Headlines

Een nieuwe lichting met bands die zichzelf laten beïnvloeden door black metal en hardcore, dat zat eraan te komen inderdaad. Steeds meer bands beginnen te experimenteren met beide stijlen, de zogenaamde 'blackened' hardcore, en niet geheel onterecht. Zou je deze informatie niet hebben gelezen, dan was een blik op het behoorlijk expressieve artwork ongetwijfeld ook al voldoende om tot die conclusie te komen. Vainoa is een vijftal uit Finland dat bestaat sinds 2016 en nu een eerste EP uitbrengt in eigen beheer.Lees verder ›

Op zich een vrij aardige naam voor een Duitse band: Brutal Kraut. Het trio is afkomstig uit het nabij Berlijn gelegen Oranienburg. De mannen maken death metal, maar anders dan de naam doet vermoeden is het niet alleen maar knallen en beuken wat de klok slaat. De heren pakken de zaken iets moderner aan door flink wat groove, thrash, progressieve en hier en daar ook wat hard- en metalcore-invloeden toe te voegen. Dat valt zeker te prijzen: eenheidsworsten zijn er immers al genoeg, maar als je het avontuur zoekt moet het wél een toegevoegde waarde hebben. En dat heeft het in het geval van Brutal Kraut niet altijd.Lees verder ›

Ik ben al heel wat jaren fan van het Brusselse Emptiness, vooral omdat het oorspronkelijke project zo ondoorgrondelijk was. Bij voorganger Not For Music had ik het gevoel dat ik helemaal meegezogen kon worden door de aparte duisternis van het gezelschap en me na afloop leeg kon voelen. Nomen est omen, zou je kunnen zeggen. De naam van de band is immers steeds een voorbode geweest voor wat je op je bord zou krijgen, al was het duidelijk dat de hardere stempel gaandeweg uit de muziek aan het verdwijnen was.Lees verder ›

Wat krijg je als je een saus van black metal over een gerecht van technische death metal giet? Juist! De pasgevormde band, Demon King. De Amerikanen maken dus blackened technische death metal en debuteren met de EP The Final Tyranny. Fans van Inferi, Vital Remains en Enfold Darkness doen er goed aan om deze plaat te luisteren: de bandleden bestaan allemaal uit (ex-)leden van deze bands!Lees verder ›

Oude verhalen, vertelsels die gebaseerd zijn op eigenaardige waarnemingen in de natuur of bevreemdende overtuigingen, dat type verhalen dat vroeger overgedragen werd van generatie op generatie. Deze verhalen die bij het ondergaan van de zon aan het haardvuur werden verteld door oma of opa aan hun jonge kleinkinderen. Met die bizarre, onderaardse twist die menig kind net genoeg angst inboezemde om langer dan gewoonlijk wakker te liggen. Dat type verhalen, dat soort vertelsels is de voedingsbron van waaruit dit Italiaanse duo, A' Répìt, een tweede album, I Canti Della Veglia, heeft geschreven. Het roept hierbij ook de hulp in van Nequam, zanger, keyboardspeler, gitarist die actief is bij het eveneens Italiaanse black metal/ambient gezelschap The Magik Way.Lees verder ›

Le Temps Peste was de eerste EP van deze Canadese jongeman, F., die voor zijn band Maudiir alles in eigen handen neemt. Dit is dus een solo-project. F., die afkomstig is uit de onderbuik van de regio Montreal, Quebec, steekt ook nog werk in andere bands, met name Tears For The Dead Gods en Trinity Blast. Nu, ongeveer één jaar later, brengt hij een nieuwe EP uit: La Part Du Diable. Een EP die vijf nummers herbergt en zijn muzikale connecties zou moeten maken met bands als Darkthrone, Ihsahn, Voivod en zelfs Carcass. Het is natuurlijk een helse klus om die invloeden te mixen en te mengen tot een eigen cocktail.Lees verder ›

Ongeveer drie jaar na het meeslepende Arson, vijf jaar na het majesteuze III: Trauma, zeven jaar na het epische Aokigahara en bijna tien jaar na de eerste kennismaking met het debuutalbum, Harakiri For The Sky, krijgen we eindelijk een nieuwe plaat. Mӕre is de naam. Ook nu weer uitgebracht door het AOP label. Harakiri For The Sky is intussen uitgegroeid tot een monument binnen de atmosferische, post-blackmetalscene en is er niet meer weg te denken.Lees verder ›

