Headlines

Phallosopher komt uit Tampere, Finland. De grondlegger van deze band, Jesse Heikkinen, speelt ook in Hexvessel, Iterum Nata en The Aeon. Nu zijn al deze bands me onbekend. Dat geeft me de kans om onbevooroordeeld te luisteren naar deze eerste langspeler, (I). De thematiek is er één omtrent het loslaten van spirituele kettingen om alzo vrijheid te creëren en je niet te moeten verbinden aan beperkende en opgelegde maatschappelijke restricties. Een zeer up-to-date onderwerp heden ten dage. Er werden in de loop van 2021, een jaar dat nog behoorlijk jong is, al twee singles uitgebracht die we ook terugvinden op dit album.Lees verder ›

Zo! Een album dat live werd ingespeeld in de studio met zo weinig mogelijk technische correcties. Lekker rauw en puur dus, iets wat je niet vaak meer tegenkomt tenzij je je releases koopt in de krochten van de Hel. Lekker gortige, vettige death en black metal van het onzuiverste water. Dat is hetgene wat deze Duitsers van Goath ook op hun derde volwaardige album brengen. III, Shaped By The Unlight is de opvolger van II, Opposition, als je tenminste het live album Live Supremacy uit 2019 even niet meetelt.Lees verder ›

Waarschuwing: Ben je vermoeid, neerslachtig of is je mentale weerbaarheid zo zwak als een verkoold luciferhoutje? Dan is het beter om Immersion even te laten liggen tot betere tijden aanbreken. De death/doom van het Amerikaanse Primitive Man vereist aardig wat spek op je mentale botten en Immersion is daar geen uitzondering op.Lees verder ›

V staat bij Saille voor de vijfde plaat. Dit is dan ook de opvolger van Gnosis uit 2017. Intussen kennen we dit blackmetalgezelschap als een internationale verzameling artiesten. Het was ooit anders, bijvoorbeeld ten tijde van hun debuut Irreversible Decay, een erg sterke plaat. Vier platen werden uitgebracht door het gerenommeerde Italiaanse Code 666. Nu stappen de heren over naar het Zweedse Black Lion Records. Een label dat eerder uitstekend werk van Kvaen, Maestitium en Ablaze My Sorrow lanceerde. Dus daar zitten de heren wel goed denk ik.Lees verder ›

Een paar weken geleden viel er een fysieke cd in mijn brievenbus met daarop een post-it met daarop "Hallo Clemens, voor den review. Hails Velozza". Op de enveloppe stond geen afzender en een biografie ontbrak. Nadat ik even de Sherlock Holmes had uitgehangen, kwam ik erachter dat het hier gaat om een Limburgse thrashmetalband die eerder de EP Excluded Human Being door Zware Metalen liet recenseren.Lees verder ›

Deze vier heren, van Forsmán, komen uit IJsland. Kópavagur, de regio waar hun uitvalsbasis ligt, situeert zich ergens net ten zuiden van de hoofdstad, Reykjavik. Dit Dönsum I Logans Ljóma is de debuut-EP en ligt zo goed als volledig in de typisch IJslandse blackmetaltraditie. Het Duitse Ván Records heeft deze band meer dan terecht opgepikt en geeft het debuut alzo zijn welverdiende, wereldwijde promotie.Lees verder ›

Rock 'n roll in je hol! Wat? Nee, niks. Maar in elk geval: dit is Hot Breath met een debuutalbum getiteld: Rubbery Lips. Nu ben ik een uitgesproken tegenstander van opgespoten lipjes, sowieso die hele zogenaamde 'beauty' behandelingen. Ga er lekker allemaal hetzelfde uitzien: Zet je neus recht, pomp je borsten op en plamuur je hele gezicht naar de Barbie hemel!Lees verder ›

Escumergamënt komt uit Zweden en brengt ons zijn debuut .​.​.​ni degu fazentz escumergamënt e mesorga​.​.​. via het gekende Avantgarde Music. De line-up is onbekend maar ergens op een verloren papiertje staat toch dat bandleden uit Stilla, Setherial, Svederna en Bergraven, deel uitmaken van dit obscuur collectief. Volgens de meegeleverde informatie werd dit spookachtig, bezwerend blackmetalwerkstuk opgenomen tijdens een ijskoude en helse driedaagse ergens in een Zweeds bos. De locatie zou een verlaten kapel geweest zijn. De hele productie klinkt behoorlijk rauw en puur hierdoor mede ook door het feit dat tijdens de opnames het gebruik van uitgebreide technische snufjes, triggers, toeters of bellen niet of bijna niet mogelijk was.Lees verder ›

I am The Dark Overlords is het eerste wapenfeit van dit duistere drietal, dat furieuze deathened black metal (eerder dan omgekeerd) brengt alsof ze het al twintig jaar doen. En misschien is dat ook wel zo, want het is niet bekend welke muzikanten er precies schuilgaan achter de bijnamen Dark Overlord #1-#3. Maar dat het mannen (?) met ervaring zijn lijkt me overduidelijk. De combinatie van bandnaam, albumtitel en bijnamen van de bandleden is uiteraard heel opvallend en zelfs bijna komisch te noemen, maar kan er ook op wijzen dat deze muzikanten al heel wat op hun kerfstok hebben. Of dat ze ons dit toch willen laten geloven. Deze EP komt uit via het bescheiden Deense label UPRISING!, dat verder enkel de eerder onbekende band Lotan op de lijst staan heeft.Lees verder ›

De lucht boven Amersfoort werd al enige tijd wat donkerder. Zo rond 2017 begonnen de eerste wolken zich samen te trekken en in de jaren die daarop volgden scheen er steeds minder daglicht over de straten van de Keistad. De inwoners waren in rep en roer, maar geen expert ter wereld wist het fenomeen van de steeds zwarter wordende lucht te verklaren. Tot 2 april 2021 de wolken plots opzij trokken en met gedonder en geraas plaatsmaakten voor een regen aan cd’s en een lp’s. Begerig aanvaarden de nieuwsgierige Amersfoorters deze duistere gift van boven: What Befalls of Tainted Souls: het debuutalbum van het plaatselijke, in 2017 geboren, Codex Mortis.Lees verder ›

Als Brunhilde blijft verdergaan zoals op To Cut A Long Story Short, wordt de band een blijvertje. Muzikaal zit hun crossover tussen (punk)rock en metal snor.Lees verder ›

Necronomicon: het boek van de doden. Een fictief ‘toverboek’ dat in de verhalen van auteur H.P. Lovecraft voorkomt. Wat een toffe naam en wat een tof idee om daar de band naar te vernoemen. Het Duitse Necronomicon heeft exact dat gedaan toen het zijn carrière begon in 1984. Thrash metal met thema’s als de dood, het kwaad, satanisme, occultisme en kwelling. Ruim 37 jaar later is de band nog steeds actief en komt hij met album nummer tien: The Final Chapter.Lees verder ›

Waar is toch die goeie ouwe tijd? De tijd waarin de pleinen en de omliggende straten zich  vulden met afgrijselijke kreten en de geur van verbrand vlees. Waar de mens vandaag liever wat cannabis aan een vuurtest onderwerpt, zo werd vroeger regelmatig de brandbaarheid van de medemens getest. Het proefkonijn dat hiervoor uit de hoge hoed werd getoverd, was natuurlijk de heks. Voor al die enge magiërs met hun knokkelige vingers en neuzen vol wratten was immers geen plek in de nette vroegmoderne maatschappij.  En wat bleek? Met genoeg vuur kan je zelfs de meest hardnekkige toverkol in de as leggen.Lees verder ›