Headlines

Wat te doen als band zodra één van je leden komt te overlijden? Stoppen of doorgaan? Die vraag werd voor Linkin Park in 2017 realiteit nadat boegbeeld Chester Bennington uit het leven stapte, vrij kort na het uitbrengen van One More Light. Daarmee liet hij een groot gat achter op veel vlakken, muzikaal omdat de band samen met onder andere Korn en Slipknot uiteraard aan de wieg van de lichting nu-metal in de jaren 2000 stond. Groot was de blijdschap bij velen toen Linkin Park begin september van dit jaar aankondigde dat het zichzelf had versterkt met Emily Armstrong als zangeres en drummer Colin Brittain.Lees verder ›

Kyrck Productions & Armour is toch een bijzonder eigenaardige naam voor een label. Nu, als dat label kwaliteitsvolle releases uitbrengt dan hoor je mij alvast niet klagen. Één van de laatste platen die kwamen via dit label, bleek die van de cultband Limbonic Art te zijn. Maar vrolijk werd ik niet van die erg middelmatige release. Dit Aptorian Demon brengt zijn nieuwe er ook op uit. Het is een Noors gezelschap opgericht door niemand minder dan Storhetsvanviddets Mester dat zich ook beroept op de kennis en kunde van twee andere ongure trawanten, genaamd K en KK  die we kennen we van het meesterlijke Gjendød.Lees verder ›

De prijs voor minst-originele bandnaam gaat deze maand naar het Amerikaanse Laceration. Alleen al op dat continent zijn of waren er de afgelopen jaren een stuk of vijf bands met dezelfde bandnaam actief. Gelukkig wordt een band bij Zware Metalen niet alleen op originaliteit van de bandnaam beoordeeld en draait het nog altijd om de muziek. Is die dan wel origineel? Nee. Is dat erg? Ook niet.Lees verder ›

Moriah Rose Pereira, beter bekend als Poppy, is dit jaar al toe aan langspeler nummer zes. Ik moet zeggen dat ik een paar treinen gemist heb, maar I Disagree uit 2020 was op een vreemde manier ergens blijven plakken. Als collega Alfvoet ergens meer dan vijf alinea's over schrijft en dan nog verstrikt geraakt in een genremix, dan is het gewoon de moeite om het te proberen. Aldus baande de aanstekelijke mix van pop en metal, met heel wat gewaagde uithalen naar andere genres een weg in mijn brein.Lees verder ›

Dubbel zo progressief, dubbel zo gelaagd, dubbel zoveel grunts. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een nieuwe, zeer conceptuele, ingenieuze plaat, die simpelweg schreeuwt om van meer dan één kant bekeken te worden. Al was het maar omdat er zo ontzettend veel gebeurt op het album. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het laatste testament in handen krijgt. MrJingles (favoriete genre: death met alle mogelijke voorzetsels, met een extra voorliefde voor progressieve varianten) en Michiel Hoogkamer (favoriete genre: teveel om op te noemen, gaat van Prince tot Napalm Death) zijn deze keer de gelukkigen. Dit keer bespreken we The Last Will And Testament van Opeth.Lees verder ›

Het is altijd interessant te weten waar een band en meer in het bijzonder een blackmetalband zijn wortels, zijn roots heeft. Dit Svartfjell, ook al klinkt het zo niet, is afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk, meer nog de brede regio rond Exeter als ik juist ben. Meer precies kent de band, en met name zijn grondlegger Hearne, zijn oorsprong in Blackdown Hills. I, The Destroyer is werkstuk nummer één en vervat maar liefst acht hoofdstukken. Thematisch wordt er gewerkt rond de vele schrijfsels van onze gezamenlijke vriend Friedrich Nietzsche. Het zal dit muzikale epos wel wat diepgang geven me dunkt.Lees verder ›

