Urne – Setting Fire To The Sky

Geschreven door op 29-01-2026 om 19:00.

Gefeliciteerd met het bereiken van deze recensie. Dat zal ongetwijfeld direct via de website of de sociale kanalen zijn gegaan. Toets de combinatie van Zware Metalen en Urne namelijk in bij uw favoriete zoekmachine en voor je het weet ben je een bewaarplek voor na een crematie aan het bekijken. Ditmaal schuiven we echter niks de oven in, maar wordt de lucht vakkundig in de fik gestoken met dit nieuwe album van Urne. Deze Londense drie- of viermansformatie (het bijgeleverde promofoldertje geeft ons twee gitaristen, maar de foto laat toch echt maar drie heren zien) laat zijn gitaarkunsten echter niet zomaar in een metalen bewaarpot proppen. In basis brengt de band een mengelmoes van bijtende hardcore en sludgy stoner, waarbij de vergelijkingen met Mastodon en High On Fire nergens ver weg lijken te zijn. Door de toevoeging van een forse dot thrashy- en groovende metalcore kunnen we ook bands als Sylosis en Gojira toevoegen aan het pallet. Die laatste band heeft nog een extra connectie, aangezien frontman Joe Duplantier groot fan is van Urne en de vorige plaat ook produceerde (én onder zijn eigen label uitbracht). Tot slot voegen we nog een fors riffje Opeth toe – daarover later meer – en we hebben denk ik een goed beeld wat we mogen verwachten van deze derde plaat van Urne. Laat maar branden die lucht!

Na wat kort sfeerzettend getokkel nemen de thrashy riffs de touwtjes stevig in handen en blijkt dat Urne ook wat progressief uit de hoek kan komen. Hiermee valt op dat de band (zo ook over de gehele linie van het album) een flinke diversiteit aan stijlen in het eigen geluid integreert. Dit levert overigens geen grote stijlwisselingen op, maar zorgt eerder voor een andere inkleuring van het vaste basispallet. Zanger Joe Nally gaat moeiteloos mee in het brengen van diversiteit. In het refrein geeft hij de emotie sterk over middels zijn warme vocalen, maar in de zwaardere tussensecties laat hij horen over een venijnige hardcorebulder en diepe grunts te beschikken. Het opvolgende Weeping For The World leunt meer op frivole ritmes en speelse hardcore punk. Geen hoogvlieger op het album, maar het vormt wel de perfecte opmaat voor The Spirit, Alive. Dit nummer broeit, grooved en is verslavend lekker. De beukende riffs, de urgentie in de screams en het meeslepende refrein zorgen voor een perfecte combinatie. Met Setting Fire To The Sky vinden we de eerste echt lange compositie. Na een intrigerende introductie knallen de thrashy riffs wederom onvervalst hard uit de speakers – mogelijk ook doordat de volumeknop stiekem enkele keren omhoog is gegaan. De progressieve randjes zijn ook hier weer duidelijk aanwezig en zorgen voor een intrigerend muziekstuk. Na een tussenpassage met galopperende drums en jankende gitaren, bereikt het nummer een Opethiaans hoogtepunt. Het is haast plagiaat, maar wel erg lekker uitgevoerd. Hiermee wordt een sterk eerste deel van het album dan ook overtuigend afgesloten.

De overtuigende prestatie komt ook zeker door de strakke en ‘’moderne’’ productie van dit nieuwe album, zonder hierbij compleet plat gestreken te zijn. Op het voorgaande werk klonk Urne juist nog wat rauwer en minder gepolijst. De atmosferische secties komen hierdoor net wat krachtiger over en zorgen voor een sterk contrast met de stevige passages. The Ancient Horizon is hier een goed voorbeeld van ,waarbij het tempo een stuk omlaag gaat en er meer wordt ingezet op broeiende atmosfeer en log riffwerk. Het meeslepende refrein, met de samenzang van heldere vocalen en screams, is wederom een pakkende oorworm. Op Towards The Harmony Hall wordt het tempo echter direct weer vol opgevoerd en blijft de flow van het album lekker gehanteerd. Ditmaal vinden we een lange semi-progressieve, haast bluesy  middenpassage in het nummer, waarmee Urne laat zien dat het de songwriting wel op orde heeft. Dat komt tot ultieme uiting in het dik negen minuten durende Harken The Waves. Alsof Urne de mosterd niet al lang genoeg in bruikleen had van Mastodon, sluit opper-Abraham Troy Sanders zelf ook nog aan om ondersteuning te bieden. De gelaagde opbouw, subtiele veranderingen en toenemende zwaarte zorgen voor een intrigerend hoorspel. Het enige smetje is dat het nooit tot een échte uitbarsting van geweld komt.

Hierna zijn we wel toe aan een vuige uitsmijter. Met Breathe krijgen we echter juist een ingetogen compositie, waarbij de cello van Jo Quail bijdraagt aan een serene sfeer. De vocalen (die volledig in lijn met de titel veel adem bevatten) zijn echter minder overtuigend uitgevoerd. De plaatsing van het nummer op het album zorgt ook dat het momentum op het album wat verloren gaat. Dit zal met het bonusnummer Nocturnal Forms helaas ook niet hervonden worden, waarmee het album toch wat teleurstellend eindigt. Dat einde is oprecht jammer, want de rest zit toch allemaal erg strak en goed in elkaar. De originaliteitsprijs zal Urne zeker niet winnen, want het is overduidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Het is echter ontegenzeggelijk goed uitgevoerd en Urne weet precies hoe dit type muziek aan de man gebracht moet worden.

Score:

80/100

Label:

Spinefarm, 2026

Tracklisting:

  1. Be Not Dismayed
  2. Weeping to the World
  3. The Spirit, Alive
  4. Setting Fire to the Sky
  5. The Ancient Horizon
  6. Towards the Harmony Hall
  7. Harken the Waves
  8. Breathe
  9. Nocturnal Forms

Line-up:

  • Joe Nally – Zang, basgitaar
  • Angus Neyra – Gitaar
  • Kurtis Bagley – Gitaar
  • James Cook – Drums

Links: