Headlines

Melancholie werd in 2009 opgericht door de heer van Rumund, die naast Melancholie nog actief is in een hele trits andere bands. Je kent vast wel Alburnum of Faceless Entity. Dit Winterkronieken is plaat nummer zes. In 2022 werd nog The Blade Which Cuts The Roots Has Two Sides uitgebracht. Die plaat kwam via het Nederlandse Chronos Defied. Nu komt de nieuwste via het gerenommeerde Naturmacht Productions uit Duitsland.Lees verder ›

Wie aan Portugal denkt, denkt al gauw aan de heerlijke custardtaartjes met kaneel (pastéis de nata), een goed glas portwijn, de populaire kabeljauwkroketjes (bolinhos de bacalhau), de melancholische klanken van de fado, de kleurrijke hanen die symbool staan voor geluk (galo de Barcelos) of de blauwwitte tegeltjes die je overal ziet op gebouwen. En wie ooit in Lissabon is geweest, zal ongetwijfeld meteen de iconische, gele tram - tram 28 - voor zich zien. O ja, en er schijnt ook een voetballer vandaan te komen, die zichzelf als beste ter wereld beschouwt, maar zijn naam is me even ontschoten. Het is in elk geval een land dat bij veel mensen tot de verbeelding spreekt.Lees verder ›

Ik ben niet helemaal thuis in de werken van Plato, H.G. Wells en T.S. Eliot. Evenmin in het lijvige werk van E. M. Forster's "The Machine Stops" uit 1909. Dit uit Londen afkomstige Lychgate komt voor zijn vierde plaat ook graven in dat werk dat handelt over het feit dat er wel een moment zal komen dat de mensheid zal overheerst worden en volledig zal afhankelijk zijn van wat we een God-achtige machine zullen mogen noemen. Het is J.C. Young of Vortigern die samen met zijn trawanten, waaronder Esoteric's Greg Chandler en nog heren die actief zijn in onder andere Macabre Omen en Omega Centauri, na zeven jaar wachten de opvolger van The Contagion In Nine Steps heeft in elkaar weten knutselen.Lees verder ›

Azketem's Amid is plaat nummer drie voor deze éénmansformatie gevormd rond Azken ergens in 2017/2018 in het Duitse Berlijn. De muziek op deze muzikale drager zou ergens het midden moeten houden tussen black metal en gothic rock/metal. Ik ben alvast benieuwd. Zouden we dan te horen krijgen hoe invloeden van Type O Negative, Katatonia en Fields of the Nephilim verwerkt worden in blackmetalcomposities? Het zou zo maar kunnen als we de promojongens mogen geloven. Ergens in de herfst van 2024 werd dit album opgenomen in de Lighthill Studios om dan vervolgens gemixt te worden in de Hell Sounds Studios. Mastering volgde - en dat is interessant - door Markus Rödl in KernKrachWerk.Lees verder ›

Thokkian Vortex is de band van Lord Kaiaphas die we kennen van zijn werk in het Noorse Ancient. Dit Lucifer Lucem Proferens is plaat nummer drie, te tellen vanaf 2016 want daarvoor was er nog een split met Aetherius Obscuritas uit Hongarije. Als ik even diep graaf in mijn geheugen dan denk ik dat ik in samenwerking met die band decades geleden nog een nummertje heb ingescreamd voor één of andere tributerelease die nooit is uitgekomen.Lees verder ›

Weinig werkt zo verkwikkend als een zonnestraal die op een kille winterdag je gezicht verwarmt. In één moment tovert ze een glimlach tevoorschijn en laat ze je de hectiek van alledag even vergeten. Het is een kracht die vrijwel alleen het centrum van ons zonnestelsel bezit; geen ander hemellichaam lijkt zoveel gevoel in beweging te kunnen zetten als de zon. Haar licht - van zacht, gedempt zomerlicht tot vurige, brandende intensiteit - kan zowel zacht strelen als fel verblinden. Het roept bij mensen zoveel verschillende gevoelens op: van een behaaglijke warmte, tot tintelende verwachting tot een overweldigende gloed.Lees verder ›

De nachten worden langer. De dagen worden korter en bovenal ook steeds grijzer. De mistroostigheid spat er vanaf als je de afgelopen dagen een blik door het venster naar buiten werpt. Dit is de ultieme periode voor meeslepende en melancholische death-doom van de bovenste Finse plank. Met een naam die zich vrij vertaalt naar ‘Prachtig Onsterfelijk’ geeft Kaunis Kuolematon het startschot voor het grote wegdromen bij gedachten aan vervlogen tijden. Net als de afgelopen twee albums wordt ook dit nieuwe werk Kun Valo Minussa Kuoli dus in het druilerige najaar uitgebracht. Deze warme heelmeesters weten zelf ook wel wanneer hun kunsten het beste tot hun recht komen. Ook nu geeft de vertaling (‘Toen het licht in mij stierf’) precies de juiste voedingsbodem die we kunnen verwachten van dit album.Lees verder ›

