardcore-achtergrond en vooral veel Type O Negative. Niet dat Empty Fix een Type O-kloon is maar de muzikale overeenkomst is op momenten verbluffend. Om over de vocale nog maar te zwijgen.Lees verder ›

Het bezingen van de kosmos, het zich verdiepen in alles wat zich mijlenver en waarschijnlijk lichtjaren weg van ons afspeelt. Het is nu niet direct iets wat mij bijzonder boeit. Dit Pools/Oekraïnse Morbonoct denkt daar echter anders over. De beide heren zijn zelfs al toe aan plaat vijf rondom dit thema. Deze kreeg de titel No One Knows We’re Dying met zich mee. Ik vernoem voor de volledigheid de andere albums ook nog eventjes: Anmet (2021), Chorna bezodnya (2022), Galactic Gloom (2023) en The Highest Purpose (2024). Deze laatste plaat ontving van collega Aarts nog een grootste onderscheiding.Lees verder ›

Gek toch. Dit uit Richmond, Indiana afkomstige melodische deathmetalvijftal Carrion Vael staat maar met vier personen op de bandfoto. Heb ik dan ergens overgekeken? Ik maak er me in ieder geval niet druk over en druk op de knop om Slay Utterly te laten draaien. De band die al sinds 2008 bestaat heeft heel wat op zijn conto, waaronder Cannibals Anonymous (2024) en de plaat daarvoor, Abhorrent Obsessions (2022).Lees verder ›

"Hi Zware, how are you?” Aldus begint de mail van het Zweedse Enemy Awake, waarin Rotten Soul wordt aangeboden. Het is een deathmetalband die geschikt zou zijn voor liefhebbers van onder andere Metallica, Pantera en Arch Enemy. Juist ja… Volgens de begeleidende tekst is deze EP een weergave van de emoties en levensvisie van de man achter dit éénmansproject. Die man heet Ivan Castro. Geen heel erg Zweedse naam, maar onderzoek leert mij dat hij oorspronkelijk uit Peru komt.Lees verder ›