Headlines

Een EP die stamt uit de late herfst van 2020 bespreken in de zomer van 2021? Ja! Want dit pareltje van Nederlands/Belgische ellende is blijven liggen en verdient meer aandacht. Veel meer aandacht, want de split van Faal (Breda) en Fading Bliss (Luik) is echt van een uitzonderlijk niveau.Lees verder ›

Curimus is de zoveelste Finse band die op een koude noordenwind komt overwaaien. Brutaal hard en genadeloos, net zoals hun winters. De band speelt een soort hybride mix van melodieuze death metal en thrash metal. Plak hier vervolgens de stem van Meshuggah-zanger Jens Kidman op en je krijgt een unieke muziekvorm. Het is natuurlijk niet Jens Kidman die we horen krijsen, brullen en reutelen in de microfoon. De Finse tegenhanger van Kidman luistert naar de oer-Finse naam Marko Silvennoinen en hij is kwaad. Heel kwaad als we deze plaat mogen geloven. Het was weer veel te koud de voorbije winter. Verre van een Garden of Eden eigenlijk.Lees verder ›

Kennen we Friisk ergens van? Is dat niet dat snoepje? Nee dat niet. Friisk is een vijfkoppige Duitse formatie die zich voor zijn eerste volledige album ook nog even laat bijstaan door niemand minder dan Zingultus (Nagelfar, Endstille). Dit, …Un Torügg Bleev Blot Sand is de opvolger van de EP De Doden van’t Waterkant, en de split met de Franse blackmetallers van LOTH, Kien Kummweer/Warndt. Ook ditmaal staat Andy Roszyk, Goblin Sound Studio, in voor de productie.Lees verder ›

Voordat we overgaan naar de orde van de dag, moeten we even stilstaan bij de spectaculaire albumhoes die Interloper zijn eerste langspeler Search Party heeft meegegeven. Een cover die tegelijkertijd adembenemend mooi, maar ook intrigerend is. We zien een dame die een soort alziend oog op de rotsen krast, terwijl zij aan de rand van een afgrond bij een gigantische waterval zit. Dit alles doet denken dat het album thematisch veel verder gaat dan een groep mensen die op zoek is naar iets of iemand die verloren is (ook wel een ‘’search party’’ in het Engels).Lees verder ›

Het gaat hard voor Jinjer. Op nauwelijks enkele jaren tijd slaagde de Oekraïense band erin om uit te groeien van een zoveelste Arch Enemy-kloon tot een grote publiekstrekker. Ik heb de band een Arch Enemy-kloon genoemd. Mijn excuses Tatiana Shmailyuk! Deze band en diens frontvrouw verdienen dit niet. Muzikaal gezien verschillen beide bands trouwens enorm. De parallellen die vaak getrokken worden tussen de beide bands komen er vooral doordat frontvrouw Shmailyuk schijnbaar probleemloos schakelt tussen grunten en clean vocals. Iets waar Alissa White-Gluz van Arch Enemy ook heel sterk in is.Lees verder ›

Dat black metal vele gezichten heeft, is een feit. En dat er in het genre heel vaak binnen bepaalde grenzen en volgens bepaalde wetmatigheden wordt gewerkt ook. Maar heel af en toe kom je een werk tegen dat die grenzen doorbreekt, dat zijn nek uitsteekt en om het hoekje durft te kijken om te zien welke mogelijkheden daar in de schaduw schuilen. Fire, Magic & Venom is zo'n album.Lees verder ›

Is dat iets? Tech hardcore? Bands als Converge doen in elk geval een gooi naar die omschrijving. Zo ook het Amerikaanse Wanderer. Met Liberation From a Brutalist Existence wordt een debuut uitgebracht. De heren hebben zelf een hele rits genres uit de kast getrokken, van false-grind tot thunder punk en chaotic hardcore.Lees verder ›

De kosmische Duitsers van Yagow brengen met The Mess hun debuut. Als je bij kosmische Duitsers nu het beeld hebt van bratwursten en oktoberfestdecolletés die voorbij waaien vrij van tijd en ruimte door het eindeloze heelal, dan is dat exact het goede beeld. Deze drie stoners brengen kosmische krautrock/spacerock. Ik kon na een paar keer luisteren niet meer bij de promo omdat ik 'te vaak had ingelogd'. Lijkt mij een goed teken toch?Lees verder ›

Toen ik in 2018 sprak met Tamás Kátai, de Hongaarse man die momenteel in het Verenigd Koninkrijk vertoeft en de bezieler is van Thy Catafalque, wist de man niet of hij nog productief zou zijn in de komende jaren. Een interview dat op die manier wat eindigde in mineur na het prachtige Geometria, maar niets bleek minder waar.Lees verder ›

Als een zombie die zich hongerig naar zijn doelwit toewerkt, wist het Italiaanse death metalgezelschap van Fulci zich twee jaar geleden plotsklaps in mijn jaarlijst vast te klauwen. Met het toen uitgebrachte Tropical Sun bracht de band een ode aan de horrorfilm Zombie Flesh Eaters, beter bekend als Zombi 2, maar tevens te vinden onder de titel Zombie.Lees verder ›

Eerste album voor het Tsjechische Taje Skal, dat verschenen is via Hexencave productions en het Nederlandse New Era Productions. De man achter deze band, Svar, is tevens verantwoordelijk voor alle muziek van Triumph, Genus.  Triumph, Genus is dan weer de Tsjechische black metal creatie die al in mijn jaarlijst eindigde met zijn bittere en zure black, getuige de review van het album Po vrhu vždy je prázdno kolébek, één van mijn favoriete New Era Productions uitgaves. Samen met het aanverwante, eveneens Tsjechische Kult ofenzivy.Lees verder ›

Alles komt terug. Het maakt niet uit of het om kledij, de geschiedenis of de lulligste hype uit je kindertijd draait. Het was dus maar een kwestie van tijd voordat het verguisde nu-metalgenre eveneens opnieuw zijn opwachting zou maken. Je houdt ervan of je hebt hele huiskamers willen slopen uit pure razernij bij het aanhoren van deze mix van metal en rap, die met de eeuwwisseling enorm populair was.Lees verder ›