Headlines

We maken een voorzichtige buiging want bij Grief Collector verkeren we in het gezelschap van heuse doomroyalty. Het is niemand minder dan Robert Lowe die hier zijn toch wel magnifieke stembanden laat trillen. Dat deed hij tussen 1988 en 2006 ook al op de zes albums die het Texaanse Solitude Aeturnus uitbracht. In dat laatste jaar stak hij dan de oceaan over om zich bij het legendarische Candlemass te vervoegen. Dat avontuur eindigde na drie lang niet misselijke platen in 2012, waarna de Zweden - vooral na het binnenhalen van Johan Längquist - op vele festivalposters toch al gauw een paar regels omhoog schoof. Dat laatste schrijven we eerder toe aan een hang naar het verleden van fans dan aan de vocalen van Lowe. Die waren en zijn immers indrukwekkend genoeg.Lees verder ›

In 2016 krijg ik voor het eerst werk van de Indiase band Against Evil te horen als ik de EP Fatal Assault mag reviewen. De band weet mij te overtuigen en als twee jaar later de eerste langspeler All Hail The King verschijnt weet de band de verwachtingen waar te maken. Niet alleen bij mij maar ook bij onze oosterburen weet de band, mede door enkele live optredens, naam te maken. Nu is het tijd voor de tweede langspeler End of the Line. Tijd dus om te kijken of de band zich verder weet te ontwikkelen.Lees verder ›

Het post-genre is de afgelopen jaren steeds meer verzadigd geraakt met steeds meer jonge bands die zich willen bewijzen met hun meevoerende, sfeervolle, naar climaxen werkende composities. Dat levert echter helaas ook op dat te veel bands in dezelfde vijver vissen en niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Maar gelukkig zijn de uitzonderingen er wel degelijk. Het in Berlijn gevestigde Pelagic Records heeft zich de afgelopen jaren bewezen met ijzersterke bands in het post-metal en post-rockgenre. Neem bands als Mono, pg.lost, Ancestors, Year Of No Light, LLNN of God Is An Astronaut, die telkens weer sfeervolle pareltjes en dijken van platen weten af te leveren. Maar vandaag gaan we het hebben over twee andere bands: het Vlaamse Psychonaut en het Noorse Sâver.Lees verder ›

Twintig jaar bestaan deze Franse jongens al onder de naam Otargos. Ik heb hun platen Fuck God-Disease Process en No God, No Satan in mijn collectie zitten en het deed me toch een beetje glimlachen toen ik zag dat de heren hun optreden, op het KaotoxinFest II uit 2015 in Lille, nu uitbrengen op een blinkend schijfje. Otargos staat immers voor snoeiharde black metal met een sausje death metal en dit verpakt in een moderner jasje. We spreken, betreffende dit laatste, dan ook vooral over de aangehaalde thema's in de teksten.Lees verder ›

Het Italiaanse Dusktone Records komt met de eerste langspeler van de Noren van Ulvehyrde. Englemakersken en Jarlen, twee nummers die reeds eerder als single verschenen, vinden we nu ook terug op deze debuutplaat. Dit Ulvehyrde bestaat uit een relatief onbekend vijftal. Niet dat we hun artiestennamen niet kennen, maar vaak is het zo dat er toch wat inteelt is. Hier blijft de kruisbestuiving eerder beperkt. De enige waarbij een belletje gaat rinkelen is Straff en dit door zijn verleden bij Sarkom en Enepsigos.Lees verder ›

Op verzamelaar Majors & Minors van Tygers Of Pan Tang krijg je melodieuze hardrock van de bovenste plank voorgeschoteld met een vette knipoog naar de jaren 80. Ideaal om het dak van je auto open te gooien en door de straten te cruisen (of gewoon de file te trotseren).Lees verder ›

Als ik me niet vergis heb ik ooit de voorganger van deze Belgische metalband gezien in een voorprogramma van Lemuria. De voorganger van InHuman, dat was namelijk Anwynn. Een symfonische metalband met een frontvrouw die hoge tonen opzocht in een setting van Keltisch geweld en andere pagan rekwisieten. Van 2007 tot 2020 bestond Anwynn, dan werd het InHuman. Een gans andere naam, een behoorlijk andere sound. Zeven bandleden telt InHuman, met zangeres Eline en nu ook Dietwin Elbers (ex-Herfst) voorin in de line-up.Lees verder ›

