Headlines

Asgrauw kennen we al een hele poos. Deze Nederlandse melodische blackmetalhoop in bange dagen is actief sinds 2010 en heeft niet stilgezeten. Solips is de opvolger van het in 2024 verschenen Oorsprong. Daarvoor waren er een hele sloot aan andere releases maar het begon met Schijngestalten in 2014. Een album dat recentelijk ook nog een re-issue kreeg op vinyl via het Amerikaanse Adirondack Black Mass. Dit Solips moet je laten twijfelen aan alles behalve aan jezelf als ik het allemaal zo goed kan samenvatten. Het verhaal achter de nummers is natuurlijk complexer dan dat.Lees verder ›

Er zal bij weinig mensen een lampje gaan branden bij het horen van de naam Arise From Worms. En toch gaat het om een echte supergroep. Leider van deze band is Sonny Lombardozzi, een multi-instrumentalist en componist met een lange staat van dienst. Het bekendst is hij als gitarist van Incantation. Als je zo door de wol geverfd bent, heb je natuurlijk veel contacten. Lombardozzi trommelde Flo Mounier op, de drummer van techdeathgigant Cryptopsy en wist als zanger Steve Tucker te strikken, die zijn sporen heeft verdiend bij Morbid Angel.Lees verder ›

Kijk, in lang vervlogen tijden studeerde ik voor de medicijnenopleiding nog Grieks - Latijn - Wiskunde. Het lijkt wel eeuwen geleden. Recentelijk stootte ik op een bijzonder interessante Vlaamse band met name Mativatatau, een band waarvan de zanger in het Latijn zijn teksten brengt. Dat donkere heerschap zit ook in De Vermis Mysteriis dat nu met een volwaardige plaat getiteld The Faceless Labyrinth Of Interstellar Madness komt en dat in coöperatie met de Portugezen van Altare Productions.Lees verder ›

Kulk bestaat uit slechts twee mensen, maar het geluid dat het duo uit Norwich produceert, doet anders vermoeden. Thom Longdin neemt gitaar en zang voor zijn rekening, Jade Ashleigh Squires zit achter de drums en vult het geheel aan met synths. Doom, sludge, noise en flarden hardcore worden samengeperst tot een massieve muur van geluid, waarbij hard en zwaar vooral als vertrekpunt dienen.Lees verder ›

Gelukkig is de Franse technische en progressieve deathmetalformatie Gorod geen absurd toneelstuk van Samuel Beckett. Waar de hoofdrolspelers in Waiting For Godot tevergeefs wachten op iemand die nooit zal komen, trakteert Gorod ons drie jaar na het sterke The Orb wederom op het volgende werkstuk. Met The Ember Gone wordt alweer de achtste langspeler van deze Franse veteranen (als we het eerste werk onder de naam Gorgasm achterwege laten) op de wereld losgelaten. In het bijgeleverde promomateriaal geeft de band aan dat nieuwe muzikale wateren worden opgezocht met meer progressieve elementen, iets dat ook al hoorbaar was in de eerste twee singles die naar aanloop van de albumrelease werden uitgebracht. Dat stemt in ieder geval zeer benieuwd in hoeverre dit zich verder ontvouwt op het gehele album.Lees verder ›

Skuggor kwam al op onze geliefde webstek terecht en dit met het album Whispers Of Ancient Spells. De plaat kon me niet helemaal warm stoken. Vervolgens kwam er in 2025, Where Sun Resigns en nu is er plaat vier: The Expanse. Ditmaal komt het blackmetalgeweld via Nordvis Produktion. Manuusje-van-alles M, die ook nog in een hele sloot of noem het een hele zee van andere bands en projecten zit, is het duistere individu achter dit Skuggor. Lees verder ›

Hesperia's Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance) is alweer plaat nummer negen in het rijtje van deze Italiaanse atmosferische paganeske blackmetalformatie. Nu, formatie kan je het niet echt noemen. Sinds mensenheugenis en dat is dan sinds 1997, is het Hesperus zelf en Hesperus alleen die alle lief en leed in deze en dus zijn band steekt. Hij bezingt op elke plaat, als ik goed ben geïnformeerd, de regio waarop hij zijn voeten heeft weten zetten met name de Marche-regio aan de Adriatische Zee met hoofdplaats Ancona.Lees verder ›

Het zegt met helemaal maar dan ook helemaal niks. Wat? Ordovician Records. De platenboer van het Amerikaanse melodische blackmetalcollectief Sev Lezu. Nochtans werd hun meest recente plaat, Blood Conscript, via deze Amerikaanse, in Minneapolis gestationeerde platenboer uitgebracht. Als ik naar hun rooster kijk, doet geen enkele band me een klok of bel luiden of rinkelen.Lees verder ›

Neerlands hoop in bange Death- en Doomdagen bracht vlak voor de zomer het vijfde album uit. Met de aankomende vakantie en bijbehorende drukte is het niet gelukt om op of rond de releasedatum een recensie te schrijven. Daarnaast duurt dit album ruim een uur en is het er niet eentje die je zo even tussendoor doet. Dat feit, de vrij lange titels van de nummers en een tijdspanne van zes jaar tussen Noa's D'Ark en dit album doen vermoeden dat Soulburn de tijd heeft genomen voor dit album. De line-up is dezelfde als op de voorganger en bestaat dus nog steeds voor de helft uit Graceless-leden.Lees verder ›

De hardnekkige steenpuisten van Korpse laten weer eens van zich horen met deze nieuwe EP Forbid. Ik enthousiast een nummerke luisteren op Spotify, uiteraard meteen overstag en gelijk inschrijven voor de promo van dit schijfje. Wat blijkt: staan er maar slechts drie nummers op! Meer tijd kwijt aan deze review voorbereiden en schrijven, dan de totale speelduur van Forbid. Enfin, we gaan ervoor!Lees verder ›

In de jaren tachtig en negentig werden de Tilburgse straten onveilig gemaakt door een hardrockband genaamd Bad Habit. Nu, bijna dertig jaar na zijn opheffing, verschijnt As Bad As It Gets op vinyl; een compilatiealbum waarop zij wat muzikale krenten uit de pap ten gehore brengen. Recht voor zijn raap rock-'n-roll van de oude stempel.Lees verder ›

De muziek van Cvinger laat zich inspireren door 1349, Kampfar, Gorgoroth en pak hem beet een Morbid Angel. Verder trekken de heren thematisch de kaart van ritualistische en spirituele wegen die teruggebracht kunnen worden tot hun eigen Slavische achtergronden. Het gaat over innerlijke en spirituele transformatie, extreem vasten, het gebruik van heilige planten, exploratie van de Aghori seksuele rituelen en nog veel meer zaken. Het krijgt zo ook een soort tribal-achtig gevoel mee. Wat een gekke snuiters toch.Lees verder ›

De natuuraanbidders van Fen presenteren Elemental Part One: Mourning Earth, het eerste deel van het Elemental-tweeluik. De focus ligt deze keer op een filmische aanpak, om de emotionele lading van de nummers tot uiting te laten komen. Het thema draait om spijt, rouw en volharding, gefilterd door de moerassen en bossen van Engeland die de band geboeid houden. De band vindt al meer dan twintig jaar manieren om de atmosfeer van The Fens (de locatie waar de bandnaam naar verwijst) regelrecht de muziek in te trekken. Dit is wel de eerste keer dat de band kiest voor een tweeluik. Hopelijk betekent dit dat de band veel te vertellen heeft!Lees verder ›