Headlines

Hoe krijgen ze het toch verzonnen? De maand september was op het gebied van goede releases sowieso al zo vruchtbaar als een school brasems in de maand mei, maar zeker de fan van old school death metal kreeg luistervoer bij de vleet. Na bovengemiddeld goede albums van Skeletal Remains en Carnation, bracht ook dit Zweedse LIK zijn nieuwe album uit. Het viertal schaamt zich net als de twee eerdergenoemde bands niet voor de muzikale voorkeur, of beter gezegd de ode die gebracht is aan Scandinavische bands die van grote invloed waren bij death metal eind jaren '80. Dat we dan praten over een Entombed, Carnage of Dismember moge duidelijk zijn.Lees verder ›

Impending Death is de debuutplaat van Caffas Rain, een gezelschap waarvan we vier jaar geleden al de EP bespraken. Collega Kris Hardermann heeft toen haarscherp de ietwat vreemde bandnaam verklaart, dus kan ik mij louter op de muziek richten. En daarmee zit het wel goed. Sterker nog: daarmee zit het verdomde goed, want Impending Death is een werkje dat 40:32 een glimlach op je gezicht plaatst waar The Joker jaloers van zal worden.Lees verder ›

De bakermat van de tweede blackmetalgolf is natuurlijk Noorwegen. Bands als Immortal, Mayhem, Burzum, Darkthrone, Thorns, Emperor, Gorgoroth en Carpathian Forest worden beschouwd als de grondleggers van dit genre en ook het hier besproken Enslaved behoort tot deze giganten. Nu heeft Enslaved wel overduidelijk een heel ander pad bewandeld…Lees verder ›

En we gaan weer terug naar Zweden voor een portie blackened death metal. Ditmaal is het de beurt aan Trident met hun nieuwe album, North, welke begin oktober dit jaar verschijnt. Nu ben ik niet heel bekend met de band en zijn werk, dus eerst tijd voor wat onderzoek! De band zelf is opgericht in 2007 en heeft een debuutalbum (World Destruction) uitgebracht in 2010, een EP (Shadows) in 2015 en dit jaar nog een single, getiteld Death. Niet gek veel dus, maar uiteraard gaat het om de kwaliteit en niet de kwantiteit. De bandleden dan: een aantal interessante bandnamen vlogen voorbij waar de leden van Trident hebben gespeeld of nog steeds in spelen. Denk daarbij aan namen als Nox Aurea, Death Tyrant, Runemagick, Soulreaper, Lord Belial. Maar wat mij het meeste opviel is dat Johan Norman (aka Reaper) tussen 1994 en 1997 gitaar gespeeld heeft in het legendarische Dissection (één van mijn favoriete bands). Dat heeft mijn nieuwsgierigheid extreem doen aanwakkeren en ik hoop dat er wat Dissection-invloeden te horen zijn in het gitaarspel!Lees verder ›

Battle Dagorath, aaaah. Na Paysage D'Hiver opnieuw eentje waar naar werd uitgekeken. Atmosferische black metal met ambient en industrial elementen, keer op keer verbluffend sterk in staat om mij en vele andere verloren zielen in zijn kielzog mee te nemen en te laten defragmenteren in zijn zwarte gat, tot er niets overschiet dan kosmische energie. Dit is denk ik de vierde keer dat ik Battle Dagorath review, de laatste plaat die hier passeerde was II – Frozen Light of Eternal Darkness. In het verleden belandde Battle Dagorath al in mijn jaarlijst, nu zou dat wel eens opnieuw het geval kunnen zijn.Lees verder ›

Zet een aal op mijn kop en noem me Oempa Loempa. Het eerste deel van Heavy Psych Sounds’ Doom Sessions is pas net uit of deel twee valt alweer op de mat. Goede stonerdoom is bij mij altijd welkom en ik was dan ook blij verrast dat dit keer 1782 en Acid Mammoth hun zware kunsten tentoon mogen spreiden.Lees verder ›

Net als iedereen moesten wij opzoeken wat Oneiric Celephaïs betekent. Dromerige droomstad uit een Lovecraft-boek, dat vat het zowat samen. The Obscure Sibyl zal dan wellicht één of ander personage uit dat boek zijn, de scifi-fans moeten er zich maar eens verder in verdiepen. De progressieve (death) metal waarmee deze Italianen debuteren, is al diep genoeg voor ons.Lees verder ›

Ik moet wel bekennen dat ik deze band er een beetje op uitgezocht heb. Ik vind het leuker een album te recenseren van een band waar ik nog niets van weet. Dat geeft mij een objectief perspectief. Ik had werkelijk nog nooit van Monsterworks gehoord. Toch draait dit circus alweer ruim twintig jaar mee. Daar komt nog eens bij dat de band sinds 2000 al zestien full-lengthalbums heeft uitgebracht, de hier besproken plaat meegerekend. De kennismaking met Monsterworks komt door mijn plotselinge aanraking met Bull Elephant, dat op hetzelfde label zit. Door mijn voorliefde voor progressive metal en het feit dat Monsterworks een sci-fi thema hanteert voor hun albums, was mijn interesse meteen gewekt.Lees verder ›

Deze Duitsers spelen melodische death metal in de straat van oude Goden Edge Of Sanity of At The Gates, zo beschrijft toch het promo-bedrijf achter dit Empyreal Sorrow. Nu, dat is allemaal te hoog gegrepen hoor. Met wat moeite hoor je deze Goden terug, ik zie deze nog jonge band meer als een kleinere broer van Illdisposed. De reden hiertoe is dat de songstructuren maar vooral de groove, de interactie grunt, scream en clean maar ook het soleerwerk op dit debuutalbum een verwijzing zijn naar de grote Deense broer. Ook fans van oude Dismember of Grave zouden deze jonge horde wel eens kunnen pruimen.Lees verder ›

Velen onder jullie kennen de 40-plusser achter deze band. Filip Dupont (Hemelbestormer, ex-Gorath, ex-Horus, ex-Theudho, ex-Bathsheba), inderdaad, ondertussen een stuk meubilair in de Belgische - extreme - metalscene. Anders dan anders pakt hij bij Wolven uit met een staaltje crustcore, uiterst agressieve crustcore.Lees verder ›

Aan de zuidkust van Spanje schijnt niet alleen de zon. Je kan er ook pootje baden in het heerlijke, heldere water. In de regio Andalusië, meer precies in Almeria, zit er ergens een muzikale duizendpoot verstopt die luistert naar de naam O.C. Deze brave man heeft al door meerdere watertjes gezwommen want je vind zijn naam ook terug in line-up's van regionale death- en grindcorebands. En eerlijk gezegd, dat hoor je ook in zijn eerste blackmetalplaat. Je kan je dan ook afvragen waarom de schoenmaker niet gewoon bij zijn leest blijft.Lees verder ›