Headlines

Een band als Arch Enemy heb ik lange tijd met veel plezier gevolgd. Vroege albums als Stigmata (1998) en Burning Bridges (1999) werden hier enthousiast ontvangen. Ook de iets latere albums als Wages Of Sin (2001), Doomsday Machine (2005) en Rise Of The Tyrant (2007) konden mij bekoren. Maar dat enthousiasme is de afgelopen jaren flink tanende. Meer recente releases als Will To Power (2017) en Deceivers (2022) spraken mij nauwelijks nog aan. Te voorspelbaar, te doorzichtig, te veel ingeleverd van het vuur van weleer... de echt creatieve bron opgedroogd? Het enthousiasme droop er dan ook niet vanaf toen de promo van het nieuwe album Blood Dynasty op de digitale deurmat plofte. Laat ik het album echter een eerlijke kans geven. Wat heeft het vijftal deze keer in petto? Zou Arch Enemy positief weten te verrassen, met een album dat boeit en weet te overtuigen?Lees verder ›

Iedereen kent dat gevoel wel. Je staat ergens in een museum of galerij naar een bizar kunstwerk te kijken van grootse proporties. De kwaliteit en het vakmanschap zijn ontegenzeggelijk aanwezig, maar ergens begrijp je er ook totaal geen ene klarinet van. Precies ditzelfde gevoel heb ik altijd gehad bij Imperial Triumphant. Het gevoel hebben dat hier iets bijzonders gebeurt, maar geen flauw idee hebben wat je hier nu mee aan moet. De driemansformatie uit New York maakt nu eenmaal ook geen kunst voor ongetrainde oren en zoekt de randen op van het muzikale experiment.Lees verder ›

"SpiritWorld staat voor een spijkerharde hybride vorm van thrash metal en hardcore." Die woorden schreef collega Maud over deze band toen men zijn debuut Deathwestern uitbracht via Century Media Records in 2022. Een plaat die inderdaad verdomd fijn in elkaar stak. Spiritworld geeft zijn muziek ook anno 2025 nog steeds een country- en westernachtige sfeer mee. Sterker nog: meer dan op Deathwestern horen we dat deze ronde terug. In dat opzicht is de albumhoes ook deze keer weer veelzeggend. Helldorado verschijnt eveneens via Century Media Records en heeft tien nummers gekregen.Lees verder ›

Dissociatie is het gevoel dat je los raakt van jezelf of van je omgeving. Dit kan verschillende uitwerkingen tot gevolg hebben. Zo kun je bijvoorbeeld geen controle meer hebben over je lichaam, lijkt de tijd veel sneller of langzamer te gaan dan normaal of heb je simpelweg het gevoel even in een compleet andere wereld te zijn. Precies de dingen die je zou kunnen overkomen bij de ruime veertig minuten aan muziek die Dissocia met dit debuutalbum To Lift The Veil op het menselijk brein afvuurt. Zo heeft je nek de neiging ongecontroleerd heen en weer te bewegen, vliegt de tijd werkelijk voorbij en heb je na afloop van het laatste nummer geen flauw idee meer waar je bent. Maar daarmee lichten we pas een tipje van de sluier.Lees verder ›

Noirsuaire uit Frankrijk blijft ons maar verlekkeren met EP's en dit ter voorbereiding van de eerste volwaardige langspeler die dan toch ergens eind 2025 zou moeten verschijnen. Een EP die ik al eens onder de loep nam ergens in 2024 was Black Flame Of Unholy Tradition. The Wrath Of The Silent Temples is dus alweer een plaatje, maar niet getreurd :ondanks het feit dat de bandleden stellen dat er maar vier nummers op verzameld staan kom je toch niet van een kale reis terug want er staan nog een intro, outro, ja zelfs een interludium op en zo zitten we al snel niet aan vier maar aan zeven nummers. Gelukkig maar.Lees verder ›

Met de dynamische single Cellar Door, afkomstig van de EP The Fear Of Fear, wist de Canadese moderne metalband Spiritbox vrij recent nog twee nominaties binnen te slepen voor de Grammy Awards. Niet slecht als we bedenken dat het viertal pas sinds 2017 actief is en nu al voor dergelijke prijzen meedingt. Niet dat we overigens om de band heen kunnen, want ook op menig festival prijkt de naam al steevast hoog op het affiche. Eternal Blue en Rotoscope lieten in een eerder stadium natuurlijk al een goede indruk achter en nu komt het gezelschap met zijn tweede volwaardige plaat op de proppen: Tsunami Sea. Leuk detail: beide albums hebben een speelduur van 43 minuten, maar deze ronde krijgen we 26 seconden meer waar voor ons geld.Lees verder ›

Ik kon even niet geloven dat in onze databank nog geen enkele bespreking van de Zweedse band The Hellacopters terug te vinden was. Het klopt wel dat deze heren een fikse break van pakweg vijftien jaar hadden, maar dan nog waren een vijftal reviews mogelijk geweest. Nu goed, er zijn ontelbaar veel releases die hier binnen stromen, maar dan moet ik het wel goedmaken met een review van Overdriver in de loop van februari. De band behoort tot de grotere Scandinavische garagerockbands, dus we voelen ze even aan de tand.Lees verder ›

Ainsoph is een Nederlands collectief en brengt zijn materiaal uit net als een hele trits andere landgenoten, via het Wolves Of Hades label. Deze blackmetalband kleurt zijn muziek door heel wat andere invloeden te verwerken. Welke? Denk aan post-punk maar ook elementen uit het progressieve en jazzy veld worden niet geschuwd. Hoe moet dat dan klinken? Daar komen we zo meteen wel achter. Dit Affection And Vengeance is de opvolger van het eerder verschenen Ω - V waarop zes deuntjes verzameld stonden. Nu zijn het er acht als dat al een verschil maakt.Lees verder ›

Het uit Den Bosch - of is het statige ’s Hertogenbosch meer hoe deze plaats door het leven gaat? - afkomstige vijftal van Nephylim werd in 2015 opgericht. De band legde zich toe op melodieuze death metal, waarbij het typische Zweedse geluid een grote rol speelde, al neigt de muziek op debuutalbum  Severance of Serenity  (2020) ook naar de wat gevoeligere Finse variant en was de band ook niet wars van wat doom en black metal. Vijf jaar na het debuut is er de opvolger Circuition. De eersteling liet een sterke indruk achter en als de prachtige hoes van het album, afkomstig van door Giannis Nakos (Remedy Art Design), een voorbode is van wat ons op het album muzikaal te wachten staat, dan staat veel luisterrijks te wachten.Lees verder ›

Purified In Blood is terug na ongeveer twaalf jaar afwezigheid. Zoveel tijd is intussen verlopen tussen voorganger Flight Of A Dying Sun en nieuweling Primal Pulse Thunder. Dit vijfkoppig Noors collectief afkomstig uit Stavanger stak de koppen nogmaals bij mekaar en beukte niet alleen een nieuwe plaat in elkaar maar staat ook weer terug op het podium. De door hardcore en death metal geïnspireerde sound die de heren al jaren etaleren zoekt dus opnieuw zijn weg.Lees verder ›

In 2022 bracht Haken-gitarist Charlie Griffiths een uiterst sterk soloalbum met de titel Tiktaalika. Hierop bracht hij het progressieve geluid dat hij bij Haken laat horen samen met zijn voorliefde voor de heavy en thrash metal van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Inmiddels heeft Charlie Tiktaalika tot projectnaam gepromoveerd en brengt hij met Gods Of Pangaea zijn tweede album uit. Lees verder ›