Headlines

Soms kom je namen tegen van bands waar je in een eeuwigheid niet meer van gehoord hebt. Dan denk je dat je een paar treinen gemist hebt en een inhaalmanoeuvre moet beginnen, maar in het geval van het Noorse Koldbrann ligt het niet aan mij. Het duurde meer dan een decennium om deze nieuwe langspeler te laten verschijnen. Geen idee waarom, de promofiche houdt het bij het feit dat de band 'een tijdje in de schaduw' verbleef.Lees verder ›

In 2018 voorzag ik het album Dead Suns Under The Forever Moon van Drift Into Black van een redelijk positieve review. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik mij niks meer kan herinneren van die release, behalve dat de bandnaam bij mij meteen weer een belletje deed rinkelen. De schrik zat er daarom ook meteen goed in toen ik Voices Beneath The Rubble op zette. Ik ben namelijk geen fan van Ghost B.C. Althans niet meer, vanaf alles na Meliora. Muzieksmaak kan nu eenmaal ook veranderen naarmate de jaren vorderen. Maar voordat ik verder kan luisteren naar dit nieuwe album van Drift Into Black moet ik toch eerst weer terug naar die release uit 2018, want iets klopt hier niet.Lees verder ›

Het in 2015 opgerichte Pneuma Hagion is een deathmetalband uit Texas en bestaat uit het duo R. en S. Het hier te bespreken derde album From Beyond staat klaar voor een eerste beschrijving op onze webzine. De heren draaien al sinds 2015 mee, dus het mag ondertussen wel een keertje. Vooropgesteld is het doel van het duo om zware deathmetal te maken in de stijl van mid-era Morbid Angel, in het bijzonder geïnspireerd door Gateways to Annihilation. Hallo, bent u wakker? Ik zei Gateways to Annihilation! Mooi, dan kan ik u nu vertellen hoe dit krappe half uurtje aan muziek klinkt.Lees verder ›

Op het moment van schrijven mag ik bijkomen van een goede coronaverkoudheid, zeer waarschijnlijk opgelopen tijdens Pelagic Fest, afgelopen weekend in de Muziekgieterij in Maastricht. Kort samengevat was dit een zeer geslaagd weekend vol met uitstekende bands in voornamelijk het post-rock-/metalgenre. Laat dat nu ook meteen de brug vormen naar Reverb On Repeat, een Russische post-rock-/shoegazeband met leden van onder andere de post-blackbands Trna, Somn en Olhavo.Lees verder ›

Sam Yazdian van het Iraanse Najand heeft een zoveelste blackmetalplaat uit met ambient achtergronden en depressieve bovenklanken. De titel van de plaat doet weinig goeds vermoeden: The Letter Of Death. Het heerschap zingt in het Perzisch vandaar dat ik voor de volledigheid naast de Engelse titels ook de Perzische variant heb vermeld. Dat zingen in de eigen taal, het beroepen op je eigen achtergrond vind ik altijd een sterk element en toont ook aan de luisteraar wie je bent.Lees verder ›

Brainsore bevindt zich op het kruispunt tussen grind, death, hardcore en algehele hysterie. Zonder compromissen of regels verlegt de band de grenzen voor een intense en chaotische soundscape zonder hun liefde voor groove en subtiele melodieën te verliezen. De Italianen hanteren vakkundig de woeste brutaliteit en massieve agressie van hun genre, en voegen intelligent songschrijven, effectieve arrangementen, muzikaal vakmanschap en onverwachte elementen toe aan hun geluid.Lees verder ›

Niemand kent deze band, dat kan ik u verzekeren. Het komt waarschijnlijk door de albumhoes. Want godsammekraken wat een afschuwelijke hoes! Dit is Dark Magician en het brengt een album uit. A Very Private Affair nog wel. Na een EP in 2022, die Zware Metalen schijnbaar de moeite niet waard vond, is hier het nieuwste jonkie. Dark Magician koos voor rauwe black metal. Het is een Amerikaans eenmansproject van een figuur genaamd, jazeker, Dark Magician.Lees verder ›

Collega Yves maakte in het verleden al kennis met dit uit Australië afkomstige Mekigah. In 2012 beschreef hij het tweede album met de welduidende titel The Necessary Evil en in 2015 de opvolger Litost. Grote verschillen kwamen er tussen de twee albums aan de oppervlakte, want is het nu doom, gothic of/en ambient wat het gezelschap op de wereld los laat? Uiterst experimenteel is en blijft het zeker, zo ook op vijfde plaat To Hold Onto A Heartless Heart van de Aussies.Lees verder ›

