Headlines

Unleashed ken ik van de verzamel-cd's die vroeger bij tijdschriften als Ablaze en Nordic Vision zaten. Diverse labels hadden ook van die albumd en Unleashed zat er altijd wel tussen. Ik herinner me dat het me toen al opviel dat er niet heel veel verschil in de nummers zat, ook al zaten er een handvol jaren tussen de nummers die ik dan hoorde. Het lot, in de figuur van mijn vrouw die vond dat ik mijn rommella even moest opruimen, bepaalde dat ik die verzamel-cd's weer vond en dat leverde een hoop 'Ohja!' en 'Pffff....' -momenten op. Unleashed zat aan de goede kant en toevallig stond deze nieuwe plaat in het aanbod voor de recensenten. No Sign Of Life is de titel en het is de veertiende plaat in dertig jaar. Je kunt een hoop zeggen, maar niet dat ze lui zijn.Lees verder ›

Ültra Raptör is een band uit Quebec, Canada en is uit min of meer hetzelfde hout gesneden als bands zoals Evil Invaders, Exciter, Liege Lord, Rage en Savage Grace. Het vijftal slaat je op hun eerste volledige album Tyrants om de oren met extreme snelheid, fraaie riffs, melodie, doordringende solo’s en volop elementen uit de traditionele heavy metal.Lees verder ›

Schip ahoy! De piraten van Running Wild zijn terug van niet lang genoeg weggeweest. Blood On Blood heet het nieuwe vlaggenschip en deze vaart verrassend genoeg uit met dezelfde bemanning als het laatste album. Zanger en gitarist Rolf Kasparek gaat natuurlijk al sinds het prille begin mee, maar de rest van de equipage werd geregeld vervangen doorheen de jaren. Stabiliteit is een mooi iets. Benieuwd of dit zich laat horen op deze nieuwe plaat!Lees verder ›

Black metal leent zich bij uitstek om inspiratie te putten uit en teksten te schrijven over satanisme, occultisme, donkere wouden, geesten en nihilisme. Zeker bands uit de eerste lichting van het genre schreven de teksten over dergelijke dingen. Black metalbands die heden ten dage stilistisch teruggrijpen op de begindagen van de black metal doen dat vaak nog steeds. Alles om trvu ende kvlt te zijn, nietwaar? Het is des te verbazender dat een Canadees eenmansproject er dan voor kiest om old-school black metal te maken en inspiratie te halen uit... een computerspel.Lees verder ›

Een plaat, A Trance For The Ever-Toiling Witch, die in 1994 is opgenomen en uitgekomen is in 1995, nogmaals heruitbrengen? Wat moeten we daar toch mee? Is er al niet genoeg muziek om naar te luisteren? Laat staan dat we tijd te over hebben om in alle krochten en spelonken te gaan snuisteren en zoeken naar verborgen pareltjes. Maar misschien ligt net daar de keuze voor dit album. Thokk is een Amerikaanse band die black metal maakt, waarvan de muziek ook drijft op een beekje aan synthpartijen. De heren noemen het zelf duistere, cryptische black metal. Nu, je kan schrijven wat je wil natuurlijk. De hond van de buren heet ook gewoon Woef. Het Sinistrari label, dat ook al zijn sporen verdient sinds 1992, brengt de demo (want dat was het toch in 1995) opnieuw uit, ditmaal op LP en CD.Lees verder ›

Wanneer je de bandnaam Doedsvangr in het Noors uitspreekt betekent dat zoveel als 'dood zwanger' (Doed svangr) of 'veld met doden' (Doeds vangr). Zanger Doedsadmiral (Doodsadmiraal) steekt zijn fascinatie voor de dood niet onder stoelen of banken. U kent hem overigens ook van zijn vocalen bij Nordjevel. Verder hebben we hier te maken met Shatraug (miljoen bands), BST (ex-Aborted) en AntiChristian (kent u van Tsjuder). Dat zegt overigens natuurlijk allemaal niet zoveel. Je bent zo goed als je laatste uitgebrachte album, en dat is in dit geval Serpents Ov OldLees verder ›

