Headlines

Je kent het vast wel: je krijgt een zoveelste luistertip toegestuurd van die altijd overenthousiaste vriend en denkt in eerste instantie: dat komt nog wel. Zodra je er echter toch maar aan begint zonder enige verwachting, word je compleet van je sokken geblazen en ben je helemaal om, maar dan ook echt helemaal! Mij overkwam het met dit Britse trio van Black Orchid Empire. De EP Scissormouth werd eerder dit jaar zodoende al helemaal grijsgedraaid en gelukkig zijn al die steengoede songs ook op Lore gekomen, album nummer vijf in de discografie van deze progmetalband, dat uitgebracht wordt via Year Of The Rat records.Lees verder ›

Ik haalde werk van het Noorse blackmetalcollectief Urkaft al wel eens eerder aan. De band die in 2014 opgericht werd komt nu met plaat drie, Naturens Skrik, nadat in 2023 Lyset skinner best I mørket via Polypus Records werd aangebracht. Eigenlijk is het geen collectief en draait binnen Urkraft alles rond bandbreind en multi-instrumentalist Andreas Wærholm. Zijn vorige werk waar ik schrijfsel over neerpende kenmerkte zich daar soms lang uitgesponnen en uitgerokken nummers vol atmosfeer en folky, paganeske ondertonen.Lees verder ›

Iselder, een blackmetalband uit Wales is actief sinds 2014. Er zit een zekere nationalistische trots verbonden aan deze band die in de tussentijd al vijf volledige platen, een doos singles en een EP heeft weten uitbrengen. Deze laatste was in 2018 en ontstond in kader van een samenwerking met de band Merciless Savage. Dit The 38th Division is dus de nieuwste en komt via Marwolaeth Records.Lees verder ›

Drie ruige, stoere, statige bonken vormen Diabolic Oath, een band uit de Amerikaanse staat Oregon, Portland om precies te zijn. Unholy Barbaric Hymns is een EP en volgt de vorige langspeler Oracular Hexations die ook via Sentient Ruin Laboratories uitkwam. De death/black metal die dit trio brengt dendert als een bataljon tanks en knalt als Teitanblood, Morbid Angel of een Bestial Warlust de ruiten uit je rijtjeswoning.Lees verder ›

Necromantic Worship en The Nameless Shrine zijn twee Nederlandse bands die via Wolfcult Religion deze 7 inch split op de markt brengen. Beide bands laten zich gevoelig inspireren door de vroege Griekse scene. Ze geven er elk een eigen kleur en vorm aan maar het staat natuurlijk buiten kijf dat sfeerschepping hoog in het vaandel wordt gehesen. Verder leren de foto's van beide bands mij nog dat ze er occulte, ritualistische handelingen op nahouden. Necromantic Worship heeft al wat demo's en een plaat op zijn conto, The Nameless Shrine is een nieuwe entiteit, alhoewel nieuw...Lees verder ›

Ja jongens! Stop twee Noorse bands in hun repetitiekot en vraag om samen af te stemmen een split-album getiteld Elegier fra avgrunnen samen te stellen. Als je dan weet dat de ene band Enevelde heet en de andere Gjendød dan mag je er toch wel vanuit gaan dat het goed komt en meer zelfs. Terratur Possessions komt nu op de proppen met de resultaten van deze samenwerking. Heerlijk ongure, onfrisse en pure black metal wordt je hier voorgeschoteld.Lees verder ›

Vaak betekent uitstel ook afstel. Dat is inherent aan een gezegde, daar zit nu eenmaal een kern van waarheid in. Als de urgentie dan lijkt weg te ebben, breekt ook een punt aan waarop teruggrijpen niet meer tot de mogelijkheden behoort. We moeten immers door in de maalstroom van de tegenwoordige tijd. Maar soms roept de geschiedenis ons een halt toe, ook al probeert de immer dreigende draaikolk ons mee verder te trekken. Ditmaal wordt de boei toegeworpen door Ethereal Darkness en krijgen we een echo door uit het verleden. Ik ga het maar meteen op tafel gooien: met nu al één van de betere albums van het jaar in het spectrum der dode melodische metalen mocht en kón een woordelijke bespreking hier simpelweg niet ontbreken.Lees verder ›

