De collega’s van White Room Reviews doen meer dan in hun witte kamertje stukjes over muziek de wereld inslingeren. Zo nu en dan zetten ze een aantal bands neer in Musicon, het leukste podium achter de duinen. Onlangs stonden er drie bands die het leven nogal van de zwartgallige kant bekijken: Hellevaerder, Asgrauw en Suttungr. Remco Faasen is in het bezit van een even zwart als ijskoud hart en nam een kijkje maar miste door zijn eigen stomme fout (niet op tijd uitstappen uit de trein) de eerste band compleet.
Wel jammer, want na de review van debuutplaat Eburoons Vuur keek ik echt uit naar de eerste live kennismaking met Suttungr.
Het zal tot een volgende keer moeten wachten want Asgrauw is zich al het klaarmaken. Ik heb deze band weleens het ‘misschien wel best bewaarde blackmetalgeheim van Nederland’ genoemd en die woorden onderschrijf ik nog steeds. In 2024 leverde het trio bijvoorbeeld nog het waanzinnige Oorsprong af, dat zoals alle platen sinds 2014 bijzonder smaakvol is.
Live is de band net zo indrukwekkend en zo mogelijk nóg imposanter. Angstaanjagend goed zou ook zomaar een treffende omschrijving kunnen zijn. Drumbeest Batr (Hexagraf, Magistraal, Meslamtaea, Sagenland, Schavot, The Color of Rain) lijkt zo’n beetje met de sticks in de handen te zijn geboren en kan gewoon de concurrentie aan met de grote jongens in metalland. Voor hem staan immer gitarist/vocalist Vaal en bassist/vocalist Kaos (Meslamtaea), waarbij de eerste van de Duistere Heer een strot heeft meegekregen die niet alleen de haren op je rug overeind doen staan maar ze ook laat marcheren. Pure kwaadaardigheid, puur venijn gaat erin schuil: de vocalen gaan direct onder de huid zitten. Hoe anders is dat met de stem van zijn bassende kompaan. Kaos’ strot komt recht op je neus binnen. In de afwisseling levert dat steeds mooie ervaringen op.
Gedrieën speelt Asgrauw de hele flikkerse tyfuszooi aan gort. Wát een agressie zit er in hun black metal, wát een razernij: heerlijk gewoon. Het is niet voor niets dat drummer Batr na ieder nummer zijn hulpstukken weer aan elkaar moet draaien en recht moet zetten: het is het gevolg van spelen op standje alles moet kapot. Let op: Asgrauw levert geen brei aan geluid af: er zit wel degelijk variatie in de muziek en dankzij de prima geluidsmix komt alles ook nog eens gortdroog binnen. Tussen Willen en Kunnen van het album Façade uit 2022 wordt allejezus agressief gespeeld: ‘Wanneer de hoop verdwijnt…’ schreeuwgrunt Vaal zo ongenadig ijzig dat de glazen bij de bar beginnen te rinkelen. Wát een beest van een nummer. Wolvenbloed, van Gronspech uit 2018, maakt het concert van Asgrauw vervolgens majestueus af. Het is echt hoog tijd dat dit geheim volledig in de openbaarheid komt.
Hellevaerder doet het met een extra gitarist ten opzichte van de onheilige drie-eenheid Asgrauw maar aanvankelijk ook met een minder geluid waardoor het begin van het concert wat rommelig klinkt. Het staat de constatering dat we ook hier met een klasse-act te maken hebben echter niet in de weg. Blikvanger is natuurlijk Miranda Visser, die een heerlijke schreeuwkrijs verstopt onder een witte jurk. Had zij 500 jaar geleden geleefd dan had ze zomaar op de brandstapel kunnen eindigen op de beschuldiging een spreekbuis van Satan zelve te zijn, want zo’n strot is niet menselijk. Om de hoek van Musicon staat een kerk, een Huis van God, maar die heeft vanavond blijkbaar wat anders te doen want hij grijpt niet in bij het aanhoren van deze waanzin, deze fraai gelaagde haatvolle black metal die de in het zwart geklede mannen om Visser heen verzorgen.
Na het wat moeizame begin is Hellevaerder inmiddels op volle oorlogssterkte en speelt het Musicon richting een trance met Visser als sirene uit de hel richting een wereld vol wanhoop, ellende en miserie. Nummers als Je bent niks waard!, In de Nevel van Afgunst (beide afkomstig van In de Nevel van Afgunst uit 2022) en Akelig Gefluister (van het vorig jaar verschenen Fakkeldragers) spreken boekdelen.
De bezoekers deinen graag mee over de woelige baren richting een onbekende horizon. Hellevaerder levert een heerlijk optreden af, neemt volledig bezit van de kleine maar fijne zaal in Den Haag en prikkelt de oren met zinderende muziek die zich als een hersenetende amoebe in je kop nestelt. Wanneer de laatste klanken wegsterven verdwijnt het organisme gelukkig weer, al is een deel van de aangerichte schade blijvend en blijkt zich een hardnekkige gedachte in het brein te hebben genesteld… Moet. Hellevaerder. Snel. Weer. Zien.
Datum en locatie
20 februari 2026, Musicon, Den Haag
Foto's:
Stagebound Photography namens White Room Reviews
Link: