Headlines

Prog-metal/Grunge-metal staat er te blinken op het etiket! Ik heb nooit een schijn van kans gehad. Deze promo moest en zou ik dus beluisteren want dit lijkt me volledig mijn ding te zijn. Vooral de grunge-metal intrigeert me enorm. Wat moet ik me hierbij voorstellen? Een zwaardere vorm van Alice In Chains? Een Pearl Jam die verdraagbare, uitstaanbare muziek maakt? Wat er ook van waar zal blijken, deze Cosmic Order ga ik vandaag beluisteren. Ik ken deze band langs geen kanten, dus hij kan me enkel positief verrassen, toch? Na wat opzoekingswerk blijk ik te maken te hebben met een Frans prog/grunge-trio uit Rouen, Normandië. Wel, enchanté mijne heren. Laat maar eens horen wat jullie kunnen.Lees verder ›

Californische desert rock doet me vaak denken aan een bende parende kikkers. Ken je dat niet? Nooit naar Discovery Channel gekeken? Tientallen kikkers vormen soms één grote bal vol parende kikkers. Iedereen lijkt op iedereen te kruipen. Wel, bij de bands uit de Californische desert scene bekruipt me vaak hetzelfde gevoel. Iedereen doet het wel eens met iedereen en bij iedere nieuwe band die gevormd wordt, krijg je er een handleiding bij van wie nu eigenlijk wie is. De leden komen hierbij steevast uit andere, reeds gevestigde bands en er wordt vervolgens een nieuwe band gevormd, alsof er niets aan de hand is. Er was een tijd dat dit supergroepen werden genoemd en deze waren best belangrijk nieuws. Totdat het de standaard-manier van voortplanten werd voor de desertrockbands.Lees verder ›

Hoera een nieuw album van Troll Teeth? Troll wie? Niet mee inzitten. Ik ken deze band ook niet, maar als je jouw band Troll Teeth noemt en je luisteraar een combinatie van stoner en doom serveert, of toch alleszins belooft, wel dan kom je als band snel op mijn radar terecht. Dit album wil ik vandaag heel graag eens beluisteren en met jullie bespreken. De prijs voor domste bandnaam heeft de band alvast, maar je mag nooit een boek beoordelen aan de hand van de omslag of naam natuurlijk. Hetzelfde geldt voor muziekalbums.Lees verder ›

Dagelijks komen er op onze redactie demo’s binnen uit binnen- en buitenland. Vaak van vrij obscure bands waar je nog nooit van gehoord hebt en nooit meer iets van zal horen. Het is hierbij belangrijk dat de bands of hun promotoren goed aanduiden welke muziek een bepaalde demo bevat. Iedereen op onze redactie heeft zo zijn of haar eigen voorkeur qua muziek en een goede omschrijving kan wonderen doen zodat deze effectief wordt opgepikt door één van onze redacteurs. King Bastard stuurde ons in eigen beheer een demo van zijn jongste plaat en de omschrijving luidt kort maar krachtig: psychedelic doom! Boem! Meer is niet nodig om mijn aandacht te trekken. Als het nu nog iets voorstelt is het feest helemaal compleet.Lees verder ›

Vorig jaar schreef ik een recensie over Grief de vorige plaat van het Amerikaanse Everson Poe, waarover ik zeker te spreken was. Het bleek een album met een hoog cinematografisch gehalte, waarbij ik aangaf dat dit misschien niet voor iedereen is. Op The Night Country laat Mae Shults wederom haar demonen los. Gedurende de opname werd Mae zelf opgenomen wegens psychische problematiek. De beste muziek komt vaak voort wanneer de musicus zelf een slechte periode doormaakt, hier zijn talloze voorbeelden van. U kent ze ongetwijfeld wel. Als dit een voorbode mag zijn, dan zijn bij mij de verwachtingen alvast hooggespannen.Lees verder ›

Het leven verandert constant. Bands ontstaan of vallen uiteen, bands veranderen hun sound of slaan aan het experimenteren terwijl nog andere met moeite nog nieuw werk uitbrengen. Middenin deze zee aan veranderingen ligt een golfbreker van betrouwbaarheid en continuïteit. Crowbar brengt namelijk met de regelmaat van de klok nieuw werk uit en slaat hierbij amper of nooit aan het experimenteren. De band levert snoeiharde en soms langzame sludge metal af en dat is op deze nieuwste schijf niet anders. Enkel de bezetting is de laatste dertig jaar verschillende keren gewijzigd. Zanger en wandelende, rokende gitaar Kirk Windstein lijkt hierbij de enige echte constante te zijn. Al lijkt het tegenwoordig wel mee te vallen met dit soort stoelendans. Enkel basgitarist Shane Wesley werkt voor het eerst mee aan een Crowbar-album en ook hij draait ondertussen reeds mee sinds 2018.Lees verder ›

