Headlines

Ah, de memekoningen met de niet uit te spreken naam en het onleesbare bandlogo houden de vaart er lekker in en komen met hun derde album in vier jaar tijd. Toch is Hideous Aftermath verre van een ongeïnspireerd vluggertje geworden. Nee, Sanguisugabogg heeft behoorlijk zijn best gedaan op deze verschrikkelijke nasleep en heeft – met behulp van producer Kurt Ballou (Converge) - zijn geluid zowel in letterlijke als in meer overdrachtelijke zin verder verbeterd.Lees verder ›

De band die met vijf woorden ('Through the gates of hell...') al tientallen jaren tienduizenden vuisten de lucht in krijgt, baart dit najaar een elfde telg. Toch als ik de symfonische editie van de laatste plaat The Symphony to End All Wars (2022) en de instrumentale versie van voorganger The Great War (2019) niet meereken. Het gezelschap rond Joakim Brodén was de voorbije platen dus intensief bezig met de Eerste Wereldoorlog en daar komt met deze plaat een eind aan, of toch voor even. Met Legends duikt de band de thematische hoek weer in met dit keer een plaat vol levende legendes zoals Caesar, Jeanne d'Arc, Napoleon of Hannibal. Zelfs een paar minder bekende historische figuren, zoals Lü Bu (A Tiger Among Dragons), Miyamoto Musashi (The Duellist), Senusret III (The Cycle of Songs) en Gustavus Adolphus (Till Seger) passeren de revue. Historisch gezien dus een pak breder dan de eerste helft van de twintigste eeuw.Lees verder ›

Pestilential Shadows komt uit Wollongong, Australië en is al actief sinds 2003. Hun vorige plaat, Devil's Hammer, is nog niet koud gedraaid of de heren die zich verzamelen rond bandbrein Balam komen al weer met nieuw werk. Wretch is de titel deze keer. Het is plaat acht en dat kan tellen. Heel wat platen passeerden bij ons de revue en dat is vaak een goed teken. Dat wil zeggen dat de kwaliteit van de black metal meer dan goed te noemen is en dat de platen- en promoboer, ook nu weer Northern Silence productions, gewoon zijn werk doet.Lees verder ›

Torun, centraal doch iet of wat in het Noorden van Polen gelegen, is een stad aan de Vistula rivier. Het Middeleeuwse karakter van het centrum heeft een UNESCO werelderfgoedstempel gekregen. Vanuit die stad opereert dit viertal dat zich Angrrsth noemt. Złudnia wat niet meer dan illusie zou moeten betekenen en uitkomt via Godz Ov War productions, is de opvolger voor Donikąd en daarvoor de EP met Czort.Lees verder ›

Si Vis Pacem Para Bellum... Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog. De oorsprong van deze woorden mag dan onduidelijk zijn, doorheen de eeuwen duiken ze telkens opnieuw op, ook in moderne films en series. Hoe oud de uitspraak ook is, hij is zo actueel als het maar zijn kan. In een wereld geteisterd door crises en een groeiend gevoel van onzekerheid over de toekomst, lijkt pacifisme tegenover agressors geen houdbare reactie meer. Voor het Berlijnse Hæresis is het duidelijk: het tijdperk van passief afwachten ligt achter ons.Lees verder ›

Dit Franse duo Dysylumn heeft al weer zijn vierde plaat uit, getiteld Abstraction. Net als de vorige albums - en dan verwijs ik naar Occultation (2018) en Cosmogonie (2020) - komt dit werkstuk via Signal Rex. Iedereen die mijn zieleroerselen wel eens vaker leest merkt vast op dat de Franse school, die een mooie historiek kent, me nauw aan het hart ligt. Nochtans is dit Dysylumn nog niet al te veel of zelfs niet aan bod gekomen.Lees verder ›

