Headlines

Al sinds het debuut Where Lovers Mourn (2003) vinden we Draconian in de stal van Napalm Records. Terecht, want wie degelijke doom wil, is met bij deze Zweden altijd wel aan het juiste adres. Hun niveau lieten ze enkele jaren terug ook meteen horen door op een split te staan met andere doomgrootheden zoals Candlemass en Ahab. Dat was nog in de nasleep van covid, wat toch alweer een tijdje geleden was. Zes jaar na de laatste plaat Under a Godless Veil brengt dit gezelschap hun In Somnolent Ruin.Lees verder ›

Er zijn van die platen die je niet alleen beluistert, maar ook voelt. Niet per se omdat ze muzikaal de wereld op z’n kop zetten, maar omdat de context waarin ze verschijnen zwaarder weegt dan welke riff ook. The Ghost Of A Future Dead is zo ’n album. At The Gates leverde na zijn wederopstanding steevast sterke platen af waarop de kwaliteit gestaag omhoog kroop. Waar The Nightmare Of Being voorzichtig wat frisse invloeden binnenliet, daar klinkt deze nieuwe worp als een band die nog één keer alles op scherp zet. Niet om te vernieuwen, maar om te bevestigen. En dat doet het met verve.Lees verder ›

Zes hoofdstukken telt dit nieuwste werk van Hajduk, een album over de Bulgaarse revolutionair Georgi Benkovski, Хвърковата чета (The Flying Band). Amor Fati Productions heeft de band weten strikken om dit werk uit te brengen. Niet dat er geen eerder werk van dit Hajduk is verschenen maar het verhaal dat verpakt wordt in melodische black metal is toch spek naar de bek van de platenboer hierboven. Bijzonder mooi artwork en hoesontwerp zetten het verhaal nog meer kracht bij.Lees verder ›

Als er één release is waar ik dit jaar naar uitgekeken heb, dan is het wel deze. Acht jaar lang duurde het om een vervolg te krijgen op de vorige plaat van het Britse ensemble A Forest Of Stars. Wie de band niet kent, moet maar eens gaan zitten voor zijn indrukwekkende discografie, want dit is zeker niet de eerste de beste progressieve blackmetalband.Lees verder ›

Eens een metalhead, altijd een metalhead. Wanneer je ooit besmet raakt met het metalen virus, dan is er geen weg terug. Het kan in sommige gevallen onderdrukt worden maar het zal zich ooit weer etaleren. Zo zal het misschien ook gegaan zijn bij zanger Guido Gevels van de Belgische band Cyclone, een band die bij mij veel nostalgische gevoelens oproept.Lees verder ›

Een tijdje terug werd deze website verfraaid met een recensie van een album van een band met een absurd lange naam. Vandaag keren we terug naar deze mysterieuze subcategorie. Dit doen wij in de vorm van een absurd lange albumtitel. Ik heb het hier over de nieuwste telg van dungeonsynthduizendpoot Erythrite Throne. Het album draagt de misschien onbedoeld komische titel From the Furthest Reach of the Void I Watch My Loved Ones Weep as My Mother Delivers My Eulogy and My Rotting Vessel Is Swallowed by the Cold Earth. Dat vraagt om een recensie met een evenzo overdadig woordgebruik.Lees verder ›

Het metalen geraamte begint al te schommelen vanaf het moment dat je de kooi in stapt. Het staal kraakt, kabels spannen zich met een diep, kreunend geluid en dan komt de lift met een schok in beweging. Terwijl het krakkemikkige karkas zich langzaam op gang trekt, wijkt het daglicht boven je en trekt het zich steeds verder terug. De wanden van de mijnschacht glijden langs je heen en naarmate je dieper de duisternis indaalt, wordt de lucht kouder en vochtiger. De kooi trilt nu onophoudelijk. Kleine, nerveuze schokken trekken door het metaal en je knijpt je handen steviger om de klamme reling.Lees verder ›

Kerzenlicht en Kirous zijn twee Finse blackmetalformaties die de handen in elkaar hebben geslagen om het kruisbeeldje met Jezus eens flink op de grond te laten flikkeren. Signal Rex is hiertoe de platenboer van dienst. Niet geheel onlogisch want de eerste demo van Kerzenlicht werd ook via hen uitgebracht. In Kirous vinden we dan weer een duister heerschap terug dat ook actief is in Sigon en White Baroness.Lees verder ›