Het is toch ook een rare en bizarre tijd waar wij allen in leven. Het ene is nog niet voorbij (pandemie) of het andere staat al voor onze deur (de oorlog in Oekraïne). Gelukkig hebben we nog steeds muziek, iets wat mensen wereldwijd nog steeds doet verenigen, dus tijd voor een nieuwe recensie. En laat ik voorop stellen dat ik het nieuwe album van het Duitse Warpath geheel random heb uitgekozen en nog vóór de hele Russische invasie begon. Maar nu toepasselijker en herkenbaarder dan ooit luister ik naar de plaat, getiteld Disharmonic Revelations.Lees verder ›

Twee heren, Nihil en Nevel, verenigen zich onder de naam Nyrak. Deze Belgisch/Duitse formatie heeft al menig watertje doorzwommen. Zo vind ik terug dat beide heren bijvoorbeeld nog respectievelijk actief zijn in Lichfield, Voidwork en Gotmoor. Deze laatste blackmetalband bracht recentelijk nog het krachtige Zonderlingen uit. Maar liefst elf nummers hebben de beide heren verzameld op hun debuutalbum dat voorzien is van progressieve blackmetal. Trek er de intro, de interlude en de outro af en je hebt dus acht volwaardige nummers. Niet dat deze veelal instrumentale stukjes niet bijdragend zijn, ze zetten wel degelijk de sfeer, ze laten echter niet toe de band volledig te onderkennen.Lees verder ›

Nee, ik draag geen geitenwollen sokken, zit niet uren in kleermakerszit om te mediteren en brand ook geen wierook in huis. Ik herken mezelf niet in de omschrijving ‘een zweverig type’ en snoep daarnaast ook niet van één of meerdere geestverruimende goedjes. En toch… Het nieuwe album Nova van de in Parijs wonende, uit Noorwegen afkomstige, Kathrine Shepard - beter bekend als Sylvaine - knalt zo intens naar binnen en raakt me zo diep dat ik bijna zou zeggen dat het iets spiritueels en zalvends over zich heeft.Lees verder ›

Wat hebben Hath, Whitney Houston, Jon Bon Jovi, Paul Simon, Frank Sinatra en Bruce Springsteen met elkaar gemeen? Ze komen allemaal uit de staat die ook wel bekend staat als The Diner Capital of the World: New Jersey. Nu kan ik je een hele opsomming geven met zinloze feitjes over deze Amerikaanse staat, zoals dat je in deze staat niet zelf mag tanken maar een pompbediende dat altijd voor je zal doen en dat het bekend staat om zijn bosbessen en tomaten of dat The Garden State een andere bijnaam is, maar daar zal ik je niet mee vermoeien.Lees verder ›

Dit kleine label, Vetus Capra, gelokaliseerd in Frankrijk, Nantes, om precies te zijn, brengt een klein hebbedingetje uit. Het is de heer (?) Sans - Visage die achter heel wat projecten en bands zit die op dit label werden ondergebracht. Deze keer krijgen we een EP, Nos Prières, toegestopt van de band Prieuré. Volgens Sans - Visage zelf kunnen we heel wat invloeden terugvinden in zijn muziek. Hij verwijst naar eerste en tweede golf black metal, oude school punk maar ook naar folk.Lees verder ›

Kijk! Eén van de grondleggers van de Zweedse black metal is terug met een nieuw album en dit ruim zes jaar na het erg sterke Where Shadows Forever Reign. Lord Ahriman en vrienden hebben weer negen helse nummers geschreven en deze verzameld op hun intussen zevende volwaardige album dat de titel We Are The Apocalypse, meekreeg. Ik draag nochtans nog altijd The Secrets Of The Black Arts, het debuut, het warmste hart toe. Nochtans was het vorige album met onder andere Unchain My Soul en Beast Above Man ook niet te versmaden. Maar niks gaat, tot op heden, boven My Dark Desires: een nummer van het debuut.Lees verder ›

Dat het er niet zo goed voor staat met de mensheid, daar zijn velen het er over eens. Het Franse gezelschap Beyond the Styx vindt dat ook. Op het derde album Sentence velt de band een vlammend oordeel over de toestand van onze maatschappij en de dystopische toekomst waar wij op af lijken te denderen.Lees verder ›

Akhenaten was een farao die tussen 1353-1336 of 1351-1334 voor Christus het oude Egypte leidde en vooral opviel doordat hij bij zijn volgelingen het Atenïsme introduceerde: de verering van de god Aten als almachtig wezen in plaats van wat de Egyptenaren voordien deden: een heel legertje aan goden aanbidden. Akhentaten was zijn tijd ver vooruit met zijn monotheïsme maar in tegenstelling tot de mensheid in latere tijden, waren ze in Egypte snel klaar met Aten nadat Akhenaten eenmaal was overleden: herinneringen aan de farao werden letterlijk gewist, zijn opvolgers lieten geschiedschrijvers noteren dat hij ‘de vijand’ en ‘de crimineel’ was en alle oude bekende goden werden weer uit de kast getrokken.Lees verder ›