Headlines

“Bring back the fucking danger in the music!” wordt ons toegeroepen in de sample die de slottrack van Bleed The Future aftrapt. Een nobel streven natuurlijk, maar daarin ligt niet de kracht van deze plaat. Bij gevaar in de muziek denken we eerder aan de naargeestige sfeer van Under The Sign Of The Black Mark (Bathory) of, als je het moderner wilt, aan het zware ontsporen van Full Of Hell. Archspire klinkt juist kraakhelder en steeds in controle. Nee, Bleed The Future is om een andere reden belangrijk.Lees verder ›

Wie in de zomer weleens naar één van de vele Griekse eilanden op vakantie is geweest, kent het beeld wel: azuurblauwe zee en vaak een dor landschap dat wordt gedomineerd door olijfbomen als meest prominente begroeiing. In dat kale landschap zijn echter vaak opvallende bakens te vinden die de boel een beetje kleur geven. Of eigenlijk juist niet, aangezien ze meestal wit zijn geschilderd. Hierdoor steken ze mooi af tegen de dikwijls bruine ondergrond en zorgen voor de nodige afwisseling in het landschap. Ik heb het natuurlijk over de vele witte kapelletjes die er te vinden zijn. Whitechapel weet zichzelf net als een Grieks heiligdom te onderscheiden van de grijze middenmoot in het deathcoregenre. Dit doet de band door zichzelf met ieder album een stukje verder te ontwikkelen. Met Kin zijn we inmiddels alweer toe aan de achtste langspeler van deze veteranen in het genre.Lees verder ›

Vengeful 187 is een project van drie muzikanten. War Neurosis is het album, beatdown hardcore het genre. De bekendste speler in dit project is Mats Funderud van Kraanium. De onderwerpen op deze crabcore-cd gaan van PTSS tot loopgravenoorlog. Vengeful 187 is overigens ook maar een wat kinderachtige naam. 187 is een term die je in de hip-hop veel tegenkomt en die staat voor moord.Lees verder ›

Sinds het debuutalbum in 2014 is Monolord snel een gevestigde naam geworden als het gaat om stoner/doom metal. Nieuwe albums, singles en EP’s komen ook nog eens met enige regelmaat uit. Verbazingwekkend dus dat de eerste en enige albumrecensie van Zware Metalen alweer uit 2014 stamt. Het eerste en bekendste album Empress Rising werd toen al een overdonderend debuut genoemd. Ondertussen zijn we na enkele albums die we al dan niet onterecht over het hoofd hebben gezien uitgekomen bij Your Time To Shine. Is het nog steeds zo overdonderend als toen?Lees verder ›

Denkend aan Duitse heavy metal zie ik brede headbangers traag voor oneindige podia gaan. Rijen ondenkbaar ijle Marshalls als hoge pluimen aan den einder staan. Deze vrije associatie op een gedicht van Marsman schoot me te binnen toen de zoveelste cd van een Duitse band in fysieke vorm op de deurmat viel.Lees verder ›

Eén van de meest onderschatte songwriters van de jaren negentig komt nog eens aanzetten met een soloalbum. Jerry Fulton Cantrell Jr brengt het album Brighten zelfs uit op zijn eigen platenlabel, dat de egocentrische, maar duidelijke naam Jerry Cantrell meekreeg. Fans van 90’s rockmuziek weten direct over wie ik het heb, maar voor wie nog niet geboren was toen de WTC-torens naar beneden kwamen, geef ik graag een korte inleiding.Lees verder ›

Fraught was het eerste nummer wat ik te horen kreeg van deze Australische, melodische doch ook wel progressieve deathmetalband, Be'Lakor. Het nummer stond op het Of Breath And Bone album dat net als zijn opvolger Vessels behoorlijk wat indruk op me maakte. Kosmas en vrienden bleken erin te slagen gevoelige melodielijnen te slijpen in groovende gitaarpartijen en tegelijk toch stevig en progressief uit de hoek te komen. Ik ben dan gaan teruggrijpen naar eerder werk, bijvoorbeeld het debuutalbum The Frail Tide of Stone's Reach uit 2009, doch op geen enkele andere plaat stond er een nummer, als Fraught, dat zo'n indruk maakte. Slagen de heren van Be'lakor er nu wel in?Lees verder ›

In de wereld van de traditionele doom metal is de naam Count Raven geen onbekende. Sterker nog, de band behoort tot de eerste golf van het subgenre dat traditionele doom genoemd wordt. Toch grenst de muziek van deze heren op het randje van de stoner doom en de epic doom.Lees verder ›

