Headlines

Ja jongens! Stop twee Noorse bands in hun repetitiekot en vraag om samen af te stemmen een split-album getiteld Elegier fra avgrunnen samen te stellen. Als je dan weet dat de ene band Enevelde heet en de andere Gjendød dan mag je er toch wel vanuit gaan dat het goed komt en meer zelfs. Terratur Possessions komt nu op de proppen met de resultaten van deze samenwerking. Heerlijk ongure, onfrisse en pure black metal wordt je hier voorgeschoteld.Lees verder ›

Vaak betekent uitstel ook afstel. Dat is inherent aan een gezegde, daar zit nu eenmaal een kern van waarheid in. Als de urgentie dan lijkt weg te ebben, breekt ook een punt aan waarop teruggrijpen niet meer tot de mogelijkheden behoort. We moeten immers door in de maalstroom van de tegenwoordige tijd. Maar soms roept de geschiedenis ons een halt toe, ook al probeert de immer dreigende draaikolk ons mee verder te trekken. Ditmaal wordt de boei toegeworpen door Ethereal Darkness en krijgen we een echo door uit het verleden. Ik ga het maar meteen op tafel gooien: met nu al één van de betere albums van het jaar in het spectrum der dode melodische metalen mocht en kón een woordelijke bespreking hier simpelweg niet ontbreken.Lees verder ›

Op twintig februari kwam het vierde studio-album van het Noorse Misotheist uit: De Pinte. Dit imposante werk zal dit jaar hoogstwaarschijnlijk hoog eindigen in de jaarlijsten en wordt door sommigen nu al getipt als het (blackmetal-)album van het jaar. Hoewel het altijd moeilijk is om albums met elkaar te vergelijken (hoe sterk verwant ze ook mogen zijn), durf ik toch nu al een gewaagde voorspelling te doen: dit Diabolus, Mecum Semperterne! zou Misotheist wel eens naar de kroon durven steken.Lees verder ›

Celestial Deconstruction's Transcosmic Spillover is de eerste plaat van dit Duitse collectief, eigenlijk een duo. Bijzonder intrigerend vind ik de aanwezigheid van een zekere Philip Breuer. En waarom? Tja, dit heerschap opereerde jaren onder de naam Tyrann in het machtige Nederlandse blackmetalgezelschap Ordo Draconis. Een band die ons tussen 1996 en 2005 vergaste op uitmuntend werk zoals When The Cycle Ends, een demo uit 1997, of de EP In Speculis Noctis uit 1999. En dan vergeet ik bijna nog het magistrale tweeluik Camera Obscura. Jongens toch!Lees verder ›

Dark Divination en Wampyric Rites, kerels toch! Zoals de titel van dit 7-inch werkstuk doet vermoeden komen beide bands uit verschillende windstreken. Finnish Ecuador Alliance! Wat een titel, wat een blackmetalbondgenootschap! Het is het Portugese Signal Rex label dat dit draaiende hebbeding weet uit te brengen. Puriteinen zouden durven zeggen dat twee nummers, één van elk, geen zin heeft om te bespreken maar die mening deel ik natuurlijk niet.Lees verder ›

Deze Griekse melodische blackmetalband Primal Cult is al actief op het schiereiland, en ver daarbuiten, sinds 2012. In dat gezegende jaar bleken Eve Alchemy en Aro Raven twee handen op één blackmetalbuik. Dat resulteerde in een EP, In Timeless Paths (2014), en later het eerste album: Perennial Fire (2018). Intussen is het Eve Alchemy die bijna alles voor haar rekening neemt. Waar Aro Raven nu uithangt, is me een raadsel en misschien vragen we dat beter aan Joost. Gelukkig weet de dame perfect haar streng te trekken en weet ze zich wel te omringen met een handvol trawanten om het geheel nog meer vorm en diepgang te geven.Lees verder ›

Toen ik in 2017 Plagues van Millhaven besprak, had ik al door dat deze band meer in huis had dan het gemiddelde metalcoreclubje dat wat melodeathriffs over breakdowns plakt. Ondertussen zijn we een hoop releases verder en ligt met NTRL de nieuwste EP van de Belgen klaar. De naam The Curse Of Millhaven werd al een tijdje geleden ingekort tot gewoon Millhaven, maar muzikaal blijft de groep gelukkig trouw aan waar het altijd sterk in geweest is.Lees verder ›

Er zijn niet zoveel bands vernoemd naar een bekend (historisch) figuur. Ik kom, met een klein beetje hulp van het internet, niet verder dan Norma Jean, Lizzy Borden of (met wat  artistieke vrijheid): The Dillinger Escape Plan. En dan is er natuurlijk ook nog De Dikke Lul Band die ongetwijfeld is vernoemd naar mijn oude conrector van de HAVO. Wat een bokkenlul was dat zeg! Maar goed... een duo uit het Groningse Westerkwartier heeft zich nu vernoemd naar IJe Wijkstra. Lees verder ›

