Headlines

Kennelijk heb ik het laatste album van de Amerikaanse deathcoreband Carnifex compleet gemist. Necromanteum (2023) kreeg dus geen review, maar mijn bevindingen van Graveside Confessions (2021) en de bevindingen van collega Bart over World War X (2019) zijn wel te lezen op Zware Metalen. Inmiddels heeft de band zich versterkt met een extra gitarist in de vorm van Niel Tiemann (speelde ook al mee op Necromanteum) en zodoende noteren we inmiddels een vijfmansformatie. Of dat de blackened en symfonische deathcore ook extra kracht kan bijzetten, moet nog blijken. Dit nieuwste More Than Misery heeft nochtans tien nummers meegekregen, die samen goed zijn voor om en nabij veertig minuten aan muziek: perfecte lengte als je het mij vraagt.Lees verder ›

Wat moet je doen als band wanneer je drummer besluit naar Ijsland te verhuizen? Juist, gewoon verder werken natuurlijk. Dit Canadese Arctos komt dit jaar met plaat nummer twee, A Path Apart, nadat ook het debuut in 2019, Beyond The Grasp Of Mortal Hands, uitkwam via Northern Silence Productions. Niks heeft hen dus tegengehouden om verder muziek te maken. Niet gek. Tegenwoordig loopt bijna alles via de elektronische snelweg en geluidsbestanden stuur je zo van het ene naar het andere continent; moeilijk is dat niet.Lees verder ›

Base Record Production, een voor mij nobel onbekend Spaans extreem metallabel, komt met de tiende plaat van het eveneens Spaanse blackmetalduo Dantalion. Duo? Tja, ik lees het ook. In de afgelopen jaren is de line-up heel wat keren gewisseld en misschien net daarom hebben de twee vormende leden besloten het maar weer zelf te doen. Voor de vocalen blikten ze terug naar het verleden en stelden ze vast dat de stem van een zekere Diego het beste bij hun nieuwste composities paste. Lees verder ›

Dit Allied with the Enemy is voor mij dus de eerste kennismaking met de herboren band en die bevalt verrassend goed. Xentrix brengt met zijn nieuwe namelijk – voor zover ik het kan inschatten, er zitten maar 24 uur in een dag – een van de betere thrashalbums van het jaar uit.Lees verder ›

Sinds de oprichting in 1993 heeft Extol, afkomstig uit Bekkestua, iets ten westen van Oslo, zich zelden door muzikale grenzen laten beperken. Op debuut Burial uit 1998 brachten de Noren technische death metal met blackmetalinvloeden en melodieuze passages samen. Op het in 2000 verschenen Undeceived kwam de death metal nadrukkelijker naar voren en diepte de band de progressieve kant verder uit. Vervolgens kregen hoekige thrashriffs in 2003 de ruimte op Synergy, voordat The Blueprint Dives twee jaar later de deur naar alternatieve en progressieve rock verder opende. De muzikale ontwikkeling verliep allerminst ononderbroken. Bezettingswisselingen en langdurige stiltes tekenden de bandgeschiedenis. Na The Blueprint Dives duurde het tot 2013 voordat het titelloze Extol de uiteenlopende kanten van de band weer samenbracht. Dertien jaar later verschijnt met Aura of Decay eindelijk een zesde langspeler, ditmaal met gitarist Christer Espevoll terug in de gelederen. Bouwt Extol daarop voort op de vertrouwde combinatie van technische inventiviteit en melodie, of krijgt de muzikale nieuwsgierigheid opnieuw een andere uitwerking?Lees verder ›

Het zal in de eerste jaren van de nieuwe eeuw zijn geweest dat een teamgenote naar me toekwam met de vraag of ik The Berzerker kende. Ze was net voor een jaar naar Australië geweest en was daar een kerel tegengekomen die haar vertelde dat hij in een metalband van die naam speelde die ook in Europa bekend was. Zij hoorde de muziek (voor haar niet eens muziek) eens aan en dacht dat hij volledig uit zijn nek kletste. Tot haar grote verbazing bevestigde ik dat die band inderdaad enige naam had in Europa.Lees verder ›

De wereld staat in brand. Oorlogen, maatschappelijke onrust, politieke verdeeldheid en een planeet die langzaam naar de verdommenis gaat. Je zou denken dat er inmiddels genoeg redenen zijn om je ergens druk over te maken, maar gelukkig is daar Fleddy Melculy, dat op zijn vijfde langspeler L'Avocat du Diable eindelijk de problemen aansnijdt waar de mensheid werkelijk van wakker zou moeten liggen. Wielertoeristen, autocorrect en tributebands bijvoorbeeld.Lees verder ›

Het tweede album van het Noorse trio Profane Burial, My Plateau, was voor mij persoonlijk de grootste ontdekking van 2024. Deze plaat stond dat jaar zelfs op een zesde plek in mijn persoonlijke jaarlijst, vóór Spectral Wound en Aara (en dat zegt toch wel iets). Profane Burial wist op dit album namelijk bij mij precies de juiste snaar te raken. De band speelt symfonische black metal die qua stijl nog het dichtst aanleunt bij het Israëlische The Bishop of Hexen en het Nederlandse Carach Angren. Verdere vergelijkingen met andere bands in hetzelfde genre vind ik in het geval van Profane Burial echter niet helemaal relevant, aangezien deze drie Noren een heel herkenbare, unieke, eigen identiteit aan hun muziek hebben meegegeven. Anders gezegd: je herkent een nummer van Profane Burial uit duizenden.Lees verder ›

Ováte bestaat al sinds 2015, is opgericht in het Noorse Bergen en bestaat maar uit twee leden. Maar dan ook wel niet de minste. Twee heren die live-werk verrichten of verricht hebben voor onder andere Taake en Gorgoroth. In 2018 kwam men nog met Ováte, nu ruim acht jaar later is er dan Rúin dat uitkomt via Soulseller Records. Beide heren kunnen blijkbaar enkel instrumenten hanteren, daarom dat ze vocalen liever uitbesteden.Lees verder ›

Na 25 jaar lijkt Cult of Luna alles al eens gezegd te hebben. Toch bewijzen de Zweedse post-metalgrootheden op hun tiende studioalbum dat er binnen hun herkenbare geluid nog altijd onbekende wegen te ontdekken zijn. In the Shadow of Your Shadow is een monumentale, duistere en verrassend veelzijdige plaat waarop schoonheid en ongemak voortdurend elkaars gezelschap zoeken.Lees verder ›

Modern metal of nu-deathcore. Aan hippe genre-aanduidingen geen gebrek. Geef het beestje een naam, maar in die hoek moeten we het zoeken bij de Amerikaanse band Left To Suffer. Onlangs aangekondigd als één van de eerste namen voor Dynamo Metal Fest 2027 en tegelijkertijd zullen er genoeg metalfans zijn die nog volledig onbekend zijn met dit gezelschap. Unwelcome Guest is album nummer vier en als we vervolgens bedenken dat de heren pas bezig zijn sinds 2019, kunnen we concluderen dat er niets mis is met de werkethos. Het album verschijnt via Hopeless Records dat ook onderdak biedt aan onder andere Taking Back Sunday, Sum41 en Avenged Sevenfold.Lees verder ›

Is er haat in de polders? Natuurlijk! Waar niet? Dit redelijk nieuwe atmosferische blackmetalduo Polderhaat komt met Klaagliederen en wist meteen de aandacht te vangen van I, Voidhanger Records. Ergens in 2020 kwam uit de regio rond Amsterdam zijn eerste single, Ellende en nu dus deze plaat, die voorzien werd van een intrigerend hoesontwerp.Lees verder ›