Wat is er lekker en komt uit Griekenland? Nee, ik heb het niet over Nana Mouskouri of Demis Roussos, evenmin spreek ik over ouzo of metaxa en nog in het minst over souvlaki’s of keftedes. Ik heb het over Griekse black metal. Vaak rauw doch melodisch en lekker, heel…Lees verder ›
Eerder dit jaar bracht Chrome Waves met A Grief Observed zijn eerste album uit. Het kostte de band maar liefst negen jaar om zover te komen. Bij het debuut werd echter al aangekondigd dat er meer vaart in de releases zou komen omdat de band inmiddels prioriteit is voor…Lees verder ›
Je verwacht het... wel. 31 december 2015 stonden Vince Neil, Nikki Sixx, Mick Mars en Tommy Lee voor het laatst samen op een podium. Mötley Crüe was historie. De mannen hadden zelfs een contract ondertekend waarin stond dat ze nooooooit meer zouden optreden.Lees verder ›
Tijdens de vijfde aflevering van Osmium, de zwaarste podcast in het Nederlands, verwelkomen we de organisatoren van Complexity Fest: Thom Lich en Joël Heijda. Dit festival biedt een podium aan experimentele bands die de grenzen van de zware muziek verleggen en viert op 14 en 15 februari 2020 haar vijfde editie in Patronaat Haarlem. In deze podcast spreken de heren openhartig over de filosofie van Complexity Fest en het organiseren ervan. Tevens wordt een exclusieve aankondiging van zes nieuwe bands gedaan, dus blijf tot het einde luisteren! Met muziek van And So I Watch You From Afar (hint, hint).Lees verder ›
Er is maar één Queen of Heavy Metal en dat is al sinds 1984 Dorothee Pesch. Beter bekend als Doro Pesch. Nog beter bekend als Doro: zangeres van beroep. Zondag 24 november staat ze in LuxorLive in Arnhem. Lees verder ›
In het Gelderse Ulft, op een steenworp afstand van de Duitse grens, ontstaat langzaam een traditie. 23 november staat alweer de derde editie van Metal on Metal op het programma. En dit jaar is het festival volledig Nederlands.Lees verder ›
Ooit speelde hij met Iron Maiden voor volgepakte arena’s. Vandaag de dag moet hij het doen met aanzienlijk minder belangstelling. Van Monsters of Rock in São Paulo naar het jeugdhuis om de hoek: het contrast kan niet groter zijn. Blaze Bayley, de Britse zanger met de kenmerkende bakkebaarden, stond vorige week op het podium van Asgaard: dezelfde locatie waar ik onlangs nog het Master van Paul Speckmann aan het…Lees verder ›
Ik heb Crobot inmiddels twee keer live mogen aanschouwen en beide keren wist de band mij niet te overtuigen. Nou kwam ik ook niet voor de band beide keren, maar waren ze dan wel voorprogramma, dan wel aanwezig op een festival. Tijd dus om de band nog een kans…Lees verder ›
Alien is een gedrocht van een plaat. Een Hydra van Lerna waarvan elk hoofd een kitscherige nü-metalinvloed voorstelt. Er zijn lichtpunten, maar over het algemeen draait Northlane de pet naar achter en hangt de portemonnee aan een metalen ketting. Zo is er een enorme influx aan elektronica en alles…Lees verder ›
Van deze Russische band had ik nog nooit gehoord, niet geheel verrassend gezien de jonge leeftijd van drie jaar. Het label kende ik wel al. Temple of Torturous bracht al zaken als Spectral Lore en Fyrnask uit, geen klein bier. Pantheon MMXIX is de tweede plaat van Ultar, een…Lees verder ›
Dub Trio is heer en meester van het podium. Deze doorgewinterde muzikanten ondersteunen live en in de studio onder meer 50 cent, Lady Gaga en Matisyahu, maar het is met dit project dat de vonken er pas echt van af vliegen. Dit trio combineert loeiharde proggy sludgeriffs met atmosferische dub en dat doet niemand hen na. Another Sound is Dying is veruit het beste album, maar ook het dit…Lees verder ›
Utrecht in the house. Hier is Shoot the Messiah namelijk. De heren begonnen er mee in 2015 en het cement is alleen steviger geworden want het viertal is nog steeds samen. Eerder uitzondering dan regel tegenwoordig. De tijd voor een eerste langspeler is gekomen en de deathrash heeft de…Lees verder ›
Eén van de bands die ik ontdekte in een embryonaal stadium en meteen een plaats toewees in mijn geheugen, heeft opnieuw een plaat uitgebracht. Vukari uit Chicago, daar heb ik het over. In 2013 zag het album Matriarch het levenslicht, een album met een grote complexiteit aan stijlen, die…Lees verder ›
Trek me de bek niet open als het over Finse en Zweedse industrial metal gaat. Grote, grote fan namelijk, bands van Pain tot Turmion Kätilöt, over Waltari naar Fear of Domination. King Satan hoort ook thuis in dat rijtje en wekte een beetje mijn interesse in 2017 met de…Lees verder ›
U heeft het verslag van de film en concertregistratie gelezen, nu richten we ons puur op de muziek. In augustus 2017 deed Slayer Inglewood aan: een stadje nabij Los Angeles dat de nodige bekendheid geniet. Niet omdat Brian Wilson van die vreselijke Beach Boys er is geboren, maar omdat…Lees verder ›
Het zaadje voor dit blackmetalproject werd in 2006 geplant maar het duurde een vol decennium voordat een eerste release het levenslicht zag. In 2016 kwam namelijk het debuut Blackthorn uit en dat verkocht in no-time uit. Daarom werd twee jaar later besloten om nieuw werk te schrijven en op…Lees verder ›
De Noorse dame uit het tweetal van Wardruna, Lindy-Fay Hella, heeft sinds dit jaar nog wat andere bezigheden. De dame is immers begonnen met een solocarrière en presenteert dit najaar ook live haar eerste wapenfeit Seafarer. De metalheads weten uiteraard al dat ze geen harde muziek moeten verwachten van een dame…Lees verder ›
Na een indrukwekkende show op Roadburn komt de paganfolkband Heilung terug in de Lage Landen voor een seated concert in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. In 360 graden setting genoten Zware Metalen-redacteur Leora en -fotograaf Ruth van de mystieke ervaring die het Deense trio met hun dansers en krijgers brachten met tribale ritmes en mysterieuze zang. Lees verder ›
Volgend jaar bestaat Opeth 30 jaar en in die jaren heeft de band een geweldige muzikale ontwikkeling doorgemaakt van black- en death metal naar op de jaren '70 geïnspireerde progressieve rock. Die ontwikkeling is de band een deel van de fans niet in dank afgenomen, maar aan de groei van de fanschare is dit niet af te lezen. De grote zaal van TivoliVredenburg is al weken voor aanvang van het concert uitverkocht.Lees verder ›
Mors Principum Est-gitarist, Andy Gillion, staat bekend om zijn meeslepende gitaarpartijen en voor zijn solide schrijfwerk in de eerdergenoemde band. Van harde, brute death naar melodische, haast symfonische leads en dit alles met een hoog ‘chug’ gehalte. Creatief is de beste man zeker! En dat komt nóg duidelijker naar de voorgrond, nu Andy met een soloalbum op de proppen komt.Lees verder ›
