Het is een op het eerste zicht wat opmerkelijke combinatie die begin september door Europa trok: de Amerikaanse blackmetalpunkers van Devil Master en het legendarische Sigh uit Japan, dat zich van pure blackmetalband in de Scandinavische stijl ontwikkelde tot een zwartgeblakerd avantgardistisch gezelschap. 14 september was dB’s in Utrecht de halte tussen Leeuwarden en Parijs in. Remco Faasen nam een kijkje en had bepaald geen verspilde maandagavond.
Devil Master speelt zijn black metal niet te ingewikkeld. De heren gooien een flinke dosis punk door hun zwartgeblakerde klanken en dat zorgt voor een melodieus geheel. De propvolle dB’s (wie zei er dat concerten op een maandagavond lastig te verkopen zijn?) hoort dat bassist Disembody Through Unparalleled Pleasure (zijn moeder kent hem gewoon als Max Hammel) vanmiddag een bak grind heeft weggelepeld waardoor hij nu een heerlijke grunt heeft, terwijl gitarist Darkest Prince met eenvoudige maar pakkende riffs strooit.
Stilstaan is geen optie bij deze band. In de wereld is er muziek waar je eerst in moet groeien maar voor Devil Master geldt dat niet. Dit pakt je meteen bij je strot, ook omdat de Amerikanen het tempo hoog houden. Geen tijd voor kletspraat, er moet gespeeld worden. En dat gebeurt uiterst doeltreffend. Darkest Prince kan ook nog lekker soleren en geniet zichtbaar van zijn eigen spel. Zijn kompaan op het zessnarig instrument, Infernal Moonlight Appararition, is niet present maar de Donkerste Prins speelt voor twee. Met zijn zonnebril op heeft Disembody Through Unparalleled Pleasure wel wat weg van wijlen Lemmy, maar zijn vocalen zijn helaas voor hem minder karakteristiek. Muzikaal worden er uiteraard ook andere wegen bewandeld dan wat Motörhead deed. Wel lekkere overigens: dit smaakt naar meer.
Het Japanse Sigh gaat al lang mee. Debuutalbum Scorn Defeat verscheen in 1993 en heeft catalogusnummer ANTI MOSH 007… ANTI MOSH? Juist, dat is Deathlilke Silence Productions: het label van Mayhem-gitarist Eurnonymous dat daarna nog maar twee albums zou uitbrengen. Op het moment van release had de platenbaas inmiddels iets te intiem kennisgemaakt met het mes van Burzum-opperhoofd Varg Vikernes. Originele uitgaves van het album gaan momenteel op een goede dag weg vanaf tweehonderd euro.
Sigh is met zes man uit Japan overgekomen: naast bandleider Mirai Kawashima op zang, zijn dat zijn vrouw en gitarist Dr. Mikannibal, gitarist Nozomu Wakai, bassist Yukiko Shibutat, drummer Tino Jänttiti en een soort spookverschijning die weliswaar een trommel beroert maar dat meer voor de leuk lijkt te doen. Maar de outfit verdient credits en het oog wil ook wat dus: mooi. Jammer van die enorme koptelefoon. Met de black metal uit de tijd van Euronymous heeft Sigh overigens weinig meer te maken, de band zit nu in dezelfde hoek van experimentele bands als The Meads of Asphodel (die nog eens een split met Mayhem hebben uitgebracht met daarop zowel Euronymous als de toen al eveneens lang overleden zanger Dead), Master’s Hammer en Thy Catafalque.
We zijn intussen aangekomen bij het derde nummer, Hail Horror Hail, wanneer de centraal op het podium gepositioneerde trommelaar met een katana loopt te zwaaien. Pas wanneer Nozomu Wakai ernaast gaat staan realiseer ik me dat dit een kind is die op een verhoging staat. Geen volwassene! Vandaar ook die enorme koptelefoon natuurlijk. Dan moet dit Billion Kawashima zijn: de tienjarige zoon van Dr. Mikannibal en Mirai Kwashima. Blijkbaar kon er geen oppas worden gevonden maar wat een geweldig avontuur voor iemand van die leeftijd: met je ouders op tournee! Het is weer eens wat anders dan veertien dagen op een camping in Frankrijk. Ondertussen laat pa horen nog steeds een prima grunt in huis te hebben en gooit Tino Jänttiti er wat blastbeats uit. Ook Sigh is vermakelijk, zij het op een heel andere manier dan Devil Master. Nozomu Wakai weet trouwens aardig zijn weg op de gitaar, de hele band klinkt lekker venijnig op Corpsecry – Angelfall.
De Japanners met de Fin op drums zetten een heerlijke show neer die zowel extreem als toegankelijk is. De bombastische toevoegingen over de blackmetalbasis komen van een tape maar een tripje vanaf de andere kant van de wereld door zalen als dB’s is natuurlijk ook geen vetpot. De kleine bandmascotte is intussen druk met een nunchaku terwijl Wakai het zwaard heeft gepakt om zijn gitaar mee te geselen. Bij A Victory of Dakini laten de beide heren Kawashima rook opstijgen uit een dik boek terwijl er met The Soul Grave weer eens een lekker zwartgeblakerd nummer langskomt.
Met Me-Devil gaan we richting speed/heavy metal, al doet de verborgen opgestelde bassist Yukiko Shibutat gruntend een duit in het zakje. Sigh is écht los, speelt op volle kracht en gooit er met Hangman’s Hymn / In Paradisum / Das Ende een fraaie finale uit. Er worden echt snelheidsrecords verbroken. De toegift is een nummer dan wonderwel in de avond past en even goed weer teruggrijpt naar het verleden van de band: Black Metal van Venom. Al met al een van de betere maandagavonden van het jaar.
Datum en locatie
14 september 2026, dB's, Utrecht
Link: