Headlines

Terwijl de jaarlijstjes je weer om de oren vliegen schrijf ik nog mijn laatste recensie van 2025 over Embalming, de eerste langspeler van het Japanse Heteropsy. En laat deze band nou het perfecte tegengif leveren voor al het zoetsappige kerstgeweld waarmee je deze donkere dagen wordt overspoeld. Wat mij betreft een meer dan welkome afwisseling!Lees verder ›

Ooit, lang geleden ben ik geïnfecteerd geraakt met het metalvirus en godzijdank ben ik dat nooit kwijtgeraakt. Al die iconische bands van weleer hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten en hebben een basis gelegd voor de gigantische metalscene zoals we die heden ten dage kennen. Bands als Slayer, Kreator, Death, Possessed, Destruction en Sepultura doen bij mij allemaal een vuurtje ontsteken als ik ernaar terugluister. Kippenvel!Lees verder ›

WitcheR komt uit Vas en dan zitten we in Hongarije. Dit Öröklét is plaat vier, maar dit duo, bestaande uit mevrouw Gere en de heer Neubauer, slaan al de handen in elkaar sinds 2010 en dus kon je al heel wat splits en demo's verzamelen. Het vorige album Lélekharang kwam ook via Filosofem Records uit en dat is volgens mij gewoon hun eigen label. En dat is gewoon prima natuurlijk. Tegenwoordig kan je dat ook allemaal zelf. Op datzelfde label zitten ook bands als Vrag, maar ook een Frozen Wreath, waarvan ik in 2023 nog Mea Culpa besprak. Ik merk voor de volledigheid nog op dat de vinylversie van Öröklét zal komen via het voor mij onbekende Beverina Productions.Lees verder ›

Rulder is een West-Vlaamse tweekoppige bezetting, die wat van de meest interessante post-metal en rock in België aan het maken is. Invloeden als Isis, Cave In, Cult Of Luna, maar vooral Brutus spreken boekdelen. De band begon in 2024 met het releasen van twee gelauwerde singles. Dankzij een slimme promotiecampagne, en vooral zeer goede post-rock/metal te maken, komen beide singles aan duizenden luisteraars. Eind 2025, na een terechte Sound Trackselectie (Belgische nationale muziekwedstrijd) en met een heleboel shows achter de rug vond Rulder het tijd om de volgende stap te zetten met de Gare EP.Lees verder ›

Våild is een Deense band op het Duitse Vendetta Records. Stemmer is de titel van de debuutplaat en betekent niks meer of minder dan stemmen. Tja, dat had ik ook wel kunnen verzinnen. De heren in deze band zijn niet vies van klusjes in andere bands als daar zijn Afsked, Sjæleangst of Genfærd. Dit duo brengt atmosferische black metal van de bovenste plank.Lees verder ›

Dead Sun is een band opgericht in 1996 door niemand minder dan Rogga Johansson een Zweedse alleskunner en multi-instrumentalist die evenveel bands heeft als ik cd's, tapes en vinyls in mijn collectie heb staan. This Life Is A Grave is plaat nummer negen en staat vol old-school melodische death metal. De heer Johansson laat zich op de drumkruk vergezellen door de heer Olhsson. Een heerschap dat toch ook al wat watertjes doorzwommen heeft en het een en het ander op de kerfstok heeft. Denk dan aan een Apostasy of House By The Cemetary.Lees verder ›

Kreyll komt via het Nederlandse label Zwaertgevegt met een tape die zich Ontzielingsrituelen laat noemen. Het is een Nederlands collectief dat ergens in 2022 een demotape aan de man bracht met als titel MMXXII. Later in 2024 werd nog een split uitgebracht met Rejoice In Moribund en BHPL. Ondanks het feit dat ik na enkele decades de Belgische en Nederlandse blackmetalondergrond wel redelijk begin te kennen zijn bovenstaande releases mij toch niet geheel bekend.Lees verder ›

Vinnfrost, afkomstig uit het noorden van Finland tegen de arctische cirkel, bestaat al sinds 2013 maar veelschrijvers zijn deze vijf heren toch niet. In 2019 had je debuutplaat Initiation en sindsdien bleef het wat stilletjes. Dit Frost Requiem, een EP met vier nummers, is het eerste wapenfeit sinds lang. Lees verder ›

Waar we ons met zijn allen op gaan maken voor de eindejaarsfestiviteiten noemen we dat geheel in contrast de donkere dagen voor Kerst. Nu vind ik dat persoonlijk een prima duiding, daar ik de stress van het regelen hoe je de feestdagen verplicht gezellig moet doorbrengen vreselijk vindt. De titel The Conquering Darkness van de debuutplaat van Malefic Throne slaat dus volledig op mijn situatie, de duisternis overwint. Maar velen doorstaan deze periode van duisternis wel en hulde daarvoor. Ik waag me liever aan het proberen te doorstaan van deze plaat want jezelf schrap zetten is wel nodig, kijkend naar de bandleden.Lees verder ›

Metaalhoofden die twee jaar geleden op Dynamo Metalfest aanwezig waren, zullen de naam Drain wellicht nog herkennen. Met een mix van hardcore en punk zorgden de Californiërs voor een leuke afwisseling op het affiche. Voor liefhebbers van het genre zelf is deze band allang geen onbekende meer. Debuut Californa Cursed liet al meteen een verpletterende indruk achter, maar ook opvolger Living Proof deed het erg goed. Nu is het tijd voor ...Is Your Friend, een titel die al sinds de start van de band op merchandise staat gedrukt.Lees verder ›

