The Callous Daoboys kreeg in de laatste aflevering van de Zware Metalen podcast Osmium een award voor de categorie band die heel goed door heeft dat het 2026 is. Met hun mix van geflipte hardcore, stevige breakdowns en vreselijk catchy R&B deuntjes is dat natuurlijk ook zo. Dit is muziek die een breed publiek aan kan spreken. De laatste plaat I Don’t Want To See You In Heaven eindigde dan ook in menig jaarlijstje. Nu toert de band met die plaat door Europa. Nederland wordt natuurlijk niet overgeslagen en zo komt het dat de band de kleine zaal in de Effenaar op een koude donderdagavond headliner is. Friso Veltkamp was erbij.
Het is niet de eerste keer dat The Callous Doaboys in Nederland te zien is; het zestal was ook al eens support van Tesseract tijdens diens tour in 2024. Misschien op het eerste gezicht een wat onlogische combinatie, maar eigenlijk paste die avontuurlijke muziek wel bij de progressieve insteek van de djentmetalband. Nu is The Callous Daoboys headliner op eigen benen en zeker na de vorige plaat groeit de band gestaag door, met steeds meer goede recensies en aandacht. In dat opzicht is het jammer dat het vanavond niet heel druk is: slechts een honderdtal mensen hebben de moeite genomen om naar de Effenaar te komen.
De eerste band die vanavond optreedt is Coalmine Canary: ook zo’n mooie bandnaam. Helaas missen we deze act door het tassenbeleid bij de Effenaar: er was een te grote tas aanwezig waardoor we werden gesommeerd om deze te stallen bij de NS. 013 hanteert ook een dergelijk beleid en daar vind ik wel iets van. Wat nu als je van de andere kant van het land naar deze show wil kijken? Wat nu als je direct doorgaat vanaf je werk en je werkspullen (laptop et cetera) nog bij je hebt? Dan word je dus veroordeeld om tien euro bij de NS te besteden voor een locker. Of wat nu als je van een band een trui of een plaat koopt? Dan wordt je nu verplicht deze hele show bij je te houden. Bied dan op zin minst een paar grotere kluisjes aan.
Dan door naar de muziek: Knives. De bandleden hadden hun dagelijkse workout blijkbaar nog niet gehad en een deel van de groep begint alvast met jumping jacks op het podium. Dat had op zich niet gehoeven, want de band laat gedurende hele optreden flink wat energie los. Dat is ook wel passend bij de muziek: bij opener The Dagger denk je nog met een nu-metalband te maken te hebben, maar daarna gaat er een compleet register open. Punk, metal, noise: er wordt weer een complete platenkast omvergetrokken.
Dat combineert de band met relatief compacte nummers waarbij energie de gemene deler vormt. Bassist Ben voert in dat opzicht de troepen aan; gedurende het hele optreden rent hij in het rind en draait hij pirouettes met zijn gitaar, dan staat hij weer overmatig te springen. Het oogt in ieder geval energiek en enthousiast. Maar er zijn meerdere blikvangers in de band, zoals saxofoniste Tegan, die in veel nummers best een prominente rol toebedeeld krijgt, al is het geluid niet altijd even duidelijk. Maar tijdens Sugar vervult ze wel een opzwepende rol, dat resulteert uiteindelijk in een soort eerste mini wall of death.
Het is tekenend voor de show deze avond: iedereen heeft er in. En de nummers verraden bij vlagen ook vernuftige songwrting, Knives laat regelmatig de boel even vieren met slim geplaatste intermezzo’s, om daarna door te schakelen naar groovende midtempo stukken. Dat werkt live uitstekend. Het effect blijft mede ook hangen doordat de band na 35 minuten van het podium stapt. Dan hebben we een tiental enerverende nummers aangehoord. Niet alles even sterk, wel alles even enthousiast gebracht.
Er wordt afgetrapt met Full Moon Guidance, uiteraard afkomstig van de vorig jaar verschenen plaat I Don’t Want To See You In Heaven. En net als Knives heeft Callous Daoboys een aantal blikvangers in de gelederen, zoals de op een flying V spelende Maddie en natuurlijk violiste Amber Christman. Toch is het frontman en belangrijkste songwriter Carso die op een heel natuurlijke manier de aandacht naar zich toe trekt. Een eclectisch gezelschap in ieder geval en die lijn trekt zich moeiteloos door naar de muziek. De sound is in in eerste instantie een flinke brei waarin van alles tegelijk lijkt te gebeuren, maar juist de gecontrolerde chaos werkt aanstekelijk. Dat zie je ook terug aan de enthousiaste manier van bewegen van de bandleden: ogenschijnlijk moeiteloos meebewegend met zowel de chaotische breaks van Pushing the Pink Envelope als het onweerstaanbaar catchy, heupwiegende Lemon.
De laatste plaat staat vanavond duidelijk centraal. Daarbij valt op hoe sommige nummers live echt tot leven komen en andere accenten krijgen. Zo klinkt de oerbrul van gitarist Daniel een stuk rauwer en meer hooligan dan op plaat. Ook valt op hoeveel verschillende geluiden Amber uit haar viool weet te toveren. Daar staat tegenover dat haar meer traditionele vioolspel niet altijd goed hoorbaar is: het wordt regelmatig overstemd door het woeste gehak op de drums van Matthew.
Eén van de hoogtepunten volgt al vroeg in de set: Two-Headed Trout wordt energiek gebracht en zanger Carson schittert met zijn aanstekelijke zanglijnen. Dat is sowieso wel de sterke troef van deze band: die mooie en soms zelfs een tikje cheesy, maar zo herkenbare momenten. Callous Daoboys koppelt dat echter wel aan muzikaal vakmanschap, waarbij merkwaardige overgangen en abrupte tempowisselingen geen moment worden geschuwd.
Daarbij sporen de bandleden het publiek continu aan om ook in beweging te komen. Zanger Carlsen roept continu ‘move idiots’, waarna daar ook gehoor aan gegeven wordt. Het is dan ook lastig om stil te staan op nummers als Blackberry Delorean en (vooral) Schizophrenia Legacy. Je ziet mensen dansen, goedkeurend knikken of gewoon in de (bescheiden) moshpit hun ding doen. De band kijkt het met zichtbaar plezier aan. Op een gegeven moment roept Carson dan ook dat hij liefst in Nederland wil blijven, al moet dat wel een gay marriage moet zijn, omdat hij anders thuis wat uit te leggen heeft. Ach, hoe dan ook: hopelijk komt deze band snel weer terug, want het is een enerverend gezelschap, dit Callous Daoboys.
Datum en locatie
5 februari 2026, Effenaar, Eindhoven
Link: