Misschien is het een verkeerde aanname, maar ik heb altijd het idee dat mensen die doom metal maken niet alleen trage muziek voortbrengen maar ook lang wachten tot er nieuw materiaal klaar is om te laten horen. Alsof er een directe connotatie tussen muziek en releasedrang is. Al moet ik direct in de verdediging schieten als het om Structure gaat, want dat is een eenmansproject van Bram Bijlhout (Jammerhout in Grafjammer, ex-Officium Triste) die alleen de vocalen (en nu ook de drums; door Dirk Bruinenberg van Elegy, bepaald geen koekenbakker dus) van zijn band heeft uitbesteed en dus veel zelf moet doen. In 2022 verscheen de uitstekende debuut-EP Structure, vorig jaar in april de eerste volledige plaat Heritage. Vorig jaar april ja, 2025. En nu pas een review. En dan durf ik nog verwijten te maken over traagheid bij een ander.
Met de enorme hoeveelheid nieuwe albums die dagelijks onze kant op gesmeten worden is er eigenlijk geen enkele reden te bedenken om die van Structure nog aan u te presenteren, maar dan werp ik graag de volgende kernwoorden op als tegenargument: van eigen bodem (en dus belangrijk), doom (een genre dat altijd wat extra promotie kan gebruiken) en vooral: steengoed.
Oh, en dan is er nog een ander aspect aan Heritage dat als een mokerslag aankomt: de vocalen van vaste gastzanger Pim Blankenstein (Officium Triste, Extreme Cold Winter). De man schudde Abraham een paar jaar geleden al de hand, maar er zit geen slijtage op zijn stem, die zomaar geregistreerd zou kunnen staan als biologisch wapen. Als Blankenstein zijn grunt naar boven haalt transformeren groene lenteblaadjes namelijk spontaan in dorre, bruine herfstbladeren die niets liever willen dan zich op de grond storten. Magnifiek! Bij mijn weten is Structure een studioproject, maar ik zou er toch heel wat voor over hebben om dit eens live te zien, want het materiaal op Heritage en de eerder verschenen EP is het waard om er helemaal door opgeslokt te worden in een concertzaal (The Sadness of Everyday Life of Heritage in dB’s of Baroeg? Shut up and take my money!).
Vooral omdat Bijlhout in elk nummer weer de perfecte balans tussen kalme en meer uptempo-stukken weet te vinden, waarmee je als luisteraar volledig wordt meegenomen in de muziek. En elke keer maar weer overheerst de treurigheid, nee, de pure wanhoop die met elk nummer wordt uitgestraald. Ieder nummer geeft je ook het gevoel dat je moet stoppen met je te verzetten tegen het onvermijdelijke: verwelking, ten onder gaan, sterven, het einde.
De muziek helpt je al een flink eind op weg die doodlopende straat in, de zang van Blankenstein neemt het grootste deel van je optimisme weg en dan is er nog Robert Soeterbeek (Star One, Ayreon) die hier en daar subtiel cleane vocalen inzet. Het zorgt allemaal voor een waanzinnig en spectaculair doomavontuur waarbij de zeven nummers vliegensvlug voorbij gaan. Wát een fantastische plaat is Heritage van Structure en wat fijn dat mastermind Bram Bijlhout er zijn tijd voor heeft genomen. Meer van dit graag en daar mag dan best een paar jaar tussen zitten. Ik zal volgende keer wél wat sneller zijn. Koop deze schijf trouwens fysiek, al was het maar vanwege de foto’s die uit het familiearchief van het bandbrein komen. Erfenis. Erfgoed. Heritage. Snapt u ‘m?
Score:
87/100
Label:
Ardua Music, 2024
Tracklisting:
- Will I Deserve It
- What We Have Lost
- Long Before Me
- The Sadness of Everyday Life
- Heritage
- The Feeling of Confusion
- Until the Last Gasp
Line-up:
- Bram Bijlhout – Gitaar, bas, toetsen
Links: