Whitechapel brengt met Hymns in Dissonance zijn meest brute en duistere album tot nu toe uit. Volgens gitarist Alex Wade is het doel simpel: “Geen grenzen; er is niets liefs aan dit album, van de riffs tot de teksten en de algehele sfeer.” Dit is een behoorlijke stap weg van de introspectieve richting die werd ingezet vanaf Mark of the Blade en verder werd uitgediept in The Valley en Kin. Een progressieve ontwikkeling waarbij je je afvraagt of op de nieuwe plaat de zoektocht naar je innerlijke zelf nog verder wordt onderzocht en de muzikale stijl verweven wordt met de aangewakkerde emoties die je bij zo’n intrinsieke exploratie tegenkomt.Lees verder ›





