'Caveman death metal', voor fans van het oude Incantation en Kataklysm. "Shut up and take my money!" Bij de eerste term ga ik overigens al overstag, want elke release in dit 'genre' wil ik sowieso wat luisterbeurten geven. Eerder bespraken we bijvoorbeeld ook releases van Mutilatred en Sanguisugabogg. Nu is het de beurt aan de Zweden van Vomitrot die met Emetic Imprecations via Personal Records hun tweede album uitbrengenLees verder ›

In 2022 en  2023 bracht Patriarchs In Black al een album uit en nog geen jaar later verschijnt het derde album. Het ontbreekt de heren dus niet aan huisvlijt, om maar eens een ouderwets woord te gebruiken. Visioning verschilt in weinig opzichten van de voorgangers. Opnieuw zijn de heren Dan Lorenzo (Hades) en Johnny Kelly (Type O Negative) verantwoordelijk voor het schrijfproces, krijgen we lome en Iommi-achtige riffs voor de kiezen en wordt ons een keur aan gastzangers voorgeschoteld.Lees verder ›

De tijd is eindelijk daar! Zij het wel in de absolute slotsecondes van de reservetijd, dat weer wel. De ingewijden zullen weten waar we het hier over hebben, maar voor de degenen die het nog niet weten, of inmiddels vergeten zijn, zullen we het nog eens kort aanstippen. In 2004 bracht Wintersun zijn eerste zelfgetitelde album uit. De beoogde opvolger zou door een aaneensluiting van vertraging en een surplus aan materiaal uiteindelijk pas acht jaar later in de vorm van Time I uitgebracht worden. De beloofde andere helft van het tweeluik zou een jaar later volgen.Lees verder ›

Serotonin, een Nederlands duo uit Nijmegen, heeft met Motiv een opvolger van Fracture (2021) klaar liggen. Het draaiende blackmetalschijfje komt via Narcoleptica Productions. Bijzonder en interessant om lezen is het feit dat niemand minder dan Magnus Devo Andersson van de Endarker Studios aan de mixknoppen gezeten heeft (Marduk, Ofermod, Count Raven). De mastering werd overgelaten aan Greg Chandler van de Priory Recording Studios (Code, Alkerdeel, Ungfell) en dat zou dit Motiv een spectaculaire ruwe, rauwe doch rijke en gevaarlijke sound meegegeven hebben. Nu, dat alles staat natuurlijk in het promopraatje.Lees verder ›

De hyperactieve Japanners van Crossfaith zijn terug met een nieuwe plaat. Dat heeft even op zich laten wachten: de band ging op een hiatus en de pandemie fietste er ook nog eens doorheen, maar nu, zes jaar na Ex Machina, presenteert de band de opvolger in de vorm van Ark. En om even met de deur in huis te vallen: het klinkt alsof de mannen zes jaar lang al hun energie hebben opgespaard en in één keer op plaat hebben geknald. Werkelijk; de energie spat er vanaf af,en blijft continu in hoog tempo doorgaan. Beats, breakdowns, samples, woest kolkende drums, keihard geschreeuw, het is weer een compleet explosieve cocktail die Crossfaith in je gezicht laat ontploffen. Dat begint al bij de opener The Final Call, die zo als een game soundtrack zou kunnen fungeren. Al snel wordt echter wel duidelijk dat langdradigheid en rustige opbouw net zomin aan deze Japanners besteed is als een ADHD-er in een bijbelvoorleesclub voor stotteraars.Lees verder ›

Black metal uit Californië, het is eens wat anders. Other World moet toch behoorlijk wat indruk gemaakt hebben want hun meest recente boreling, Tenebrous, ziet zo maar eventjes het levenslicht via het Debemur Morti-label en dat mag je gerust een grote bevalling op deze wereld noemen. Dit Amerikaanse viertal ken ik nog niet. Nochtans hebben sommige bandleden een verleden in bands als Black Salvation, Pillorian (in een verleden nog een plaatje actief op het Eisenwald-label met (ex-)leden van Uada en Agalloch) en het minder bekende Boreworm.Lees verder ›