De rijpe nummers van High Parasite in Paard

Best knap om als band slechts één album uit te brengen en vervolgens acte de présence te mogen geven in serieuze zalen en op serieuze festivals. High Parasite doet het gewoon en dat zal niet in de laatste plaats te maken hebben met de zanger; Aaron Stainthorpe: jarenlang boegbeeld van doommetallegende My Dying Bride. Met zijn nieuwe band maakt hij, zoals ze het zelf omschrijven, death pop. Remco Faasen zag de band diens bijna-live debuut in Utrecht maken en toog nu naar Paard in Den Haag.

Toegegeven: de aanwezigheid van Aaron Stainthorpe zal sneller meer deuren openen voor High Parasite maar met de kwaliteit van debuutalbum Forever We Burn is niets mis. Voordat de band de nummers kan laten horen, is daar eerst The Old Dead Tree uit Frankrijk, dat meer traditionele gothic metal maakt. Op het podium is al snel te merken dat de heren echt wel wat kunnen en de vier al uitgebrachte albums tonen aan dat ze een prima discografie meebrengen. Maar voor mij wordt er teveel gespeeld met twee gezichten die niet met elkaar te verenigen zijn. Als het tempo omhoog gaat en Manuel Munoz zijn grunt eruit gooit, is dit een prima bandje. Maar de basis van alle nummers is een stuk kalmer, inclusief cleane zang in het straatje van de mindere periode van Paradise Lost, de band waar deze Fransen sowieso enorm schatplichtig aan zijn.

Die cleane zang van Munoz is niet heel slecht maar pakt me geen moment en dat geldt eigenlijk ook voor het kalme deel van de muziek. The Old Dead Tree is een beetje de muzikale variant van Duo Penotti: twee stijlen in een pottie. Het ene smaakje levert een prima bandje op, het andere… niet. En omdat de muzikale smaken ook nog eens onevenredig verdeeld zijn, waarbij de cleane en kalmere delen veruit de overhand hebben, is het optreden voor mij niet geslaagd. De inmiddels al behoorlijk volle kleine zaal denkt daar deels anders over en dat snap ik best want The Old Dead Tree is degelijk. Maar dat is een Toyota ook en daar krijg ik het ook niet warm van.

The Old Dead Tree kan nog eens vier albums volspelen, zo lekker als High Parasite zullen ze nooit worden. Het materiaal van de band rondom ex-My Dying Bride legende Aaron Stainthorpe en bassist/vocalist Tombs (ex-Godthrymm) beperkt zich nog steeds tot één album (en vooruit: twee singles) waarmee ze dus al maanden onderweg zijn (opmerkelijk, want My Dying Bride trok er veel minder frequent op uit). Maar wat geeft dat met nummers als Wasn’t Human, Let It Fail en Forever We Burn. De heren brengen het werk met de energie alsof het de eerste keer is en dan nog beter want door het vele samenspelen staat er inmiddels een geoliede machine op het podium. Ook Stainthorpe wisselt net zoals zijn collega Manuel Munoz tussen cleane zang en grunt maar doet dat nèt even een stuk of twaalf keer beter in z’n witte pak en met z’n half geschminkt hoofd. Als het jasje uitgaat is het tijd voor nieuw werk in de vorm van Drag Me Under: een bijzonder appetijtelijk nummer. Dat is My Syndrome met die fijne afwisseling in de muziek en de klaagzang overigens ook.

Wat maakt deze band tot extreme en tegelijkertijd toegankelijke muziek, wat zit het toch lekker in elkaar en wat is Aaron Stainthorpe toch een monument van een zanger. Hoor ‘m maar eens tekeer gaan op We Break We Die en Wasn’t Human. De band staat met zichtbaar plezier op het podium en dat slaat over naar de zaal, waar volop wordt meebewogen met de death pop. We krijgen een geweldige versie van Hate Springs Eternal, inclusief rond zijn as draaiende Tombs en gaan direct door met een opgefokte uitvoering van Let It Fail. Nu de nummers even hebben rijpen komen ze nóg beter binnen, met Forever We Burn als perfecte afsluiter. Dat riffje, dat blijft maar in je kop zitten. Het was kortom weer een belevenis met High Parasite. Ik ben echt benieuwd tot welke hoogten deze band gaat reiken.