Headlines

Rockduo’s duiken regelmatig op. Denk aan The White Stripes eind jaren '90, of Royal Blood. Of onze eigenste Belgische Equal Idiots. Een gitaar en een drum, of een bas en een drum, een stem erover, en rammen maar. Ik heb me altijd verbaasd hoe een duo toch voor zo’n grote sound kan zorgen, maar ze doen het. Of ze nu meer garagerock of bluesrock geïnspireerd zijn: het lukt.Lees verder ›

Deviant Records uit Duitsland is een prima label dat naar mijn gevoel te weinig in het nieuws komt. Ik beloofde deze meest recente Blood Red Fog te recenseren en zoals iedereen weet is belofte een hemd der dwazen. Tijd om dat hemd uit te trekken en de confrontatie aan te gaan met deze schijf en de grootste belager mijner schrijfstijl, zijnde de tijd en diens schaarste.Lees verder ›

Onontkoombaar ongeluk dat eindigt in zelfmoord. Dat was het lot van Antigone, dochter van Oedipus, in de dramatische trilogie van Sophocles. Met een beladen (maar subtiele) bandnaam als deze móet je eigenlijk wel met iets goeds op de proppen komen. Gelukkig gebeurt dat ook.Lees verder ›

Een demo cassette, zo krijg ik er dozijnen binnen en zie ik er nog meer van passeren. Niet allen krijgen ze een review, deze echter wel. Deze anonieme Rus doet het op zijn eentje, voor de tweede keer. Na de split met Леший is er nu Крюкокрест. Lofi black, rauw en haatdragend. New Era Productions bracht de Europese versie uit.Lees verder ›

Vorig jaar kwam U.D.O. met een nieuwe plaat genaamd We Are One, waar mijn collega Cor een stijve plasser van kreeg. In 2021 is Accept aan de beurt voor een nieuwe plaat. Zonder Udo Dirkschneider natuurlijk, maar met Mark Tornillo. Wat mij betreft is dat een prima vocalist voor Accept. Dit is het vijfde album waarop de man te horen is, dus een beetje respect is op zijn plek. Nu ben ik geen fan uit de oude doos, dus ik kan me voorstellen dat een diehard fan van vroeger hier anders tegenaan kijkt. Op de basgitaar verschijnt Martin Motnik voor het eerst. Philip Shouse zal op dit album ook voor het eerst de gitaar aanraken in dienst van de Duitse grootmeesters. Dat betekent dat er nu drie gitaristen zijn. Maar wie zijn de 'Duitse grootmeesters' eigenlijk nog, op Wolf Hoffman na? En hoe Duits is de band nog als laatstgenoemde gewoon in de Verenigde Staten woont. Songwriter en gitarist Peter Baltes gaf er in november 2018 na 42 jaar ook de brui aan. In hoeverre we nog van Accept kunnen spreken is daarom een serieuze vraag.Lees verder ›

The Body heeft een nieuwe plaat. Ken je de band niet? Dit zijn Chip King en Lee Buford. Twee Amerikanen die experimentele noise doom maken. De afgelopen jaren hebben de heren verschillende dingen laten horen. Van de verknipte noise op I Shall Die Here tot de melodramatische dreampop van No One Deserves Happiness. Ik kan je vertellen: I've Seen All I Need To See biedt niet per se veel vernieuwing, maar is desondanks één van de meest rauwe dingen die de band heeft uitgebracht.Lees verder ›

Tweeduizendtwintig was een turbulent jaar voor veel muzikanten, en voor Nervosa niet in het minst. Heel even dreigde deze Braziliaanse, vrouwelijke thrashmetalband ook onder te gaan op het Corona-slagveld, toen in april twee derde van de band besloot de handdoek in de ring te gooien. Geen blond haar op…Lees verder ›

Zelden moest ik zoveel genres aanklikken in ons systeem als bij deze review. Dat gegeven is niet alleen ontstaan vanwege de informatie die op het promotieblad staat, maar ook op basis van mijn eigen interpretatie naar aanleiding van het extreem duistere debuut Let Pain Be Your Guide. Het album van Portrayal Of Guilt verscheen in 2018 en sloeg in als een bom. Sterker nog, de plaat staat mij op de dag van vandaag nog bij als het gaat over de overweldigende intensiteit.Lees verder ›

Gadverdamme. Januari. De maandag van het jaar. Druilerig, niks om naar uit te kijken. Alle hoop lijkt verloren. Het maakt het extra vervelend om - op dit dieptepunt - nog een stukje plezier de kop in te drukken voor de prog-liefhebbers onder ons. Vergeet het maken van jaarlijsten. Het is allemaal voor niks. De nummer één is al bekend. Dames en heren: Soen is terug.Lees verder ›

Het gevaar van retrospectie is dat je met de kennis van nu dingen gaat zien die er destijds niet waren. Het is een risico dat op de loer ligt bij het beluisteren van het nieuwe album van Tribulation. Nog voordat de promo’s werden rondgezonden kwam immers het bericht dat Jonathan Hultén, de enigmatische gitarist én belangrijkste songschrijver van de band, de Zweedse gloomrockers na de opnames van Where The Gloom Becomes Sound had verlaten.Lees verder ›

Reeds eerder, in september 2019, vroeg ik mezelf af of uilen konden lachen. Ik werd toen immers voor het eerst geconfronteerd met het atmosferische blackmetalwerk van de heer Nre. De band, uit Norfolk en dus het Verenigd Koninkrijk, lanceerde toen het album The Comforting Grip Of Misery. Ik knapte wat af op de productie, vooral van de drums. Mede daardoor kelderden toen de punten voor die tweede langspeler.Lees verder ›

'Existential cosmic black metal with elements of doom and glitch electronica'. Dat staat er te lezen op de Facebookpagina van de nieuwe Belgische "band" Druon Antigon. Lennart Janssen is de bezieler van dit schepsel. Hou die gast in de gaten want zijn "art" is de moeite, check bijvoorbeeld maar de nieuwe Thermohaline. Dit Desontstijging is eerste met Druon Antigon, via Onism Productions.Lees verder ›

De naam Sataray zei me wel wat. Ik omschreef haar eerder als een pretentieuze dronken dame die in een microfoon kwijlt. Het werd een 40/100. Ditmaal wordt samengewerkt met Zania Morgan. Een ritualistische performer die reeds 10 jaar podia onveilig schijnt te maken. Het gouden duo brengt dit werk uit via Scry Recordings. Ik heb er zin in!Lees verder ›

De vier heren vinden hun inspiratie uit de omgeving en hun muzikale roots leggen ze in handen van Darkthrone of Primordial. Lijkt me toch niet helemaal juist te zijn, maar voorzichtige linken zijn er misschien toch. Tevens kan je wat lichte crust-invloeden proeven.Lees verder ›