Headlines

Maladie is een collectie bekende en minder bekende individuen die toch alweer aan plaat zeven zitten met dit The Dance Of Tragedies dat komt via Apostasy Records. Het startte allemaal in 2009 in Ludwigshafen. Nu is dit collectief aangevuld met wat internationale allure niet in het minst met toch een cultfiguur in de gelederen, de Belg Déhà.Lees verder ›

Met het regenachtige weer van de afgelopen twee weken kan een knisperend haardvuur in de nabijheid geen vervelende bijkomstigheid zijn. Ditmaal moeten we het echter doen met vlammen in de verte. Al moet het gezegd worden dat Fires In The Distance bij uitstek in staat is om de toehoorder met zijn muzikale invulling tot in de kern van de ziel te verwarmen en het innerlijke vuur aan te wakkeren. In goede traditie mochten we weer drie jaar wachten op nieuw werk. Ook ditmaal krijgen we op dit nieuwe werk Circadian Promise – net als op de twee voorgaande langspelers – zes fonkelende nummers, die een lekker uitgesponnen karakter kennen.Lees verder ›

Het Italiaanse post-rock-, indie- en shoegazegezelschap Klimt 1918 heeft zich vernoemd naar Klimt en plakte er zijn overlijdensdatum achter. Daarbij merk ik op dat je inderdaad niet leest dat er een snuifje black metal in hun werk verstopt zit. Dat is inderdaad ook niet zo. Deze Italianen wisten me zo'n elf jaar geleden te voorzien van hun dromerige melancholie. Toen kwam het magistrale Dopoguera uit. Deze plaat kreeg een heruitgave in 2023. Later volgden onder andere nog Just In Case We'll Never Meet Again (2008), Sentimentale Jugend (2016) en dan vergeet ik nog wat digitaal uitgebrachte EP's. Je merkt het: veelschrijvers zijn het niet deze jongens van Klimt 1918. Boze tongen zouden zelfs durven stellen dat deze band misschien niet helemaal thuishoort op onze geliefde webstek. Maar naar het plebs luister ik al lang niet meer. Leve de keizer!Lees verder ›

Toen Cripple Bastards in 1988 begon als het ontspoorde project van twee Italiaanse buitenbeentjes, had niemand kunnen voorspellen dat de groep bijna veertig jaar later nog steeds albums zou uitbrengen alsof de wereld elk moment in brand vliegt. Met de EP La tua foto sul marmo bewijzen de veteranen uit Asti opnieuw waarom hun naam in grindcorekringen met ontzag wordt uitgesproken. Al blijft het een bandnaam die klinkt alsof een Tarantino-schurk een pasta-restaurant is begonnen.Lees verder ›

Met Miasmic Solitude is Goreworm alweer toe aan de vierde release en het tweede volledige album tot nu toe. Waar de EP The Path To Oblivion (2018), Prodigy of the Grotesque (2020) en de EP Plague of Shadows (2021) elkaar vrij vlot opvolgden, nam de technical deathmetalband uit Ontario, Canada, er met dit nieuwe album meer de tijd voor. Vijf jaar na het laatste werk keert Goreworm dus terug: een niet geringe tussenperiode die de vraag oproept of de band trouw blijft aan de explosieve intensiteit van het eerdere werk, of dat de tijd toch voor wat merkbare verandering heeft gezorgd.Lees verder ›

Dennis Overweg, beter bekend als Dikke Dennis, kennen we vooral als levende mascotte van de punkrockband Peter Pan Speedrock. Nadat die band in 2016 besloot ermee te stoppen (om in 2022 de draad weer op te pakken overigens) besloot Dennis dat hij nog niet genoeg had van de muziek en richtte Dikke Dennis & De Røckers op. In 2024 verscheen het album Hardhout, nu is het tijd voor een opvolger die de titel Kop en Schouders heeft meegekregen.Lees verder ›

Luister, soms is iets moeilijk, soms is iets gemakkelijk. Soms is iets zo klaar als een klontje, soms dan weer niet. Dit Fins/Duitse blackmetalgezelschap Iku-Turso, dat al jaren meegaat en gevormd werd rond S. Korpituli, komt met een nieuwe EP op de proppen, getiteld As The Funeral Winds Gather. De eerste twee nummers zijn nieuwe deuntjes, de zes andere zijn opnames gemaakt tijdens hun concert op Steelfest; de zogenaamde Ikuinen Steelfest MMXXII live recordings. Deze werden echter niet met de promo meegeleverd; gek toch. Op 's mans bandcamp pagina staan deze nummers dan weer wel.Lees verder ›

Je kent het vast wel: je krijgt een zoveelste luistertip toegestuurd van die altijd overenthousiaste vriend en denkt in eerste instantie: dat komt nog wel. Zodra je er echter toch maar aan begint zonder enige verwachting, word je compleet van je sokken geblazen en ben je helemaal om, maar dan ook echt helemaal! Mij overkwam het met dit Britse trio van Black Orchid Empire. De EP Scissormouth werd eerder dit jaar zodoende al helemaal grijsgedraaid en gelukkig zijn al die steengoede songs ook op Lore gekomen, album nummer vijf in de discografie van deze progmetalband, dat uitgebracht wordt via Year Of The Rat records.Lees verder ›

Ik haalde werk van het Noorse blackmetalcollectief Urkaft al wel eens eerder aan. De band die in 2014 opgericht werd komt nu met plaat drie, Naturens Skrik, nadat in 2023 Lyset skinner best I mørket via Polypus Records werd aangebracht. Eigenlijk is het geen collectief en draait binnen Urkraft alles rond bandbreind en multi-instrumentalist Andreas Wærholm. Zijn vorige werk waar ik schrijfsel over neerpende kenmerkte zich daar soms lang uitgesponnen en uitgerokken nummers vol atmosfeer en folky, paganeske ondertonen.Lees verder ›

Iselder, een blackmetalband uit Wales is actief sinds 2014. Er zit een zekere nationalistische trots verbonden aan deze band die in de tussentijd al vijf volledige platen, een doos singles en een EP heeft weten uitbrengen. Deze laatste was in 2018 en ontstond in kader van een samenwerking met de band Merciless Savage. Dit The 38th Division is dus de nieuwste en komt via Marwolaeth Records.Lees verder ›

Drie ruige, stoere, statige bonken vormen Diabolic Oath, een band uit de Amerikaanse staat Oregon, Portland om precies te zijn. Unholy Barbaric Hymns is een EP en volgt de vorige langspeler Oracular Hexations die ook via Sentient Ruin Laboratories uitkwam. De death/black metal die dit trio brengt dendert als een bataljon tanks en knalt als Teitanblood, Morbid Angel of een Bestial Warlust de ruiten uit je rijtjeswoning.Lees verder ›

Necromantic Worship en The Nameless Shrine zijn twee Nederlandse bands die via Wolfcult Religion deze 7 inch split op de markt brengen. Beide bands laten zich gevoelig inspireren door de vroege Griekse scene. Ze geven er elk een eigen kleur en vorm aan maar het staat natuurlijk buiten kijf dat sfeerschepping hoog in het vaandel wordt gehesen. Verder leren de foto's van beide bands mij nog dat ze er occulte, ritualistische handelingen op nahouden. Necromantic Worship heeft al wat demo's en een plaat op zijn conto, The Nameless Shrine is een nieuwe entiteit, alhoewel nieuw...Lees verder ›