Headlines

Nuclear Tomb. Dat is wat er van de Tsjernobyl kerncentrale is gemaakt na de vreselijke ramp in 1986. En dat is ook wat we van de wereld aan het maken zijn als we de verhitte gemoederen steeds verder laten oplaaien tussen de huidige nucleaire mogendheden. Het is echter ook een thrashmetalband uit Amerika die hier zijn debuut komt vieren. Ik ben benieuwd of de thrash metal ook op kernsplitsing wordt uitgevoerd.Lees verder ›

De Poolse blackmetalvrienden van Blaze Of Perdition rijten met dit zesde album opnieuw alle wonden van de mensheid open. De titel van dit werkstuk is niks meer of minder dan  Upharsin. Het is het vervolg op het voor collega Cor niet gemakkelijk te vatten The Harrowing Of Hearts. Leuk om weten, maar de kenners hoef ik dit natuurlijk niet te vertellen, drie vijfde van deze band is ook actief in het meer dan schitterende Mãnbryne. De eerste maar ook laatste plaat van deze band mag je gerust uitmuntend noemen.Lees verder ›

Goed, dit Finse Earthblood is nog een jonge band uit 2023, maar heeft wel mooi Joel Notkonen op vocalen en bas! Die kennen we onder andere van Aeonian Sorrow en als snarenbezweerder van de blackmetalband Ondfødt. Dit Earthblood is van een andere pluimage, namelijk die van sludge-rige thrash met ook wat doom metal. Een passende combinatie? We zullen zien, of beter gezegd horen. Dit Witchburner is namelijk de tweede - zeventiende minuten durende - EP van de Finnen in kwestie.Lees verder ›

Een zevental jaar geleden hoorde ik voor het eerst van Grift. Grift is het muzikale vehikel waarmee de Zweed Erik Gärdefors zijn emoties en verbondenheid met de natuur met ons deelt. Arvet (2017) vond ik simpelweg prachtig met zijn emotionele black metal met heel wat akoestische passages (collega Clemens was indertijd dezelfde mening toegedaan). Het daaropvolgende Budet lag me helemaal niet en ik verloor de band wat uit het oog. De albumhoes van Dolt Land trok echter meteen mijn aandacht. En dit blijkt wel degelijk opnieuw een album om je hart aan te verliezen, ook al is er geen elektrische gitaar te horen. Lees verder ›

Pantheon Omega komt uit Bancroft, Ontario en dan zitten we in Canada. De heer Micheal Grund is de bezieler van deze melodische death/blackmetalband. Wie goed oplet, kent natuurlijk de heer Grund van zijn werk in SIG:AR:TYR, een folk/blackmetalgezelschap dat recent werk heeft uitgebracht via het Nederlandse Hammerheart Records en dit na ruim acht jaar van het front verdwenen te zijn. Pantheon Omega gooit het met Harmonizing The Death Essence over een andere boeg. Het is death/black metal met een licht symfonisch sausje maar met heel wat melodie, epiek en heroïek.Lees verder ›

In 2022 schreven we al eerder een recensie over het werk van eenmansproject Antimozdebeast. Hoewel we toen fel van leer trokken, geloven wij niet dat één album de lijn bepaalt voor het andere werk dat een artiest uitbrengt. Laten we dus een gokje wagen en kijken naar wat we op Lake of Fire te horen krijgen.Lees verder ›

Kvadrat is een eenmansact uit Aspropyrgosn (Griekenland), een gemeente onder de rook van Athene. De persoon die voor de act verantwoordelijk is, gaat door het leven onder de abbreviatie I.A. Nee, dat is geen verkapte, zoutloze poging je zand in de ogen te strooien door de afkorting van artificial intelligence (AI) om te keren. Dit is mensenwerk en de afkorting is dan ook eenvoudig te achterhalen. Het gaat hier om Ivan Agakechagias, die ook actief is in de deathgrindband Συντριμμια. In 2021 bracht hij met Kvadrat de EP Ψυχική Αποσύνθεση (Grieks voor "Vervreemding") uit, die een zeer sterke indruk achterliet. Vier nummers, die allemaal bol stonden van een dissonante, kwaadaardige mix van black en death metal. Om maar een muzikale vergelijking te trekken: een beetje het midden houdend tussen Deathspell Omega, Suffering Hour en Ulcerate.Lees verder ›