Cassettebandjes te koop! Houdt u van mysterie, Lord of the Rings en rituele ambient? Het Amerikaanse Hasufel heeft Exaltation in de aanbieding. Het negende uitgebrachte werk van deze heren alweer.Lees verder ›

In 2019 bespraken we al het album Holywrath van het Franse Dav Dralleon en sindsdien weten we nog altijd niet veel over dit project. Op Instagram kun je wat schimmige foto's vinden, maar zoals wel vaker gaat het hier om de inhoud en niet om de artiest zelf. Dav Dralleon, de naam klinkt als een vage planeet uit het Marvel universum, of misschien zelfs wel een slechterik. De muziek is in ieder geval vrij apart, waar op Holywrath de synthwave in allerlei vormen de boventoon voerde, daar is op FALL OV MEN meer electro en dansbare muziek te horen. Twee hele logische referenties zijn Igorrr en Combichrist. Het neigt soms meer naar hardstyle en dubstep dan naar synthwave, iets waar ik geen problemen mee heb. Onderstaand nummer is een uitstekende doorsnee van het album.Lees verder ›

Opnieuw een mysterieuze Nederlandse blackmetaldemo vanuit het New Era Productions kamp. Kastijder. Zowaar een op maat gemaakte haatdrager die aan mij werd toegewijd. Waarvoor dank. Een cassette met een vijftal nummers, allen gemaakt vanuit een pure afkeer voor de hedendaagse wereld. Een dubbel gevoel ontwaakt meteen, want zonder deze afkeerwekkende wereld zou deze muziek er niet zijn. De vier kastaars achter deze band dealen oudschoolse black uit Noorwegen anno 1995, maar dan op NLBM-wijze.Lees verder ›

Hore is een relatief nieuw project dat ontstond ergens in 2018 in de Poolse underground. De heren of dames, het is immers niet geweten wie de leden zijn, hebben onderdak gevonden bij Witching Hour productions. Siostry Wiedźmy is een eerste kennismaking met dit project, dat zijn wortels heeft in de klodderige aarde waarin black metal, post-black en wat avantgarde - jazz invloeden verstopt zitten. Het is een mix voor fans van Odraza, Furia en Ophthalamia. Nu, dat is wat de platenboer schrijft.Lees verder ›

Miasma betekent iets als kwade damp of meer concreet: ongezonde damp uit de grond, uit moerassen of water, waaraan vroeger het ontstaan van ziekten werd toegeschreven. En dat dan uit een graf! Daarmee staat wel vast wat voor vlees we in de kist, uh kuip hebben. Abyss Of Wrathful Deities staat vol onwelriekend smerige death metal, occult en sinister.Lees verder ›

Aan hard werken heeft het bij Caliban nooit gelegen. De Duitse formatie mag met Zeitgeister album nummer dertien toevoegen aan de discografie. Een mooi aantal met sinds 2005 ook een vaste bezetting zonder wijzigingen. Voor de wind is het dit vijftal echter nooit gegaan, ondanks shows met de grootmachten van Killswitch Engage, Slayer en Kreator, om maar eens wat namen te noemen. Metalcorebands genoeg en helaas heeft Caliban in dat opzicht altijd in de schaduw moeten staan van landgenoten Heaven Shall Burn.Lees verder ›

In de tweede helft van de jaren '90 is toch wel een onvoorstelbare hoeveelheid aan kwalitatief uitstekende black metal opgehoest. Waar de meerderheid van die bands Europese roots hadden, was er ook al een dozijn bands aan de overkant van de Grote Plas die een riedeltje mee krijste. Judas Iscariot was al vlot een bekende naam. Deze eenmansband maakte black metal volgens het Burzum-model, dus geen blastbeats, maar sfeer.Lees verder ›

Het Noorse Djevel komt met Tanker Som Rit Natten, het zevende studioalbum alweer. Ciekals wordt opnieuw vergezeld door Faust (ex-Emperor) en nu ook Kvitrim (Vemod) op bas. Deze laatste zorgt ook voor de vocale bijdrage. Djevel kennen we als een typisch Noors blackmetalcollectief dat ondanks zijn rauwheid ook melodieus uit de hoek kan komen. Ergens in mijn platenkast steekt nog het prima debuut, Dødssanger.Lees verder ›