Headlines

Het bleek het gezegende jaar 1993 te zijn toen ik de eerste volwaardige plaat van dit Zweedse gezelschap dat tot op de dag van vandaag nog altijd muziek maakt, Dark Tranquillity, in mijn nog jonge handen gestopt kreeg. Na Skydancer, want dat bleek de titel van het album te zijn, kwamen er nog een hele hoop anderen. Niet allemaal even schitterend, dat moet ik ook durven toegeven, dan bijvoorbeeld The Gallery (1995), The Mind's I (1997) of ja Projector (1999). Ik ben de band rond brulboei en enige overgebleven bandlid van de oude dagen, Michael Stanne, blijven volgen.Lees verder ›

De van oorsprong eenmansband Ashen Horde is tien jaar na dato geen aangelegenheid meer van enkel en alleen Trevor Portz. De beste man heeft inmiddels een drietal andere bandleden om zich heen. Het debuut Sanguinum Vindicta is het enige besproken wapenfeit hier op Zware Metalen. Black metal die op twee gedachten leek te hinken, zo lees ik in de recensie van de heer Al Foet. Nu de band gecategoriseerd staat als progblack verwacht ik dat deze lijn wel enigszins doorgetrokken zal zijn, het hoeft immers niet per definitie iets negatiefs te betekenen. Al blijft één en ander afhankelijk van ieders smaak.Lees verder ›

Hellish Torment is een jonge Amerikaanse band die zich ergens in de uithoek van het black/death/grind-genre om geeft. Het zelfgetitelde debuut is naast een eerder verschenen demo in 2020 het eerste wapenfeit van dit trio.Lees verder ›

Vanuit Chicago bereikte ons de eerste ep van Carrion Throne. The Feast Of Human Vices heet die en label Lacerated Enemy – tamelijk gerenommeerd in het genre – verkoopt hem als brutale dissonante death metal. De half bij het Belgische Carrion geleende groepsnaam schijnt ook een science-fiction boek te zijn in de Warhammer 40 000-reeks, dat zich afspeelt in een futuristische fantasiewereld. Of er een link is, valt niet te achterhalen. Wij kozen toch maar voor de muzikale versie.Lees verder ›

Tweeduizendvierentwintig Was al geen misselijk jaar voor black metal, met vele uitstekende releases. Menigmaal viel het woord "jaarlijstmateriaal" in een recensie van het betreffende genre. Eerder dit jaar werd het tiende album van Necrophobic van een recensie voorzien en collega Dypfrys omschreef het met (dat hoop ik althans) enig gevoel voor understatement  "dit album moet je even luisteren" en gaf het album een score van 88. Welnu: In Aphelion is niet een album dat je even moet luisteren. Je moet het van begin tot eind leren kennen, uit je hoofd leren, weten waar de blastbeats zitten en op welke stukken je mee kunt bangen.Lees verder ›

Glacial Mass bleef ik maar proberen en proberen, om de passie te ontdekken, want die zal er heus wel wezen. Het proberen -wellicht tegen beter weten in- brak mij langzaam maar zeker op. Iedere keer weer als ik begon aan de bijna drie kwartier durende plaat had ik het na een paar nummers allemaal wel weer gehoord. Dit was vooral het gevolg van de vrij repetitieve geluidsmanifestatie, de horroreske sfeer daargelaten, want dit zijn wel elementen die de spanning er in weten te houden. De vocalen zijn van een geheel andere orde, bijna sluimerend en toch ook wel passend bij de sfeer die het tweetal tracht neer te zetten.Lees verder ›

Het blijft altijd spannend rondom een band die een lange pauze neemt. En de pauze die Trail Of Lies heeft genomen duurde maar liefst vijf jaar. Misschien ook niet gek want sinds de vlam van de Syracuse hardcoreband in 2011 is gaan branden, is deze uiteindelijk ontvlamd tot een serieuze bosbrand. Met een gestaag opgebouwd repertoire is namelijk oprecht veel gespeeld en getourd. Na het in 2018 goed ontvangen W.A.R., bleek de single Fearless voorlopig het laatste te zijn wat de wereld te horen kregen van het straightedge collectief. Het is nooit echt duidelijk geworden wat de onderliggende keuze van de sabbatical is geweest. Ik ben, vanwege het uitblijven van officieel nieuws, altijd blijven hopen op een nieuwe start voor Trail Of Lies. Die hoop is veranderd in zekerheid want dertien jaar na oprichting komt het eerste album met de naam Only The Strong uit op het Amerikaanse Triple B Records.Lees verder ›