Jongens en meisjes, kom allemaal een stukje dichterbij en ga er lekker voor zitten. Het is tijd voor een geschiedenislesje. Er was eens een wereld waarin extreme metal helemaal niet bestond (het publiek kijkt geschokt en vol afkeer). Hiervoor gaan we terug naar het begin van de jaren tachtig. Er ontvouwde zich een wereldwijde thrashbeweging die de basis zou vormen voor de extreme metal die we vandaag de dag beluisteren.Lees verder ›

LizZard uit Frankrijk maakt progressieve metal met een stoner-inslag. Het drietal levert met Eroded zijn derde langspeler uit waarin hij zogezegd teruggrijpt op het beste uit de jaren negentig op rockgebied en het in een 2021-jasje stoppen. Eens luisteren of de band op dit album de goede kwaliteit van de voorgaande albums weet te behouden.Lees verder ›

Symfonische metalbands op Napalm Records krijgen mij nogal eens niet warm. Hoe anders is dat met dit beestje genaamd GOD IS AN ASTRONAUT. Sorry van het geschreeuw, maar de band wil het zo. Ghost Tapes #10 is nummer tien. De Ieren staan sinds 2002 bekend om hun mix van krautrock, spacerock en electronische elementen. In de geschiedenis van de band zijn voornamelijk instrumentale songs te vinden. Op Ghost Tapes #10 is dat niet anders geworden.Lees verder ›

Juneau is een band uit Heist-op-den-Berg die in 2019 werd opgericht door Kevin Cravillon, Soren Van Bauwel en Antoon Verbeeck. Met een minimum aan instrumenten brengt het drietal een mix van post metal, black metal en post rock. Eind 2019 trok Juneau de studio in voor hun eerste EP, die in het voorjaar van 2020 werd uitgebracht. Momenteel werkt de band aan een eerste album, dat in het voorjaar van 2021 ter wereld komt.Lees verder ›

Het Groningse label Back From The Grave brengt met de split van Déhà en Humantiy Defiled zijn eerste officiële, eigen release uit. Voorheen werden er vooral cassettes verzorgd van bestaande platen in uiteenlopende genres. De twee bands die deelnemen aan So Humanity Burns bestaan beide uit één persoon en vallen onder de categorie death metal. Multi-instrumentalist Déhà zorgt naast zijn eigen vier nummers op deze split tevens voor de vocalen bij Humantiy Defiled.Lees verder ›

Ik liet me weer eens verleiden. Niet door een dikke knipoog van een leuke meid aan de bar, maar door wat deze band beloofde. Volgens deze band wordt er een mix van dungeon synth en black metal gemaakt. Dungeon synth is het codewoord dat mijn hart sneller deed kloppen. Het bleek echter een soort halve leugen. Old Castles speelt vooral rauwe atmosferische black metal en heeft daarnaast een paar losse dungeon synth-tracks toegevoegd. Muziek voor een vrij select publiek in elk geval.Lees verder ›

Wederom een heel mooi pakket, deze keer van het Poolse Psycho Visions, dat zijn tweede album heeft uitgebracht in eigen beheer. Recorded, mixed and mastered at Hertz Studio - dat belooft veel goeds. Psycho Visions brengt ons een progressieve vorm van melodische groove metal, denk ik, want traditioneel is het niet echt. Echt echt niet. Net als de vestimentaire keuzes die Psycho Visions maakt.Lees verder ›

Ruw en rauw waren volgens mijn collega Bart Al Foet de kernwoorden van Anael. Daar is anno 2021 weinig aan veranderd. Deze Duitse manschappen leveren met Mare een vierde volledige plaat af. Paul Werling is een nieuw gezicht bij de band. Anael heeft al menig bassist versleten, dus het is te hopen dat deze blijft plakken. Dit album is de afsluiter van een vierluik over de elementen. Welk element dit album betreft kan u opmaken uit onderstaande video. Ik zal hier maar eens een serieuze review van maken, want dit zijn serieuze mensen die serieuze muziek maken.Lees verder ›