Dat klotecorona zorgde ervoor dat er maar liefst vier jaar tussen de albumreleases van Cradle of Filth zaten: ongekend voor de immer platen uitbrengende formatie rondom de kleine brulboei Dani Filth. Tussen Cryptoriana – The Seductiveness of Decay en de nieuwe zat enkel een live release van het legendarische Dynamo Open Air uit 1997. Maar alles is vergeven en vergeten met album nummer dertien: Existence is Futile. Het bestaan is zinloos. Dat wisten we al.Lees verder ›

Eindelijk is daar een nieuw album van Vildhjarta. Tachtig minuten lang geeft Måsstaden Under Vatten alles. Alles wat we van Vildhjarta verwachten tien jaar na het debuutalbum Måsstaden.Lees verder ›

Een ding moet ik de rockers van Lucifer nageven: ze kunnen uitstekend tellen in het Latijn. De veelbetekenende titel Lucifer IV laat zien dat dit album nummer vier is. De band rondom zangeres Johanna Sadonis (mag ik dat zo zeggen?) maakt licht occulte jaren '70 rock en doet dat sinds 2014. Lees verder ›

De Noorse zwarte grootheid Enslaved spuugde vorige maand een nieuwe EP uit en deze werd nog niet besproken door ons. Van pure black metal is al lang geen sprake meer want Enslaved ging steeds meer en meer de progressieve kant op. Deze nieuwste telg van de familie luistert eveneens naar de naam progblack en ik vind hem op het eerste gehoor best mooi.Lees verder ›

Noorwegen staat bekend om zijn blackmetalbands, terwijl buurland Zweden tal van sterke deathmetalbands voortbracht. Stereotypen zijn er om weerlegd te worden want Noorwegen kent wel degelijk een paar hele goede deathmetalgroepen. Blood Red Throne is er zo eentje. Ik geef toe dat ik deze pas later leerde kennen, maar ik was wel direct verkocht. Altered Genesis (2005) was een bom wat mij betreft! Ik heb dan ook nooit de haat gesnapt die deze band bij sommigen leek op te roepen. Nu, de heren zijn na twee jaar terug met een nieuw album en reken maar dat ik me graag op deze schijf wil smijten.Lees verder ›

Het Nederlandse Funeral Winds krijgt meer aanzien dan ooit. Recent bewijs daarvan is het feit dat de cd van dit nieuwe album al is uitverkocht op het moment van het schrijven van deze review. Gelukkig komt er rond deze tijd ook een vinyluitgave op de markt om de dorstigen te laven in hun demonische zuchten.Lees verder ›

Het is alweer vier jaar geleden dat Mastodon het schitterende Emperor Of Sand uitbracht. We hebben nog nooit zo lang moeten wachten op een nieuw album. De band lijkt dit zelf te beseffen en maakt dit ruimschoots goed door ons een dubbelalbum te presenteren. Over de progressieve stonermetal van deze band uit Atlanta, Georgia is al voldoende geschreven. Ieder Mastodon-album lijkt een verwerkingsproces op zichzelf. Rauwe emoties en levenservaringen liggen maar al te vaak aan de basis. De opgebouwde druk door verdriet en verlies wordt door de bandleden op magische en unieke wijze omgezet in muziek.Lees verder ›

Volgens de bij deze EP bijgeleverde biografie maakt Darkness Ablaze een mix van brute vocalen, melodische gitaren en keyboards. Het geheel zou een uniek geluid op moeten leveren. Nou, met deze woorden wordt de cynicus in mij direct wakker. Hoe vaak hebben we dat niet gehoord en hoeveel van dergelijke bands heeft de wereld nog nodig?Lees verder ›