Eens in de acht jaar, wat je het Turkse Carnophage ook voor de voeten wilt werpen, je kunt ze niet verwijten dat ze niet trouw blijven aan een vast patroon. In 2008 bracht de band Deformed Future//Genetic Nightmare uit, waarna acht jaar (oké, en één maand) later Monument volgde. En geheel volgens dit ritme: weer acht jaar later is daar Matter Of A Darker Nature. Het Turkse klokje tikt evenwel niet net zo uitermate precies als een Zwitsers uurwerk, want de band deed er deze keer een maand minder dan acht jaar over. Enkel de meest negatief ingestelde, zwartgallige klepzeiker doet hier moeilijk over.Lees verder ›

De sprong maken van het ene naar het andere label doe je vaak niet zo maar. Dit Amerikaanse blackmetalgezelschap Vimur maakte dan ook nog eens de stap van een kleiner label, Boris Records naar het gerenommeerde Avantgarde Music en doet dit met hun vierde langspeler, The Timeless Everpresent. De vorige plaat Transcendental Violence maar ook de plaat daarvoor Thriumphant Masters Of Fate waren op zich al bijzonder lekkere releases. Ik zie op het eerste zicht geen veranderingen aan de line-up die reeds sinds 2006 samenklust. Althans niet helemaal. Het bleek Vaedis die in dat jaar met de band startte, de andere duistere snuiters kwamen er pas in 2013 bij.Lees verder ›

Een nieuwe band aan het Griekse metalfirmament, subgenre avantgarde metal, heet Carnivora's Feast. Dit vijftal dacht: 'we noemen onze debuutplaat gewoon Teufel dan weet iedereen meteen waar het over gaat'. Kozani is de uitvalsbasis van deze band en dan zitten we in het Noorden van Griekenland, bijna aan de Noord-Macedonische grens. Bijzonder indrukwekkend ziet de stad er niet uit op foto's maar je zou je zo maar eventjes kunnen vergissen natuurlijk. Belangrijker dan waar deze gasten vandaan komen is natuurlijk de muziek.Lees verder ›

Sleep Now, In Reverse is de derde langspeler van het Amerikaanse Iress. Een band die naar eigen zeggen ‘dream metal’ maakt. Zangeres Michelle Malley wordt kennelijk door haar omgeving ‘de Adele van de metal’ genoemd. Dat belooft dus wat. Is het Iress to impress? We gaan het meemaken.Lees verder ›

Veln is het geesteskind van de Ier MF uit Galway. Dit Veln is voor deze nobele onbekende een uitlaatklep en een mogelijkheid om zijn creatieve geest te laten ontbolsteren en ideeën vol death, black en progressieve metal te laten samensmelten. Gelukkig werkt MF niet alleen en krijgt deze obscure figuur hulp op drum van een zekere Nicole Trinchero. Een Argentijnse deerne die de potten en de kettels wel weet staan. MF is verder nog actief in lokale bands als Neamh-Mharbh, een atmosferische folk/blackmetalband en Cyheuraeth, een blackmetalband. Tja, en ook dat zijn allemaal soloprojecten.Lees verder ›

Vanuit Finland komt heel wat muzikale vuiligheid op ons af. Sinds 2023 doet I, Cursed een duit in het zakje en fêteerde ons tot nu toe met drie singles, een split met Blood Service en nu dan een heuse ep. Eero Haula en V-V Laaksonen zijn ook actief in Atlases, Marto en Oceanwake. Bezige bijtjes dus! Wanneer er wordt opgetreden, maakt I, Cursed gebruik van bandleden van Marto en Atlases. Wel zo praktisch. Wie de drumstokjes tijdens het opnemen van Death Holograms mocht vasthouden, vermeldt de bio niet.Lees verder ›

Bathory, de kans is zeer aannemelijk dat u er wel eens van heeft gehoord. Ik niet, zo eerlijk durf ik wel zijn, ondanks mijn functie bij Zware Metalen. Toch heb ik mij opgegeven om Imposter te voorzien van een objectief schrijfsel. In het begeleidend schrijven van de promo wordt de Zweedse blackmetalband (heb ik opgezocht) namelijk in één adem met hardcoreband Cold As Life genoemd als inspiratie voor dit album. Meer heb ik niet nodig! Kom maar op met je smerige, koude en negatieve hardcore.Lees verder ›

The Serpent Abomination is mijn allereerste kennismaking met Atrexial en blijkbaar is dit ook de vuurdoop voor deze Spaanse band op Zware Metalen. Atrexial werd in 2014 boven de doopvont gehouden door drijvende kracht Naga S. Maelstrom, die hier zowel de gitaar, de basgitaar én de keyboards voor zijn rekening neemt. Op de debuutplaat Souverain (2017) horen we de verschroei(en)de stem van de heer Louen Walden, die sindsdien ook de vaste vocalist van de band is gebleven.Lees verder ›