Headlines

De black metal die ons uit Hongarije wordt gebracht is niet van het type blastbeats-met-dissonante-riffs-en-een hese-scream-dan-zal-het-wel-goed-zijn. Nee, opener Ash In Mouth breekt al geen snelheidsrecords en het daaropvolgende In The Labyrinth Of Musty Walls is eerder slepend en traag te noemen. Oh, en atmosferisch... Een niet onbelangrijk gegeven bij black metal. Neem bijvoorbeeld een nummer als Frozen Spheres Of The Deepness. Het begint met een akoestisch intro met wat windvlagen erover heen. Als het dan losbarst, steekt er een muzikaal gure wind op die de orkaankracht niet bereikt maar wel dusdanig op je inbeukt dat je als luisteraar omver geblazen wordt door alles wat er aan rondvliegend puin (lees: melodie, agressie en haat) wordt meegevoerd.Lees verder ›

Slechts eenmaal passeerde de Italiaan Luigi Soranno van Arcane Tales met zijn plaatwerk op de burelen van Zware Metalen. Tales from Shàranworld werd door collega redacteur Dypfrys opgepakt en gerecenseerd. Hij gaf het album met 67 punten het predicaat middenmoter. Nu, zo begin 2024, is het tijd voor het zevende album van de man die alles voor eigen rekening neemt. Dat was zo en dat blijft zo kennelijk. Evenals het feit dat Broken Bones nog steeds het label van dienst is.Lees verder ›

Restos is een EP waarvan de titel zich eenvoudigweg laat vertalen als "Restjes". Zijn dit dan een viertal nummers die over zijn gebleven na het door ons gerecenseerde derde album The Distance That Made Us Cold (2016)? In 2012 recenseerden we overigens ook al het tweede album In Harmonic Entropy van de Portugese band Karnak Seti. In 2021 volgde er dan nog een EP met de titel Deadend en nu, drie jaar later, is het dus tijd voor het hier te bespreken Restos. Hopelijk vormen deze EP's de opmaat voor een nieuw volwaardig album. Aan mij de nobele taak om Restos te recenseren.Lees verder ›

Cosmic Void is een Duitse band die het ogenschijnlijk allemaal in eigen beheer doet. Sterker nog, de band schreef Zware Metalen eigenhandig aan om aandacht te vragen voor het debuutalbum Subterranean Rivers. De mail geeft een keurige omschrijving van de band, het te verwachten materiaal en alle bijbehorende links, inclusief artwork en dergelijke. Zonder namen te noemen, er zijn labels die met minder bruikbare informatie op de proppen komen, waardoor ik als redacteur zelf een zoektocht moet gaan initiëren. Het gaat in een recensie natuurlijk altijd over de muziek zelf, maar de aanlevering van het gebodene is in ieder geval vermeldenswaardig.Lees verder ›

Als audiofielen op zoek zijn naar iets buitengewoons, pakkends en verstoken van de complicaties van kunstmatige complexiteit, dan zullen ze met Poorhouse's XII vinden wat ze zoeken, aldus de bijgeleverde tekst van de promo. Nou zeg dat wel, want dit Poolse gezelschap pakt het wat anders aan dan gebruikelijk...Lees verder ›

Zo af en toe het contact verliezen met de realiteit? Heerlijk is dat toch, even loskomen van alle kaders die u belemmeren om eens echt "out of the box" te denken. Ik geloof oprecht dat de bandleden van Disconnected Souls hier een thema van hebben gemaakt. Fragments of Consciousness is ongetwijfeld het conceptalbum wat in dienst staat van zijn muzikale uiting. Of u er wat mee kan? Tja, dat hangt af van een heel aantal factoren. Bent u die metalhead die openstaat voor zuivere gezangen (naast grunts), elektronische invloeden, samples die gaan van hiphop tot elektro en trance, waarbij dit alles tezamen komt in een jas van polyritmische metal(core). Lees dan gerust verder. Wanneer u één van de bovengenoemde elementen absoluut niet kan verdragen en/of er huiduitslag van krijgt mag u nu afhaken.Lees verder ›

Melodieuze power metal van een drietal uit Canada. Hyloxalus is een band die na het uitbrengen van een demo en een EP nu toe is aan het debuutalbum, Make Me the Heart of the Black Hole. De muziek zelf lijkt wat om de vocalen van sopraan Nina Laderoute vorm gegeven.Lees verder ›

Malist, de band van bandbrein Ovfrost, komt met Of Scorched Earth, zijn eerste plaat op het gerenommeerde Avantgarde Music. Voorheen, en dan spreek ik over de vorige vier volwaardige albums, werden de albums uitgebracht door Northern Silence Productions. Deze verandering van label toont niet alleen aan dat deze atmosferische blackmetalband al langer op het goede spoor zit, het toont ook aan dat grotere labels wel wat zien in de muziek van deze eenzaat. Je kan bovenstaande labels moeilijk bestempelen als Janneke, Mieke of klein Pierke.Lees verder ›