In de inleiding van zijn recensie van de nieuwe Biohazard maakte Remco de rake observatie dat metalfans in hun blijheid over een comeback soms lijken te vergeten dat de laatste platen van een band voor “de split” helemaal niet zo geweldig waren. Laat dat bij Coroner nu eens niet opgaan, omdat de albums van de band steeds van hoog niveau waren. Hoewel, ook de laatste plaat die die groep uitbracht voor hij zichzelf – geheel in lijn met zijn naam - in 1996 ten grave droeg, werd niet door iedereen evenzeer gewaardeerd. Heeft die Remco misschien dus ook hier een klein beetje een punt… Maar dat punt wordt gemakkelijk opzij gezet door de verbluffende kwaliteit van Dissonance Theory, de eerste plaat nadat de band in 2010 nieuw leven werd ingeblazen.Lees verder ›

Ik ga jullie eens iets vertellen. Ik ben nog nooit in Egypte geweest. Ik heb nog nooit  piramides gezien noch de Nijl bevaren. De reden? Het boeit me helemaal niks. Ook niet de rijke geschiedenis. Het kan me , zo gezegd, gestolen worden. Misschien ben ik voor sommigen toch te recht voor de raap en krijg ik commentaren maar over smaak valt niet te fisten werd er ooit geschreven door Kutschurft.Lees verder ›

Ergens in de Tweede Wereldoorlog lag er een Duitse boot, Tirpitz, voor anker in een Noorse fjord. De bedoeling van de geallieerden was deze te doen zinken. Er is zelfs over deze gebeurtenis een film gemaakt met, je raadt het al, als titel Above Us The Waves. Ik weet niet of onze Griekse vrienden in de gelijknamige melodische metalcoreformatie hier hun mosterd vandaan hebben weten halen.Lees verder ›

Eind 2023 zag ik het Franse Skaphos live aan het werk in het voorprogramma van Vader en Vomitory in Kavka Zappa (Antwerpen). Op dat moment kende ik deze band nog niet, maar ik was wel behoorlijk onder de indruk van de professionaliteit die Skaphos die avond aan de dag legde inzake sfeerschepping en podiumpresence. Ze hadden hun optreden duidelijk met de nodige zorg voorbereid en zelfs dusdanig vakkundig benaderd dat het wel leek alsof zij die avond de headliner waren en niet Vader. Die vakkundigheid beperkte zich niet enkel tot de podiumaankleding, want ook muzikaal wisten ze meer dan te overtuigen, getuige ook mijn relaas van die avond: “Wat Skaphos hier vanavond neerzet is best indrukwekkend. De black/deathmetal met doommomentjes overdondert iedereen, maar overtuigt vooral met zijn sfeerschepping. De nummers lopen wat in elkaar over, wat het idee van een totaalconcept nog wat versterkt. Dit is zware en dus geen lichtverteerbare kost, maar de vette riffs en het grootse, imposante geluid houden het publiek wel bevredigd en alert.”Lees verder ›

Of je nu houdt van symfonische muziek of niet, als Nederlandstalige blackmetalliefhebber kan je niet anders dan enorm veel respect opbrengen voor een band als Carach Angren. Ik bedoel, je moet het eigenlijk maar doen: in 2008 met een album op de proppen komen (Lammendam) waarmee je jezelf onmiddellijk op de kaart zet in een overbevolkt blackmetallandschap. Een regelrechte tour de force, die plaat, want na een mooie eerste poging met Ethereal Veiled Existence (2005) was Lammendam echt wel op alle vlakken een enorme sprong vooruit. Het album bracht muzikale diepgang met veel spanning, waarbij technisch onmiddellijk op een hoog niveau werd geacteerd, en dat allemaal omkaderd door een totaalconcept, een volksverhaal dat de legende vertelde van de witte joffer van kasteel Lammendam. Zowel thematisch als muzikaal was de coherentie zo groot dat het geheel hier echt véél meer was dan de som van de delen. Het was tevens de officiële geboorte van een eigen gezicht voor Carach Angren, het ontstaan van een uniek concept vanuit een interessante invalshoek; iets wat nog niemand hen ooit had voorgedaan: horrorblackmetal die naam meer dan waardig.Lees verder ›