Brutaal doodsmetaal, maar niet in eigen moerstaal. Wat dan? Bleedskin voor je kanis! Uit België komt dit drietal je namelijk even wakker schudden met zijn in eigen beheer uitgebrachte, nieuwe plaat genaamd Homicidal Therapy. Sinds kort is de band weer in zijn oorspronkelijke bezetting, hoewel huidig drummer Logan voorheen de rol van gitarist in de band had. Er heeft dus een kleine stoelendans plaatsgevonden sinds de start halverwege 2016 en dan specifiek op de positie achter de drums.Lees verder ›

Welkom in de ondergrond, waar onbekende figuren vrolijk musiceren op elk instrument waar zij met hun klauwen aan kunnen zitten, maar waar dat niet per se tot een coherent album leidt. Asciimov bestaat bij de gratie van de heer Oscar Martin. Een multi-instrumentalist uit Spanje die met Asciimov een mix brengt van black metal en neo folk. Schijnbaar is deze muziek uitgebracht als soundtrack voor Hands of Necromancy II, een retro shooter. De game ziet eruit als een soort horrorversie van Doom. Hij rommelt wat aan in de ondergrond met bands als As Light Dies en Alien Syndrome 777. Hands of Necromancy II lijkt een tweede album te zijn, maar dat is slechts misleiding. Dit is een debuutplaat.Lees verder ›

Mick is het enige bandlid in dit Franse atmosferische blackmetalgezelschap Time Lurker. Eerder, het bleek 2017 te zijn, kwam de debuutplaat nog op de schrijftafel van collega Al Foet. Hij bleek er toch wel positief over te schrijven. Emprise is de opvolger. Enigste bandlid schreef ik net. Ik dien mijn foutje even recht te zetten. Een zekere Sotte neemt blijkbaar de microfoon op, dat had ik even niet gezien. Beide onverlaten schrijven over de donkere kanten van de menselijke geest en de verschrikkelijke gevolgen dat dit voor je eigen ingesteldheid heeft. Nou, nou niet zo donker en depressief hoor ik jullie al weer zeggen. Inderdaad: zware materie, maar wel ideaal voer om over te schrijven.Lees verder ›

De Australische metalcoreband Make Them Suffer nam flink de tijd om op de proppen te komen met zijn nieuwe, gelijknamige plaat. Twee jaar (!) geleden verscheen namelijk al de eerste single Doomswitch, een jaar later Ghost Of Me, maar het is pas begin november 2024 dat men zijn volledige, vijfde album eindelijk wereldkundig maakt. Sinds het vorige How To Survive A Funeral (2020) is er één positiewijziging geweest: toetseniste Booka Nila heeft de band (met veel bombarie) verlaten en is vervangen door Alex Reade. Omdat precies die positie een belangrijk aandeel heeft in het geluid van Make Them Suffer, heeft Alex flinke schoenen te vullen. De singles bewezen al dat dat wel goed zat.Lees verder ›

Half juni van dit jaar (2024) slingerde (het toenmalige) An Autumn For Crippled Children een bericht via Facebook de wereld in: “Weet je wat? Na vijftien jaar (wat???) en tien albums (wat???) is het tijd voor verandering. We zijn niet meer dezelfde mensen als vijftien jaar geleden. De naam deed precies wat hij moest doen: aandacht trekken en respect betuigen aan een geweldige band. De nieuwe naam wordt An Autumn. Een nieuw album is voor zeventig procent af. Geen enorme verandering in geluid, gewoon beter 😉.”Lees verder ›

Föhn jij je haar wel eens? Ik? Ik heb het nooit gedaan. Zo een blaastoestel op je welige haardos, nee liever niet. Intussen is die welige haardos volledig verdwenen en is het enige föhnen het beluisteren van de debuutplaat van het Franse Unholdun, inderdaad, Fœhn. Klinkt allemaal nog al behoorlijk amusant deze inleiding. De muziek van dit ex-lid van het Franse extreme blackmetalgezelschap, Hyrgal, is dat natuurlijk allerminst. Alexis Chiambretto laat zich op de drumkruk bijzitten door Rémi Serafino. Niet moeilijk want die laatste heeft ook een verleden in Hyrgal.Lees verder ›