Tja, wat moet je ermee, het zoveelste op het eerste oog pretentieus (debuut)album van een New Yorkse band die beweert post-metal met avant-garde te mixen tot een Regeneration. Het album welteverstaan, dat tekstueel gezien draait om groei en creativiteit, een gevolg van diezelfde regeneratie, aldus gitarist Scott. Vocalist Amber is de stichter van het geheel door het kanaliseren van haar emoties, waarbij de inspiratiebron ontegenzeggelijk materie is verworven uit boeken die handelen over diezelfde regeneratie. Volgt u het nog?Lees verder ›

Alle overdreven blackmetalposerbands krijgen er abrupt de spreekwoordelijke tering in wanneer een band als het Mexicaanse Luciferian Rites weer eens van zich laat horen. Collega redacteur Clemens was in 2015 nog niet onverdeeld positief over When The Light Dies met name door het het aangeklede imago van de band en de toch ietwat simplistische benadering. Ik probeer mijzelf voor deze maal eens bezig te houden met enkel de muziek die op Oath of Midnight Ashes, het derde album van deze licht ontvlambare Mexicaanse horde. Ik zeg met nadruk "probeer", want ik weet niet zeker of mij dat gaat lukken bij deze afgevaardigden uit de hel.Lees verder ›

Griekenland is de bakermat van veel zaken maar zeker van de melodieuze eerder midtempo, vaak paganesk geïnfuseerde black metal. In mijn ogen dan toch. Vandaar dat de muziek afkomstig uit het zonnige zuiden van Europa me nauw aan het spreekwoordelijke hart ligt. Telkens als het Griekse The Circle Music met nieuwe plaatjes komt, probeer ik er als de kippen bij te zijn om er mijn hand op te leggen. Dat lukte eerder al met releases van onder andere The Magus en Melan Selas.Lees verder ›

Ben je een beetje bekend met het boeddhisme? Of heb je er al zo in verdiept dat je alle Boeddha's kent? Dan komt de naam Vipassi je vast bekend voor. In het boeddhisme is Boeddha een titel voor degenen die de verlichting, de volmaakte vrede (het nirvana) hebben bereikt én dit bereikt hebben middels eigen inspanningen en inzicht. In de boeddhistische traditie is Vipassi de tweeëntwintigste van inmiddels achtentwintig Boeddha's.Lees verder ›

Soms is en blijft het onduidelijk waarom bands niet eerder aan de oppervlakte zijn gekomen. Ik heb gezocht en nog eens gezocht, maar is er daadwerkelijk nog nooit iets geschreven over het Britse The Infernal Sea op Zware Metalen. Een reden zou kunnen zijn dat dit de eerste promo is van de band die we ontvangen. De band zelf bestaat al sinds 2010 en het hier te bespreken Hellfenlic is het vierde album.Lees verder ›

Insepultus is een eenmansproject uit Roemenië, actief tussen 1998 en 2004. Negentien jaar nadat de stekker eruit werd getrokken, wordt het opnieuw leven ingeblazen met Deadly Gleams Of Blood, Steel And Fire. De black metal die wordt geproduceerd is uit de koker van Robert "Sepultus" Pieptan en hij krijgt ondersteuning van een Serviër op drums en een Argentijn (!) op trompet (!!). Als thematiek is voor de verschrikkingen van een oorlog gekozen.Lees verder ›

En de boer die ploegde voort of de zaaier die zaaide voort! Wat? Inderdaad terug naar de basaliteit van de grond, de bodem, de basis. Terug naar dat punt van waaruit een zaadje, net geplant, zijn weg zoekt doorheen de vochtige bodem. Terug naar dat punt van waaruit black metal start. Rudimentaire, abrasieve, roestige puntige riffs en smeerpijperij vocalen die worden vermengd met haatdragende knotterende baspartijen en ritmisch Satanesk drumgeroffel. En? Ja dan zijn we bij de nieuwe plaat van Sator Malus, Genesis Of Devolution, aangekomen. Een plaat die uitkomt zo een zeven jaar na het debuutalbum Dark Matters dat nog uitkwam via het Amerikaanse Forever Plagued Records. Ditmaal doen de vijf heren, die hun sporen al wel verdient hebben in bands als Cirith Gorgor, Hooded Priest en Walpurgisnacht, het gewoon keihard zelf.Lees verder ›

Drowned is een band die nog niet eerder bij ons is langs gekomen. Maar daar komt vandaag verandering in. De Duitsers timmeren al geruime tijd aan de muzikale weg, sedert 1993. De huidige line-up is sinds 2012 intact gebleven, dus dat zegt in ieder geval wel wat. Het laatste wapenfeit Idola Specus stamt uit 2014, tien jaar geleden dus. En dat zegt natuurlijk ook wat. In niet mis te verstane bewoordingen rept de bijgesloten promo over muziek die continu tussen death en thrash balanceert. Een meedogenloze cataract van meanderende riffs, die ieder aspect van eerdere releases uitbreidt en verbetert. En dan ook nog: Drowned heeft een album geproduceerd dat zijn tijd overstijgt, geworteld in het verleden en toch vooruitkijkend. Alstublieft, de anticipatie is alvast daar, want met zulke uitspraken verwachten wij natuurlijk niets meer of minder dan een knaller van jewelste!Lees verder ›