Wuk emme nog van leevn? Wat is het leven nog waard? In tijden van oorlog, dictatoriale regimes en klimaatcrisis, loert algehele depressie en deceptie dichter om de hoek dan geluk en vrolijkheid. De conclusie is simpel: de wereld is Plukkevort en daar is niets meer aan te doen. Olles voe de kloatn, da's et nieuwe fatsoen. Wat aan het einde overblijft zijn de Liksems (littekens) van een uitzichtloos en Koavezwort bestaan: er is geen catharsis meer, enkel een roemloze dood. Zoals Mayhem het al zo mooi verwoordde: “What will be left of me when I'm dead, there was nothing when I lived”. We sterven na een uitzichtloos leven en dan zijn we Godvergeten. Anders gezegd: het leven is een Kwelling, maar voor je het goed en wel beseft val je in ’n Ofgrond van eeuwige vergetelheid. Het enige wat dan nog tastbaar overblijft is de Dudsekop.Lees verder ›

Dromen doe ik wel eens vaker, maar niet over oorlog. Oldowan Gash, de band van de Amerikaan die zich The Forlorn Spirit noemt, heeft er zo blijkbaar wel 1000 als we de titel van zijn nieuwste werkstuk, 1000 Dreams of War \, mogen geloven. Het draaiding komt uit via Amor Fati Productions en het label van de man zelf, Feral Heart Productions, tenminste als ik goed ben ingelicht.Lees verder ›

Liefhebbers van death metal zullen de naam Frozen Soul inmiddels wel kennen. In 2021 bracht het collectief het ijzersterke Crypt Of Ice uit en twee jaar later verscheen het eveneens overheerlijke Glacial Domination. Met beide platen op zak ging het snel met de naamsbekendheid en inmiddels mogen we Frozen Soul zeker zien als één van de belangrijkere bands binnen de nieuwe lichting death metal. Ook opmerkelijk: sinds de oprichting in 2018 zijn er nog geen wijzigingen in de bezetting geweest, iets dat mij zegt dat het wel snor zit daar. Voor dit nieuwe No Place Of Warmth werd het proces voorafgaand, een keer anders aangevlogen. Er werd zes weken in Midland, Michigan gebivakkeerd en dag en nacht gewerkt aan een set nieuwe nummers zonder dat men überhaupt nog maar een noot op papier had staan. Ook werd er een andere producer in handen genomen. Wat niet veranderd is, is het label dat de plaat uitbrengt: Century Media Records. Tijd voor een ijzige, nieuwe en frisse wind?Lees verder ›

In Brazilië, het land van carnaval, voetbal, caipirinha’s, churrasco’s en strand, kun je rustig stellen dat er een zeer levendige metalscene is. Uiteraard zijn daar Sepultura en de Cavalera-broers, Crypta, Krisiun en het obscure Sarcófago. De meeste daarvan zijn wel bekend. Nervosa zal misschien iets minder bekend zijn en daar mag best verandering in komen. En dat moet kunnen lukken, want inmiddels bespreken we de zesde lp: Slave Machine, die wederom via Napalm Records uitkomt. De dames hebben tegenwoordig een Nederlands tintje aan de bezetting toegevoegd en Emmelie Herwegh doet parttime op de basgitaar mee. Emmelie stond dan ook op het podium vorig jaar met Nervosa in het voorprogramma van de Thrash of the Titans tour met Testament, Destruction en Obituary. Geen misselijk affiche!Lees verder ›

Het Duitse Atronos heeft banden met bands als Mavorim, Eisenkult en nog vele anderen. Heel wat platen van deze bands werden en worden nog steeds aan de man gebracht door het Duitse Purity Trough Fire Records. Gram is de derde langspeler en volgt Fehde (2022) en Erwachen (2023) op. Deze laatste bleek een bijzonder sterke melodische blackmetalplaat te zijn, één die ik nu, bij tijd en stond, nog altijd op de draaitafel gooi. En dat op zich wil al wat zeggen. Een ongemakkelijk gevoel bekruipt me en wil me waarschijnlijk diets maken dat dat met deze plaat ook zo zal zijn. Gram zal het komende jaar ook vaak op de langspeler terechtkomen. Brrr... wat een eigenaardig gevoel. Zou het zo maar even kunnen kloppen?Lees verder ›