Je kan niet rond je kijken of je ziet in het Belgenland flitspalen verschijnen. Is dit zo eigenaardig? Nee hoor, evenmin dat het eigenaardig is dat alleskunner en multi-instrumentalist Déhà weer een andere band heeft opgericht. Het lijkt wel nummer tig-en-duizend te zijn. Ditmaal werkt hij samen met een zekere dame Brouillard (Brouillard, Sphere, 1928, Alukta). Zij richtten Les Légions Du Déclin op.Lees verder ›

Eén van de leukste dingen aan schrijven voor Zware Metalen is dat je af en toe één van je favoriete groepen op de korrel mag nemen. Ik denk dat de titanen van alternatieve metal Deftones geen lange introductie behoeven. De band stond aan de bakermat van de nu-metal met Adrenaline en Around The Fur medio jaren negentig. Op de millenniumwissel komt de band met zijn meest legendarische album White Pony op de proppen. Daarop zijn steeds meer shoegaze-invloeden terug te vinden met monsterhits als Digital Bath, Change en Knife Prty. We zien de band hierna steeds verder diversifiëren en cultstatus bereiken met Diamond Eyes en Koi No Yokan als hoogtepunten in de discografie.Lees verder ›

Verilehto werd opgericht in 2017 en opereert vanuit het Finse Oulu. Aarnihauta is de opvolger van de in 2023 verschenen blackmetalschijf Kuoleman siipien havina. Arggh, Finse black metal! Ik ben benieuwd want als ik het me nog herinner heeft deze band toch toch nog wat goed te maken. Dus wat is er heerlijker dan te luisteren naar blackmetalgeweld op een voorzichtig zonnige zondag als iedereen zijn wandelschoenen aantrekt om naar de omliggende kerkhoven te gaan om hen te gaan groeten die hem of haar of hun ontvallen zijn. Waar vind je dan troost? Waar gaat het verdriet dan naartoe? Recht de platenspeler op, niet neuten of miepen. Tranen zijn voor trage kindjes die van de fiets zijn gevallen en niet wisten dat je best een helm zou moeten dragen. Tja, daarom zijn het ook trage kindjes natuurlijk.Lees verder ›

Ergens in het Franse Montségur besloot een zekere N de blackmetalband Noirsuaire op te richten. Een vehikel om zijn diepste overpeinzingen in kwijt te raken en nu na zeven releases - waarvan vijf EP's - heeft dit individu getekend bij het cultlabel Osmose Productions en komt hij met The Dragging Poison. Twee van die EP's passeerden al mijn schrijftafel. In 2024 was dat Black Flame Of Unholy Tradition en nog niet eens zo gek lang geleden in maart van dit jaar, The Wrath Of The Silent Temples.Lees verder ›

In de Nederlandse ondergrond borrelt het al een hele tijd. De regio rond Sittard is bijzonder productief op blackmetalgebied maar ook deze rond Venray kent dezelfde periode. Hexagraf, een black/doommetalband, bestaat uit niemand minder dan alleskunner de heer Velthuis die voor zijn nieuwe band een zekere heer Bleumink op de schouder tikte om mee te werken. Deze laatste is ook een vat vol talent. Velen onder jullie kennen hem van Duindwaler, Hellevaerder maar ook van Throne Of Time. De heer Velthuis ken je dan weer van Asgrauw, Stuporous, Cultus, Sagenland, Meslamtaea, Schavot, The Colour Of Rain en dan ben ik wel uitgeschreven voor nu.Lees verder ›

Ik ploeter nu toch al wat jaren, noem het gerust decades, in de ondergrondse blackmetalaarde maar het verrast me nog steeds dat er zo nu en dan bands opduiken uit die korzelige bodem die me kunnen verbazen en verrassen. Dit voor mij nieuwe Quaetdoender is er ook zo één. Ik ben er nog niet achtergekomen wie of wat of welk individu of welke individuen verantwoordelijk zijn voor de klanken op dit debuut dat zich Ongodlike Consten laat noemen, maar dat komt misschien nog. Ik ga alvast niet stoppen met ploeteren en wroeten.Lees verder ›

Zo’n twee en een half jaar geleden bracht Bell Witch het indrukwekkende Future's Shadow Part 1: The Clandestine Gate uit. Toen nieuw werk van Bell Witch aangekondigd werd voor dit najaar, hoopte ik dan ook dat het vervolg in aantocht was. Het ging echter om dit Stygian Bough Volume II, eveneens een vervolg, maar dan op het in 2020 verschenen Volume I. Dat werk smaakte me geweldig goed en het beviel collega-redacteur Bart Al Foet ook meer dan behoorlijk. Helemaal geen teleurstelling dus dat er nog wat geduld nodig is voor het vervolg op The Clandestine Gate, want ook dit is weer op en top doemgenieten in melancholie, mystiek en sacrale sferen. Lees verder ›

In 2020 besprak ik deze plaat, The Winter Way, al eens. Het muzikale epos is van de hand van de Canadese formatie Atavistia. Mijn advies aan de band na het meermaals beluisteren van die plaat bleek dat hij best een sloot aan overtallige riffs kon dumpen en het allemaal wat korter en meer directer kon brengen. En kijk hier: een volledig herwerkte versie en niet zo maar één. Het album werd volledig heropgenomen na een grondige herwerking en reflecteert het huidige doen en laten van de band op spel- en geluidstechnisch vlak. Wat ben je dan eigenlijk aan het doen? Ben je dan wel tevreden over wat je jaren geleden als band hebt neergezet? Toch eigenaardig.Lees verder ›

Dubbel zo intens, dubbel zo emotioneel, maar ook een dubbel zo groots, filmisch gevoel. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een nieuwe, bewogen, empathische plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we Lonely People With Power van Deafheaven. Friso (favoriete genre: post/black metal) en Patrick (favoriete genre: dissonant death/black) zijn deze keer de gelukkigen.Lees verder ›