Het kan toch niet waar zijn? En toch is het zo: Annisokay, het Duitse melodische metalcoregezelschap dat werd opgericht in het gezegende jaar 2007 in Halle, heeft nog nooit een fatsoenlijk schrijfsel ontvangen op onze geliefde webstek. Let wel, ik heb het over recensies aangaande volwaardige releases van de band. We weten allemaal dat live verslagen, videoclips en dergelijke hier weliswaar al gepasseerd zijn.Lees verder ›

Ja, dit is dan lekker. Denk je net een recensie voor een plaat af te hebben, geef je deze toch nog een kans, en ineens valt het kwartje. Ineens komen alle riffs en momenten binnen, klopt het plotseling. Kan ik weer opnieuw beginnen. Dank je mannen van Außerwelt! Maar goed, voor de mannen zelf is het beter; het cijfer komt nu beduidend hoger uit. Ik twijfel nu ook of ik de eerste EP wellicht te weinig tijd heb gegeven. Ik kocht die ooit toen ik bij het Moment of Collapse label een aantal platen kocht, en vond het toen niet bepaald een hoogvlieger. Het was een archetypische post metalplaat met enkele prima nummers, maar niest dat echt beklijfde.Lees verder ›

Oeh! We doen een spelletje! Sekalfnroc! Of beter nog Natas! Satan! Niks beters om een druilerige dinsdagochtend mee te starten, met woordspelletjes! Even alle gekheid aan de kant schuiven en de nieuwste van dit Noorse Natas in de digitale speler duwen. Dusktone is het label die dit nieuwste speeltje heeft verstuurd. De band zag het dag- en maanlicht ergens in 2011 op een locatie in Noorwegen, Førde. Ondanks het feit dat de band al 14 jaar bestaat is dit Mara na På veg... til helvette nog maar plaat nummer twee.Lees verder ›

Ergens in de Alpen, meer nog ergens in het noordoostelijke gedeelte hiervan strekken de eeuwenoude Dolomieten zich uit. Dit Feruch bezingt de cultureel - historische achtergrond van deze regio. Het brein achter deze band is niemand minder dan Fulgur Summa. Hij heeft zich weten versterken met bandleden uit Nox Interitus, Thysia en Messa. Tevens zijn er linken met een band als Tenebrae In Perpetuum. Ik vind het altijd bijzonder interessant als bandleden dicht bij hun achtergrond blijven zeker ook als dat bezongen wordt in de eigen moedertaal, het Italiaans dus in dit specifieke geval.Lees verder ›

Ik kom niet zo heel vaak in onze hoofdstad, in Brussel dus. Nu en dan, voor een of andere uitstap met mijn dochter in het kader van een opleiding of theatervoorstelling. De brede Brusselse deathmetalscene is me helemaal vreemd maar toch trok deze eerste plaat van Abysmal Descent, Dismal Thoughts, mijn aandacht. Deze band ontstond uit de as van Dehuman en wordt aangevuld met leden uit andere bands als daar zijn Putrid Offal, Echo Solar Void, Terrifiant, Neptunian Maximalism en Saqra’s Cult.Lees verder ›

Unbidden Manifestations is EP nummertje twee voor de band Antiquity afkomstig uit Durham, North-Carolina. De band startte ergens in 2017 en kwam in 2021 met een EP, simpelweg Antiquity getiteld. Soms moet je het inderdaad niet moeilijker maken dan het al is. DungeonShade is het duistere heerschap achter deze Amerikaanse blackmetalband die alles lekker in eigen beheer doet. Ik vond terug dat het inderdaad bovengenaamd heerschap is dat de touwtjes in handen heeft, maar hij heeft toch een stel bandleden rond zich weten verzamelen. Maakt het allemaal ook een stuk gemakkelijker om live te spelen natuurlijk.Lees verder ›

Green Carnation staat niet bepaald bekend als een productieve band. The Shores Of Melancholia is pas het tweede studio-album sinds de reünie in 2014, na het prima Leaves Of Yesteryears. De band belooft beterschap, want dit album maakt onderdeel uit van het drieluik A Dark Poem waarvan de volgende twee delen in 2026 worden uitgebracht.Lees verder ›

Het nieuwe album van Christ Agony, Anthems, is na een stilte van bijna negen jaar een opmerkelijke terugkeer. Waar de band in zijn klassieke periode (bijvoorbeeld met Unholyunion (1993) en Daemoonseth - Act II (1994)) nog uitblonk in rauwe, klassieke black metal met scherpe tremolo’s en brute snelheid kiest men nu voor een zwaarder, langzamer en meer atmosferisch geluid. Het resultaat is geen nostalgische herhaling maar eerder een volwassen manifest waarin de sleutelfiguur Cezar opnieuw de regie neemt.Lees verder ›