Doorzettingsvermogen, strijdlust en het overwinnen van tegenslag vormen al bijna dertig jaar de fundamenten onder de muziek van Hatebreed. Frontman Jamey Jasta heeft er zijn handelsmerk van gemaakt en generaties hardcoreliefhebbers aangespoord om zich niet door het leven op de knieën te laten dwingen. De afgelopen jaren werd die boodschap ook binnen de eigen gelederen op de proef gesteld. Het vertrek van medeoprichter en bassist Chris Beattie en de ernstige gezondheidsproblemen van gitarist Wayne Lozinak vormden ingrijpende gebeurtenissen in de geschiedenis van de Amerikaanse band. Zes jaar na Weight of the False Self keert Hatebreed terug met Fatal Paradox. Een album waarop de strijdlust bepaald niet verdwenen is.
Wie bij Hatebreed op muzikale vernieuwing zit te wachten heeft de afgelopen dertig jaar vermoedelijk niet goed opgelet. De Amerikanen hebben hun muzikale koers allang bepaald en wijken daar ook op hun negende studioalbum nauwelijks van af. En waarom zouden ze ook? Een band die met platen als Satisfaction Is the Death of Desire, Perseverance en The Rise of Brutality de blauwdruk van de moderne metallic hardcore mede heeft geschreven, hoeft niet bij iedere nieuwe release het wiel opnieuw uit te vinden. Zolang de uitvoering overtuigt, is herkenbaarheid eerder een kracht dan een zwakte.
Overtuigen doet Hatebreed nog altijd. Fatal Paradox is een nietsontziende aanval op de trommelvliezen, waarin de riffs even eenvoudig als doeltreffend zijn en drummer Matt Byrne de nummers met een bijna onmenselijke snelheid voortjaagt. De gitaren van Wayne Lozinak en Frank Novinec leveren het ene memorabele riffsalvo na het andere af, terwijl Jamey Jasta zijn teksten met de vertrouwde agressie uitspuwt. De breakdowns zijn even herkenbaar als onvermijdelijk, maar verliezen daardoor nauwelijks aan impact. Het is vlammend, bruut en bovenal bijzonder strak uitgevoerd.
Met Kill Count Increase trapt de band de deur meteen uit de hengsels. De eerste single van het album is een furieuze strijdkreet waarin snelheid en agressie hand in hand gaan. De instrumenten maken op het juiste moment plaats voor de kenmerkende gezamenlijke vocalen, waarbij de titel nog eens nadrukkelijk wordt uitgebruld. Op het daaropvolgende The Carrion Choir wordt het gaspedaal zelfs nog dieper ingetrapt. De riffs razen voorbij en het drumwerk bereikt een tempo dat zelfs voor Hatebreed uitzonderlijk hoog ligt. Uiteraard ontbreken de verpletterende breakdowns niet. Het is precies die afwisseling tussen verschroeiende snelheid en logge, ritmische kracht die de band al decennialang zo effectief maakt.
Onder al dat muzikale geweld schuilt een thematiek die opvallend goed aansluit bij de turbulente jaren die Hatebreed achter de rug heeft. De titel Fatal Paradox verwijst naar de tegenstrijdigheden van het bestaan, waarin tegenslagen zowel vernietigend als vormend kunnen zijn. Persoonlijke verantwoordelijkheid, waarheid, innerlijke strijd en het weigeren om te capituleren keren terug als centrale motieven. Het zijn onderwerpen die Jasta al zijn hele carrière bezingt, maar tegen de achtergrond van de recente bandgeschiedenis krijgen ze een extra lading. Decisions Become Destinies benadrukt de gevolgen van persoonlijke keuzes, terwijl Truth Is A Lion zich richt op waarheid en misleiding. Op Make The Demons Obey wordt de strijd met innerlijke demonen vertaald naar een compromisloze oproep om zelf de controle terug te pakken. De boodschap is vertrouwd, maar klinkt nog altijd oprecht en overtuigend.
Op het titelnummer Fatal Paradox gaat de voet even van het gaspedaal, zonder dat de agressie ook maar een moment verdwijnt. Het overwegend midtempo karakter geeft de dreigende riffs alle ruimte, terwijl abrupt afgekapt drumwerk de spanning verder opvoert. Vooral de langzame, loodzware passages laten horen dat Hatebreed niet voortdurend op topsnelheid hoeft te spelen om verpletterend uit de hoek te komen. Het nummer vormt daarmee een welkom contrast met de nietsontziende snelheidsuitbarstingen elders op de plaat.