Op de redactie kwam onlangs een EP binnen met de genreaanduiding 'blackened screamo/emoviolence'. Doe mij die maar eens, dacht ik. Enfin, hier is de recensie die uiteindelijk meer tijd in beslag neemt dan de speelduur van de totale EP. Dat is één, maar als tweede en belangrijker punt vind ik dat je op basis van ongeveer 10 minuten muziek ook zo weinig kunt zeggen. Vooruit, we gaan uiteraard toch een poging doen voor jullie lezers: Demersal brengt met Death Routines vijf nummers uit en laat de mensheid kennis maken met zijn Deense screamo.Lees verder ›

Wat is het toch met technische death metal en gespuis van een andere planeet? Zijn het de onmenselijke vocalen die geweld en venijn preken? Is het gebliep van de gitaren hetzelfde als het geluid van een vliegende ufo? Horen we dit soort muziek terwijl ze onze hersenen gaan doorboren? Ik heb geen flauw idee maar het kwintet uit Madrid maakt deze link ook, net zoals Obscura, Archspire en nog vele anderen. Thirteen Bled Promises bestaat al sinds 2006 en heeft al twee volledige albums op de naam staan waarvan deze nieuwe EP Foundation het nieuwste wapenfeit is. Zelf heb ik nog nooit van deze gasten gehoord, dus tijd om eens te luisteren wat ze anno 2021 te bieden hebben.Lees verder ›

Bij kwartet is het de bedoeling vier kaarten te verzamelen om een setje te maken. Een pizza met vier kazen is toch net even wat lekkerder dan eentje met maar drie. Vivaldi componeerde toch echt vier jaargetijden. Waarom zou je iemand in drie stukken uiteen trekken als je diegene ook kan vierendelen? U vraagt zich vast af waarom ik deze totaal willekeurige voorbeelden de revue laat passeren. Nou, simpelweg omdat dingen die met zijn vieren komen toch net even wat beter zijn. Dat moet Bloodred Hourglass ook gedacht hebben. De Finse melodeathformatie heeft dan ook liefst vier gitaristen onder contract staan.Lees verder ›

Uit Zweden komt dit Häxkapell en op hun debuutplaat, die uitkomt via het eveneens Zweedse Nordvis, staat het thema vuur centraal. Eldhymner heet deze plaat en is de opvolger van de drie-track-demo Om Sanningen, uit 2016. Oraklet, de bezieler van de band, werkt al sinds 2015 aan de weg en heeft nu in JM en IPU twee trawanten gevonden die hem muzikaal bijstaan. Bijzonder element zijn de teksten. Volgens de meegeleverde biografie komen deze erg vaak tot stand via psychografie, automatisch schrijven... De muziek die de heren produceren is dan weer niet erg speciaal of afwijkend. Gewoon een bakje Zweedse black metal zoals we deze al kennen. Wel zijn er wat andere dynamieken voelbaar door het gebruik van de viool. En laat net dat wat eigen kleur geven aan de composities.Lees verder ›

Schattenkönige is zo'n plaat die je zou kunnen betitelen als de accountant onder de black metal. Niet omdat het allemaal zo precies en perfectionistisch in elkaar zit. Vooral vanwege het feit dat het allemaal degelijk en een vleugje saai is. Caradras is een Duitse band met een naam uit Midden-Aaarde. Schattenkönige is een atmosferische blackmetalplaat.Lees verder ›

Met Ov Behest brengt Anima Hereticae zijn eerste EP uit. Drie nummers met 25 minuten aan muziek van dit nieuwe gezelschap, dat bestaat uit drie heren die al een tijdje meedraaien in de Finse metalscène. Zo kennen we brulboei Ville en Taneli Jämsä van onder andere Aeonian Sorrow en Red Moon Architect, die beiden in het tragere doomgenre te situeren zijn. Anima Hereticae tapt daarentegen uit een heftiger zwart doodsmetalen vaatje en trapt het gaspedaal graag in. En dat doen ze met verve! Lees verder ›

Melvins, de oervader van de grunge, is na ruim drie decennia nog steeds actief en dat zullen we geweten hebben. De band uit Montesano - niet zo gek ver van Seattle - verscheen midden jaren ‘80 voor het eerst in de spotlichten en surfte later mee op het succes van de grotere grungebands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden.Lees verder ›