De slag om Tilburg met Kanonenfieber

De Duitse oorlogsmachine van Kanonenfieber draait op volle toeren. De laatste keer dat ik de band live zag was in 2024 en in een veel kleinere setting, namelijk de Helling te Utrecht voor ongeveer 450 fans. Vanavond verkoopt men de main van de 013 nagenoeg uit en dat op een doordeweekse avond. Het is tekenend voor de groei die het gezelschap nog steeds doormaakt. Overal waar je kijkt in de zaal lopen mensen met bandmerch van de headliner en dat is niet vreemd: een (tour)shirt kost slechts €25. Dat zijn nog eens mooie prijzen, het kan dus toch nog! In het voorprogramma van deze tour vinden we het eveneens Duitse Mental Cruelty.

Niet vreemd dus dat zij het publiek mogen opwarmen, hoewel het op papier niet echt een voor de hand liggende keuze is om deathcore bij ‘blackened’ death te plaatsen. Eerder besprak ik hier op Zware Metalen de laatste plaat van Mental Cruelty genaamd Zwielicht. De heren zijn vanaf 2014 bezig en brachten tot op heden vier albums uit: genoeg materiaal om uit te putten dus. Toch ligt de nadruk logischerwijs op Zwielicht. Zo horen we onder andere Obsessis A Daemonio (opener), Pest en het wat meer overtuigende Nordlys passeren. Het geluid klinkt bombastisch zoals je dat wil horen bij een deathcoreband, maar dat gaat ten koste van het nauwelijks te horen gitaargeluid. Frontman Lukas Nicolai heeft er zichtbaar zin in en weet ook wel degelijk te overtuigen met zijn growls en gutturals, maar toch wil de vlam maar niet in de pan slaan vanavond.

De reden is heel simpel: de deathcore klinkt te dertien-in-een-dozijn. Meerdere keren klapt het publiek al omdat zij denken dat het nummer klaar is, maar uiteraard moet de clichématige breakdown of opstapeling ervan nog komen. Dat is een enkele keer leuk, maar na meerdere pogingen gaat dat vervelen en ligt voorspelbaarheid op de loer. Tijdens Avgang – wat een rustig intro is voor Ultima Hypocrita– valt op dat het merendeel van de zaal ook met elkaar staat te kletsen. Ik snap het wel. Mental Cruelty speelt strak, de gitaarriffs klinken bij tijd en wijlen echt niet verkeerd maar dit mist gewoon wat goede herkenningspunten en bovendien variatie. Pas bij afsluiter Symphony Of A Dying Star ontvlammen de fanatiekelingen voor het podium even. Altijd fijn om te zien dat er mensen zijn die dit toch anders ervaren. Voor bovengetekende alles behalve een memorabele show.

Een flinke ombouwpauze van ongeveer vijfendertig minuten volgt, daar Mental Cruelty het volledige podium tot zijn beschikking had en Kanonenfieber traditiegetrouw ook niet met lege handen aankomt bij zijn shows. Het wachten blijkt niet voor niets te zijn, want meteen al bij de veelzijdige opener Die Feuertaufe spelen de heren enkele troeven uit: we horen en zien knallen, vuur en krijgen vooral veel sfeerverhogende rook. Het podium ziet er imposant uit met houten stellages (loopgraaf) waarbij drummer Hans op een verhoging is geplaatst waarnaast zowel links als rechts een kanon op houten wielen is gepositioneerd. Helaas is het geluid ook hier wel echt ondermaats en zijn het wederom de gitaren die amper te horen zijn. Hoewel de geluidsmix na enkele nummers gelukkig wel wat verbetert, blijft het helaas een struikelblok vanavond.

De bevlogenheid op het podium, de strak spelende band en de spectaculaire show maken weliswaar veel goed. Ook Dikke Bertha en het gave Yankee Division March – helaas minus intro – gaan erin als zoete koek. Tijdens de laatstgenoemde maant frontman Noise het publiek tot een wall of death en dat is wat hij krijgt. Manen inderdaad, want Kanonenfieber wisselt zoals we inmiddels gewend zijn geen woord met zijn publiek en juist dat zorgt in combinatie met het verhaal waarin we worden meegenomen in deze show, voor een bepaald charme. Tussen de nummers door verdwijnen de heren regelmatig even kort van het podium en worden we in het Duits meegenomen in een verhaal van de tape dat de nummers als het ware inleidt.

Zo ook voordat we achtereenvolgens Der Füsilier I- en II te horen krijgen, terwijl de bandleden al kou-kleumend het podium weer betreden en de verlichting blauw kleurt om die sfeer te versterken. Het zijn wederom die details die het showelement compleet maken bij Kanonenfieber. Hierna gaan de heren wat langer van het podium en al snel blijkt waarom: de houten stellages zijn ingewisseld voor een maritiem thema (onderzeeboot) en de pieptonen van Ubootsperre leiden het herkenbare en sterke Kampf Und Sturm in. Eén van de beste nummers die de band tot nu toe heeft geschreven als je het mij vraagt. Ook de muzikanten zelf hebben hun pakken ingewisseld en het publiek wordt getrakteerd op achtereenvolgens Z-Vor!, Heizer Tenner en Die Havarie met het beginnende tromgeroffel en meezingbare ‘Ahoi!’. Zo krijgen we vanavond alle nummers van het nog recent verschenen Soldatenschicksale te horen. Omdat veel van deze nummers hetzelfde tempo bevatten, begint de aandacht wel iets te verslappen. Het akoestische Verscharrt Und Ungerümt waarbij Noise op een stoel plaatsneemt en de spotlight op zich gericht krijgt, brengt iets van variatie, maar een échte ‘blackened’ beuker is welkom. Even lijkt het tegenovergestelde te gebeuren: het valt hierna helemaal stil en er is zelfs geen verhaal van de tape te horen.

Ook daar heeft Kanonenfieber gelukkig een passend antwoord op, want met het sterke Menschenmühle gaat het gas wat dieper in en het vuur- en rookspektakel op het podium maakt die urgentie helemaal compleet. Met geheven zwaard volgt het strak uitgevoerde Gott Mit Der Kavallerie (Cavalerie waren militaire eenheden te paard en vaak bepakt met een zwaard) en ook Panzerhenker en Der Maulwurf ontbreken niet op de setlist. Met name de laatstgenoemde is een eenvoudig doch pakkend nummer waarbij de zanger met een spatel in zijn hand en soms zittend op zijn kruk het thema van de song extra weet te etaleren. De zaal zingt inmiddels uit volle borst mee. Daarmee nadert de show zijn eind, maar niet voordat we er met een échte knaller uit gaan: letterlijk en figuurlijk. Autblutungsschlacht vormt een zeer krachtig slotoffensief van de avond waarbij we Noise met zijn doodskopmasker op het podium zien verschijnen terwijl hij met een vlammenwerper rondschiet. Al buigend neemt vijftal hierna afscheid, krijgt men een welverdiend applaus en kunnen we concluderen dat de verwachting ruimschoots werd ingelost.