Een van de meest brute momenten volgt met Sacrifice Season. Politiesirenes kondigen het nummer aan, waarna een werkelijk monsterlijke riff alle subtiliteit onmiddellijk de nek omdraait. De gastbijdrage van Obituary-frontman John Tardy blijkt een gouden greep. Zijn karakteristieke, rauwe deathmetalstem sluit naadloos aan op de agressie van Jamey Jasta en geeft het nummer nog een extra dosis venijn. Het resultaat is een van de meest verpletterende composities van het album. Hier komen de hardcore- en deathmetalwerelden op bijzonder overtuigende wijze samen.
Wat op Fatal Paradox vooral indruk blijft maken, is de tomeloze energie waarmee de band tekeergaat. Nummers als The Carrion Choir en Make The Demons Obey laten horen dat de Amerikanen nog altijd over een indrukwekkende dosis explosiviteit beschikken. De snelheid van het drumwerk en de messcherpe riffs zijn bij vlagen ronduit duizelingwekkend. Toch wordt het nergens een eenvormige snelheidsrace. De voortdurend terugkerende tempowisselingen, groovende passages en onvermijdelijke breakdowns zorgen ervoor dat de nummers hun eigen dynamiek behouden.
De grootste muzikale verrassing bewaart Hatebreed voor het einde. Met ruim zes en een halve minuut is None Left To Save een buitenbeentje binnen het doorgaans compacte repertoire van de Amerikanen. Halverwege gaat het gaspedaal nadrukkelijk los en ontstaat ruimte voor een langgerekte, relatief ingetogen passage. Terwijl de vocalen zich blijven herhalen en het volume geleidelijk afneemt, lijkt de compositie langzaam uit te doven, maar daarmee is het nummer nog niet afgelopen. Een uitgebreid instrumentaal slotstuk verkent een duisterder muzikaal terrein, waarbij de vertrouwde hardcore zelfs voorzichtig tegen de grenzen van de black metal aanschurkt. Het is een onverwachte wending die laat horen dat de band binnen zijn vertrouwde muzikale kaders nog altijd ruimte vindt om andere accenten te leggen.
Na het langste nummer volgt met Poison Planet onmiddellijk het kortste. De cover van Corrosion of Conformity, oorspronkelijk afkomstig van Eye for an Eye uit 1984, voelt als een furieuze toegift. Gitaren en drums gaan zo verschroeiend snel tekeer dat zelfs Jamey Jasta alle zeilen moet bijzetten om het tempo bij te houden. Het is een kort maar krachtig eerbetoon aan de hardcorewortels van de band en daarmee een toepasselijke afsluiter van een album dat nadrukkelijk teruggrijpt op de eigen muzikale geschiedenis.
Met Fatal Paradox bewijst Hatebreed dat muzikale vernieuwing niet noodzakelijk is om relevant te blijven. De Amerikanen doen wat ze al bijna dertig jaar doen, maar voeren hun vertrouwde recept nog altijd met dezelfde overtuiging uit. De riffs blijven hangen, de drums razen onverminderd voort en Jamey Jasta klinkt alsof hij nog altijd een persoonlijke rekening met de wereld te vereffenen heeft. Wie verrassingen zoekt, is hier aan het verkeerde adres. Wie daarentegen verlangt naar een flinke dosis compromisloze metallic hardcore, wordt op zijn wenken bediend. Fatal Paradox is misschien geen nieuwe mijlpaal in de discografie, maar wel een krachtig bewijs dat de oude formule nog altijd uitstekend werkt.
Score:
75/100
Label:
BLKIIBLK Records, 2026
Tracklisting:
1. Kill Count Increase
2. The Carrion Choir
3. Decisions Become Destinies
4. Total Invincible
5. Fatal Paradox
6. Still A Threat
7. Sacrifice Season (feat. John Tardy)
8. Truth Is A Lion
9. Make The Demons Obey
10. None Left To Save
11. Poison Planet (Corrosion Of Conformity-cover)
Line-up:
Jamey Jasta — Zang
Wayne Lozinak — Gitaar
Frank Novinec — Gitaar
Matt Byrne — Drums
Carl Schwartz — Basgitaar
Links: