Headlines

Pest uit Duitsland heeft besloten nog een album vol haatdragende black metal aan ons toe te vertrouwen en te presenteren. Eternal Nightmares is plaat nummer zes in het rijtje. De vorige langspeler dateert van 2014 en heette Buried. Dit gezelschap, dat in 1997 al startte, verloor jammerlijk bandlid Mrok in 2011 en dat bracht natuurlijk heel wat teweeg. Het hield hen echter niet tegen om verder te doen; beschouw het als een blijk van eer en respect aan Mrok. In 2024 bracht Heidens Hart, de platenboer die deze zesde plaat ook uitbrengt, nog een split op de markt met het Nederlandse Cultus: Werelden Ten Onder/The Ancient Sleep.Lees verder ›

Het Britse Wode kwam in 2016 op mijn radar toen ze hun naar zichzelf vernoemde debuutplaat uitbrachten. Een release vol uitstekende melodieuze black metal met hints naar doom en hoewel het niet meteen de next big thing was, stond het kwalitatief meteen als een huis. Ik kan me een fenomenaal nummer als Cloaked in Ruin nog goed herinneren. Daarna kwamen er met de albums Servants of the Countercosmos en Burn in Many Mirrors wat meer thrash- en black ’n roll- invloeden om de hoek kijken en het leek erop dat de Mancuniërs hun stijl gevonden hadden.Lees verder ›

Wat gebeurt er allemaal in het Duitse Hannover? Het is volgens UNESCO de stad van de muziek en laat net daarom de twee bandleden in dit Duitse Nimbifer elkaar gevonden hebben om muziek te maken. Niet met wat gefluit of tingeltangel op een piano, nee gewoon smerig drumwerk en groezelige gitaren. Zo kwam ook deze EP Vom Gipfel tot stand. Sturmfreidt en Windkelch zijn niet heel erg productief want ze hebben tussen 2019 maar één volwaardig album in elkaar weten steken, Der böse Geist (2024).Lees verder ›

Krakau is de tweede grootste stad van Polen na Warschau en ergens in 2015 vonden een troepje gelijkgestemden elkaar daar met het idee om black metal te maken die doordrenkt wordt met punk-invloeden. Owls Woods Graves was geboren. Zo simpel is het. Geen negen maanden wachten, ruggenprik, bevalling en heel het gedoe. Tussen 2015 en nu zijn er naast een EP maar liefst twee full albums gepasseerd en is dit Strix dus nummer drie. In 2019 was er Citizenship Of The Abyss, in 2022 kwam dan Secret Spies Of The Horned Patrician.Lees verder ›

Danko! Danko! Danko! Waar is de tijd dat Danko Jones de mainstage van rockfestivals platspeelde tussen twee en vier in de namiddag. Bijna twee decennia geleden was deze groep het referentiepunt voor een goede tijd op de weide. Ongecompliceerd rocken met een vleugje Ramones-tempo, 'motivational speeches' en een cultpersona om U tegen te zeggen. Songs over seks, drugs en rock 'n roll. Wat een tijden. De band was zo universeel geliefd dat het meerdere pop, rock, punk en zelfs metalfestivals heeft kunnen onderwerpen aan hun aanstekelijke formule.Lees verder ›

Van een band waar Dayal Patterson een volwaardig hoofdstuk aan wijdt in zijn Black Metal: Evolution of the Cult verwacht je misschien wel dat die trouw blijft aan de roots van black metal. Want die roots van de tweede golf van black metal liggen niet enkel in Zwitserland en Noorwegen, maar zeker ook in (het toenmalige) Tsjechoslowakije. Maar als er iets is dat je mag verwachten van Master’s Hammer, dan is het wel dat je niet weet wat je mag verwachten van Master’s Hammer. Ik hou wel van een uitdaging als recensent, maar wat Master’s Hammer me met zijn Maldorör Disco nu voor de voeten gooit is toch wel behoorlijk buiten categorie.Lees verder ›

Sila Nuna is de nieuwste plaat van het Italiaanse, uit Cesena afkomstige, Sedna. Een band die het levenslicht zag ergens in 2009 maar, na een demo in 2011, pas in 2014 met een volwaardige langspeler kwam. In 2019 voorzag ik voorganger The Men Behind The Sun nog van een meer dan passend schrijven. Crisafulli heeft zijn trawanten gevonden in bands als Angerdome en Stygian en brengt post-blackmetal van het brutere, volledig doorleefde soort.Lees verder ›