Uit Oakland mogen we hier het trio ontmoeten met de gezellige naam Necrot. Een trio associeer ik niet direct met een activiteit dat voortplanting tot doel heeft, eerder met het maken van ongegeneerd plezier. Toch gaan we hier de nieuwe plaat bespreken met de titel Lifeless Birth, een veelzeggende titel daar we met deze plaat een nieuwe vrucht mogen bewonderen vol dodelijk materiaal en vol verderf. En in schril contrast hoor je tevens het spelplezier in wat de band ten toon spreidt.Lees verder ›

Waar de fock ga je als band aan beginnen wanneer je denkt funeral doom met sludge te combineren? Het Spaanse Blazar durft het aan en voegt er volgens het bijgesloten schrijven ook nog een portie death metal aan toe. Het resultaat horen we terug op het debuut Fatal Cosmic Wound.Lees verder ›

Gaan we van redelijk zacht winterweer over naar gure regen en kou? Dan is het ogenblikkelijk tijd voor een portie death-thrash van Amerikaanse makelij. De band Molten is dan ogenschijnlijk niet meteen de meest originele keuze, maar schijn bedriegt kennelijk, want de eerste luisterbeurt was toch wel een verrassende.Lees verder ›

Jordsjuk is een Noorse band en bestaat uit de veteranen Sagstad, Mannevond en Renton. Drie heren die spelen of speelden in bands als Djevel, Nordjevel, Urgehal, Pantheon I of Koldbrann. Ratner Pa Rot wordt uitgebracht door Indie recordings die deze EP omschrijft als black metal gemengd met stevige rock-'n-roll. Dat kan natuurlijk gewoon keihard werken. Alzo verschilt deze vorm van black metal wel van datgene wat de heren gewoonlijk ten berde brengen in de bands die ik daarnet opsomde.Lees verder ›

Lesbian Bed Death. Weer zo’n bandnaam die je aan het denken zet. Want wat zouden de bandleden ermee bedoelen? Joost mag het weten, en mij maakt het eigenlijk niet zo veel uit. Op hun album Midnight Lust verkennen ze in ieder geval wederom de sensuele kanten van de klassieke horror.Lees verder ›

Waar hou jij van? Een zak over je hoofd krijgen tijdens de daad? Of een naald geprikt krijgen in je onderarm tijdens diezelfde actie? Het zou zo maar kunnen. Over zes van die bijzondere liefdes zingt en musiceert dit Italiaanse Pain Injection. Hij noemt zijn plaat gewoon Paraphilia en het eveneens Italiaanse Subsound Records dacht er wel mee aan de slag te kunnen. Dat kan en mag natuurlijk. De muziek van dit Italiaans kwartet is een mengsel van donkere, ambientachtige geluidslandschappen die worden omzoomd en omgord door postblackmetalelementen en depressieve, suïcidale klanken, al zijn die twee laatste toch bijzonder miniem aanwezig.Lees verder ›

Soms weet ik niet helemaal wat ik mag verwachten wanneer ik de bijgesloten promo lees voordat ik de plaat voor een eerste luisterbeurt opzet. Maar feit is wel dat dit dikwijls tot positieve ofwel negatieve verrassingen leidt. Enerzijds doordat de anticipatie naar aanleiding van een promotekst dermate hoog is of de omschrijving te vaag ten aanzien van het materiaal. En zo nu en dan stemt de omschrijving net heel goed overeen met de muziek die ik op het aangeboden album hoor. Dit laatste is wel het geval bij The Dark Night Of The Soul van Bleak Sanctuary, al durf ik gerust toe te geven dat het spreekwoordelijke kwartje tijdens de eerste luisterbeurt niet direct viel. De band maakt muziek die ergens op de grens van black, melodeath en gothic metal ligt. The Dark Night Of The Soul laat een gevarieerd palet aan klanken horen die deze genres niet al te vast met elkaar mengt of versmelt. Het album zelf handelt over moeilijkheden in het leven - die de muzikant niet bespaard bleven - aangezien hij met een medische diagnose werd geconfronteerd aan de vooravond van de coronapandemie.Lees verder ›