Torens rijzen hoog boven alles uit, met overzicht over hun omgeving, en dragen vaak een intrinsieke dreiging in zich. Ze dienen voor bewaking, navigatie of verdediging, zoals uitkijktorens in de Oostvaardersplassen of de iconische Brandaris op Terschelling. Kastelen en stadsmuren werden gesierd door torens die niet alleen macht, prestige en rijkdom uitstraalden, van bovenaf boden ze even goed een strategisch voordeel tegen iedere vijand. Bij kerken en tempels verheffen torens hoog de lucht in; los van het alledaagse en tegelijkertijd reikend naar het goddelijke. Ze symboliseren spiritualiteit en een verbinding met iets hogers. In verhalen en mythen weerspiegelen ze ambitie, macht en soms pure overmoed. Geen toren verbeeldt dat laatste beter dan de Toren van Babel: een kolos van menselijke trots, die uiteindelijk bezwijkt onder het gewicht van zijn eigen grootheidswaan.
Towering is een Franse band die een variant van zwartgeblakerde death metal speelt. In 2019 bracht het drietal uit Parijs het debuut Obscuring Manifestation uit; een album dat vooral lof oogstte vanwege zijn brute intensiteit, massieve composities (One With The Black Earth) en benauwende karakter. Op hun tweede album The Oblation Of Man voelt het alsof Towering hun toch al kolossale bouwwerk nog intenser en zwaarder heeft opgetrokken. In vergelijking met het debuut klinkt de band wat donkerder en herbergen nummers als Asceticism, To Die Once And Emerge en Embraced Atonement een rauwere, wrangere toon die de intensiteit van de tracks versterkt. Het album is verworden tot een onverzettelijke muur vol duistere melodieën, massieve riffs, brute blastbeats, frequente tempowisselingen (To Die Once And Emerge, Herald Of The Black Sun), vervorming en vocale explosies tussen blackmetalscreams en deathmetalgrunts. Met een speelduur van zevenenhalf tot ruim acht minuten per compositie smeert de band zijn ideeën uit tot flinke lengtes; met nummers als Shattering Individuality en Embraced Atonement sleurt Towering je onverbiddelijk mee in hun kolossale intensiteit.
Dankzij zijn agressieve, technische precisie kent de muziek een erg Pools getinte invulling. De band jaagt de nummers voort met strakke melodieën, terwijl de rauwe intensiteit en sfeer altijd voelbaar blijven. Azarath, Behemoth, Hate zei je? Toch klinkt ook de afkomst van de band door: de Franse eigenzinnigheid van de band voegt een inventief, licht experimenteel randje toe dat hen onderscheidt. Er wordt daarom maar wat graag een vergelijking met Ulcerate aangebracht, maar het album mist nog net dat extra beetje avant-gardistische complexiteit en scherpe diepgang, dat de Nieuw-Zeelanders, en bands als Imperial Triumphant of UIV, wel weten te brengen. Al moet gezegd worden dat een nummer als Embraced Atonement wel bijzonder dicht komt. Hoe dan ook: dit alles doet geen afbreuk aan de kwaliteit van dit The Oblation Of Man; de Ulcerate-kaart werd hooguit iets te snel getrokken.
Score:
85/100
Label:
Dolorem Records, 2026
Tracklisting:
- Asceticism
- To Die Once And Emerge
- Shattering Individuality
- The Devouring Presence
- Herald Of The Black Sun
- Embraced Atonement
Line-up:
- J. S. – Vocalen, gitaar
- Christnacht – Gitaar
- Arboria – Basgitaar
- Mortem – Drums
Links: