Dit duo zal nooit afwijken van het oerconcept. Ik ontdekte hen met Weiland begin jaren 2000, toen ik wild was van alles wat ook maar in de verte te rijmen viel met het briljante Agalloch. Het had zeker wat overeenkomsten, maar het woud van deze Duitsers zag er toch behoorlijk anders uit. Alsof je je in een heel ander seizoen bevond, maar eveneens met instrumentele diepgang gebracht zodat je er makkelijk in verdwaalde. Mogelijk komt dat door de dromerige, bij wijlen Gregoriaanse vocalen. Een constante in het latere werk, maar op de vorige plaat miste het toch zijn impact. Bij momenten voelt deze plaat aan alsof ze, sterker dan voorheen het geval is, erg te koppelen is aan bands als Agalloch, zeker ten tijde van The Mantle.Lees verder ›





