“Een dik, zwaar elixer dat je ziel rechtstreeks de eindeloze prog-kosmos inblaast” is hoe Homegrown zijn nieuwe plaat omschrijft ik zou zelf geen betere beschrijving kunnen bedenken. De band, opgericht in 2018, maakte indruk met eerdere uitgaves Berget Gråter (2023) en Himalayaz (2024), maar op dit hagelnieuwe Homegrown heeft men de instrumentale rock volledig omarmd. Het resultaat is een album dat groots en toch meditatief klinkt, doordrenkt is van de fuzztradities van klassieke stoner rock en bruist van de vrij stromende geest van de psychedelische prog-jamcultuur.Lees verder ›

Op 20 maart 2025 speelde Primordial live in The Big Apple. A.A. Nemtheanga (frontman en zanger) zegt er zelf over: “When we heard the results of this incredibly well mixed show which captured perfectly the passion, commitment and fury of a special night … we thought: what the hell let’s put it out there…” en daarmee wordt alvast de toon gezet.Lees verder ›

Hope Erodes komt uit Antwerpen en deze EP The Crown brengt het verhaal samen van eerder uitgebrachte singles. De band bestaat al sinds 2013 met hier en daar een kleine pauze maar bracht al wat EP-werk uit. Zo was daar in 2014 Lost To Supremacy en in 2018 Rainwalker. De vijf heren weten goed met wie ze moeten samenwerken en voor deze EP doken ze met niemand minder dan Yarne Heylen in zijn Project Zero Studio onder om alles vakkundig op te nemen.Lees verder ›

Lemmy is al tien jaar dood, maar zijn band viert dit jaar het vijftigjarig jubileum. Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan want het houdt de erfenis van de 49% motherfucker, 51% son of a bitch levend. Eerder dit jaar verscheen er nog een ‘verloren album’, nu hebben we een Killed by Deaf – A Punk Tribute to Motörhead. En Lemmy zelf is ook nog eens van de partij!Lees verder ›

Het Nederlandse Fír is nog maar actief sinds 2022 en bestaat - hoe kan het ook anders - uit, Fír. Het Sinistere Oog is release nummer acht sinds dat jaar en dat noem ik alvast best veel. Vorig jaar kwam er via Tour De Garde nog het eerste en tot nu toe enige album, De Stilte Van God uit. Het Sinistere Oog, een mini-album of gewoonweg een EP, komt via het Duitse Amor Fati Productions. Een label dat wel eens vaker de scene van de Lage Landen weet te bezoeken.Lees verder ›

Ergens rond vijf december zitten er heel wat kindjes te wachten op de komst van de Goedheiligman op zijn witte schimmel die wordt geflankeerd door een aantal Pieten. Welke kleur deze laatste hebben weet ik niet en boeit me ook niet want in het schoentje van sommige van die kinderen zal waarschijnlijk vanuit het pakjeshuis van Season Of Mist de cd- of vinylversie van de twaalfde plaat van dit Belgische blackmetalgezelschap Enthroned, Ashspawn, te vinden zijn. Heel wat tranen zullen dan gelaten worden door die ukkepukies als blijkt dat dat een cadeautje van de Sint voor papa of mama zal zijn.Lees verder ›

De Filistijn Goliath kennen we allemaal. De reus die zogezegd werd verslagen door David met een slinger en wat steentjes. Maar wie zou Ongoliath, of beter geschreven: Ungoliath zijn? Goliath zijn tegenhanger? Maar komen we dan niet terug uit bij de gewone mens? Ik vraag het me af. Misschien moet ik mijn vragen opsparen en wanneer ik in de mogelijkheid ben dit even aan bandbrein en multi-instrumentalist Bane te vragen. Zijn band, Ungoliath, bestaat sinds 2002 doch dit Shadows Of The Eclipse is nog maar plaat twee. Hij bracht tussen het jaar van conceptie en nu niet al te veel maar de laatste drie jaar lijkt hij wel productiever, de man met een verleden in Avataria die nog steeds actief in As Stormclouds Gather.Lees verder ›