Op twintig februari kwam het vierde studio-album van het Noorse Misotheist uit: De Pinte. Dit imposante werk zal dit jaar hoogstwaarschijnlijk hoog eindigen in de jaarlijsten en wordt door sommigen nu al getipt als het (blackmetal-)album van het jaar. Hoewel het altijd moeilijk is om albums met elkaar te vergelijken (hoe sterk verwant ze ook mogen zijn), durf ik toch nu al een gewaagde voorspelling te doen: dit Diabolus, Mecum Semperterne! zou Misotheist wel eens naar de kroon durven steken.Lees verder ›

Celestial Deconstruction's Transcosmic Spillover is de eerste plaat van dit Duitse collectief, eigenlijk een duo. Bijzonder intrigerend vind ik de aanwezigheid van een zekere Philip Breuer. En waarom? Tja, dit heerschap opereerde jaren onder de naam Tyrann in het machtige Nederlandse blackmetalgezelschap Ordo Draconis. Een band die ons tussen 1996 en 2005 vergaste op uitmuntend werk zoals When The Cycle Ends, een demo uit 1997, of de EP In Speculis Noctis uit 1999. En dan vergeet ik bijna nog het magistrale tweeluik Camera Obscura. Jongens toch!Lees verder ›

Dark Divination en Wampyric Rites, kerels toch! Zoals de titel van dit 7-inch werkstuk doet vermoeden komen beide bands uit verschillende windstreken. Finnish Ecuador Alliance! Wat een titel, wat een blackmetalbondgenootschap! Het is het Portugese Signal Rex label dat dit draaiende hebbeding weet uit te brengen. Puriteinen zouden durven zeggen dat twee nummers, één van elk, geen zin heeft om te bespreken maar die mening deel ik natuurlijk niet.Lees verder ›

Deze Griekse melodische blackmetalband Primal Cult is al actief op het schiereiland, en ver daarbuiten, sinds 2012. In dat gezegende jaar bleken Eve Alchemy en Aro Raven twee handen op één blackmetalbuik. Dat resulteerde in een EP, In Timeless Paths (2014), en later het eerste album: Perennial Fire (2018). Intussen is het Eve Alchemy die bijna alles voor haar rekening neemt. Waar Aro Raven nu uithangt, is me een raadsel en misschien vragen we dat beter aan Joost. Gelukkig weet de dame perfect haar streng te trekken en weet ze zich wel te omringen met een handvol trawanten om het geheel nog meer vorm en diepgang te geven.Lees verder ›

Toen ik in 2017 Plagues van Millhaven besprak, had ik al door dat deze band meer in huis had dan het gemiddelde metalcoreclubje dat wat melodeathriffs over breakdowns plakt. Ondertussen zijn we een hoop releases verder en ligt met NTRL de nieuwste EP van de Belgen klaar. De naam The Curse Of Millhaven werd al een tijdje geleden ingekort tot gewoon Millhaven, maar muzikaal blijft de groep gelukkig trouw aan waar het altijd sterk in geweest is.Lees verder ›

Er zijn niet zoveel bands vernoemd naar een bekend (historisch) figuur. Ik kom, met een klein beetje hulp van het internet, niet verder dan Norma Jean, Lizzy Borden of (met wat  artistieke vrijheid): The Dillinger Escape Plan. En dan is er natuurlijk ook nog De Dikke Lul Band die ongetwijfeld is vernoemd naar mijn oude conrector van de HAVO. Wat een bokkenlul was dat zeg! Maar goed... een duo uit het Groningse Westerkwartier heeft zich nu vernoemd naar IJe Wijkstra. Lees verder ›

Dit Franse Sans Roi dat in leven werd geroepen ergens rond 2022 in de regio Clermond-Ferrand, heeft het nobele idee opgevat om en nu luister goed, drie trilogieën te gaan schrijven. Dit Le rêve & la vie is het laatste deel in de eerste van de drie. Het Franse ondergrondproductiehuis Chapitre XIII Production is de platenboer die ook al de vorige albums heeft weten uitbrengen. Het bracht ook het meest recente en erg interessante werkstuk uit van Supplices.Lees verder ›

Tja, binnen deze nieuwe Portugese blackmetalentiteit Somnia Finem is het me wel niet helemaal duidelijk wie instaat voor wat. Desassossego is het eerste werkstuk dat komt via Signal Rex en is blijkbaar losjes gebaseerd op Fernando Pessoa's Livro do Desassossego. Een soort van autobiografisch werk dat niet meer werd bijgewerkt door de auteur zaliger.Lees verder ›