Dit Franse Sans Roi dat in leven werd geroepen ergens rond 2022 in de regio Clermond-Ferrand, heeft het nobele idee opgevat om en nu luister goed, drie trilogieën te gaan schrijven. Dit Le rêve & la vie is het laatste deel in de eerste van de drie. Het Franse ondergrondproductiehuis Chapitre XIII Production is de platenboer die ook al de vorige albums heeft weten uitbrengen. Het bracht ook het meest recente en erg interessante werkstuk uit van Supplices.Lees verder ›

Tja, binnen deze nieuwe Portugese blackmetalentiteit Somnia Finem is het me wel niet helemaal duidelijk wie instaat voor wat. Desassossego is het eerste werkstuk dat komt via Signal Rex en is blijkbaar losjes gebaseerd op Fernando Pessoa's Livro do Desassossego. Een soort van autobiografisch werk dat niet meer werd bijgewerkt door de auteur zaliger.Lees verder ›

En waar komen we dan na een reis van iets meer dan veertig minuten aan? Juist, op een gouden banket, georganiseerd ergens in het universum op een planeet hier ver vandaan. De Franse vrienden van Deliverance zullen daar de show stelen met hun black/sludge die wordt geïnfuseerd met psychedelische rock, post-rock en avantgardistische invloeden. The Voyager Golden Banquet is een smakelijk gebeuren.Lees verder ›

Een bandnaam in het Frans, een albumtitel in het Oudengels… En dat alles afkomstig van een band uit Duitsland. Misère laat met Bēacn meteen horen dat het zich niet zomaar in één taal, traditie of vastomlijnd kader laat vangen. Die taalkundige gelaagdheid blijkt niet louter versiering, maar een eerste aanwijzing voor de spanning waarop deze EP drijft; ook tussen bandnaam en albumtitel tekent zich een veelzeggend contrast af. Het woord misère duidt op ellende en ontbering; het verwijst naar een bestaan dat wordt getekend door leed, kommer en tegenspoed. En dat lijkt wat in tegenspraak met de titel van het album. Bēacn betekent namelijk teken, signaal, baken.Lees verder ›

The Golden Citadel Of The Astral Sphere van het Duitse gezelschap (?) Junon is toch een bijzonder bezwerende, eigenaardige trip in blackmetalland. Eerder karakteristieke black metal wordt er vermengd met vrouwelijke vocalen die uit een andere dimensie lijken te komen. Vervolgens word je door een expressief en bij wijlen dissonant klankenpalet net in die andere dimensie gezogen. Kan je nog volgen?Lees verder ›

Suicidal Winds werd in Zweden ergens in 1992 opgericht en gaat dus in blackmetalland al een hele poos mee. Dit In The Fire 666 dat komt via het Nederlandse Wolfkult Religion is nog maar plaat nummer zes. Ik tel natuurlijk de vele split's, singels, EP's en demo's niet mee. Ondanks het feit dat de band al sinds mensenheugenis bestaat, heeft deze nog maar één keer weten verschijnen op onze geliefde webstek.Lees verder ›

Release nummer zes voor deze Poolse blackmetalhorde Teufelsberg is een EP geworden en kreeg de titel Ignivore. Deze EP komt niet, net als hun vorige release Pakt mit dem Teufel via Signal Rex maar wel via het eveneens Poolse Under The Sign of Garazel Productions. Een label dat zich volgens mij vooral gegooid heeft op de eigen markt.Lees verder ›

Toen alweer bijna twee jaar geleden de kaartjes voor de The Moth-concerten van Devin Townsend en het Noord Nederlands Orkest in de verkoop gingen, ging ik er stiekem een beetje vanuit dat de plaat waar het om draaide wel uit zou zijn tegen de tijd dat de concerten plaats zouden vinden (maart 2025). Niets bleek minder waar. De plaat was zelfs nog niet eens af. In het Facebookbericht dat ik over de show dichtte, schreef ik dan ook dat het moeilijk te beschrijven was wat The Moth nu precies is (en vooral of alles nu werd uitgevoerd als de bedoeling was). Zaak om het nog eens terug te horen op een of andere geluidsdrager. Dat moment is nu dan eindelijk aangebroken en nog steeds valt het niet mee om in woorden te vatten wat The Moth nu precies is.Lees verder ›

Noemt dit Poolse Piołun zich nu naar een kruid dat ook in sterke drank kan verwerkt worden? Dat is me even nieuw. Nochtans ken ik de band rond Sorh of XCIII al een poos. Hij is immers gestationeerd op het cultlabel Malignant Voices. Die platenboer moet ik je vermoedelijk…Lees verder ›

All Them Bitches, is wat ik zou zeggen als het zevende album, House Of Mirrors, niet met de sonische ervaring Red Rocking Chair zou openen. De heavy bluesmannen uit Tennessee staan bekend om duistere atmosferen overgoten met sabbathiaanse riffs, maar wat er gebeurt op Red Rocking Chair is van een ander kaliber. Zanger Charles Michael Parks Jr. grijpt je van de eerste noot, met heel weinig, meteen bij het nekvel en escaleert met de vuilste riff uit de discografie. De bas buldert, de gitaar scheurt als een berenklauw en de keys zijn zo belachelijk heavy dat ze wel op standje Richter-8 moeten staan. Wat belooft dit voorspel voor House Of Mirrors?Lees verder ›