Headlines

De nieuwe is er! Na 25 komt 26, daar zijn we nog steeds blij om. Wat er op editie 25 van de beruchte reeks Lage Landen-metal-compilatie gebeurde, dat lees je hierrr nog eens na trouwens. Er volgde in ieder geval een prijsvraag/giveaway-actie van jewelste bij Zware Metalen en dat zal deze keer niet anders zijn. Integendeel, heuse luxepakketten liggen nu al klaar om van eigenaar te veranderen. Nog even wachten, maar tot het zover is moeten jullie het doen met deze review.Lees verder ›

Het Engelse Countless Skies heeft nooit bekend gestaan als louter een melodieuze deathmetalband. Natuurlijk is dat wel wat een groot deel van het geluid van het viertal uit Hertfordshire laat horen op het in 2016 uitgekomen album New Dawn en het meest recente album Glow (2020), maar het geheel is veel rijker, progressiever. Zo is de band nimmer wars geweest van het inbouwen van dromerige melodieën en ingetogen gedeeltes, waarop het tempo ervan afgaat of een piano het geheel overneemt van de gitaren. Ook gaat het viertal cleane vocalen, in samenhang met een grunt, zeker niet uit de weg.Lees verder ›

Heimland is een Noorse blackmetalband, maar wel eentje met een pagan insteek. Dat kan natuurlijk van alles betekenen. In eerste instantie zijn we dan al snel geneigd om aan Kampfar te denken, of aan de meer Viking georiënteerde blackmetalband Helheim. Maar het referentiekader is natuurlijk veel groter dan deze bands. Pagan wil namelijk in veel gevallen ook zeggen dat er wel eens stijlvreemd wordt gecomponeerd, soms met fluitjes, zuivere folkloristische gezangen of andere (historische) invloeden. Wat zullen we op Forfedrenes Taarer (de tranen van de voorouders) horen?Lees verder ›

Hoe klinkt het gehuil van coyotes in de woestijn? Ik zou het niet weten. Misschien moet ik het eens vragen aan Galen Baudhuin, de man achter dit project, Aridus. Serpent Moon is de titel van het eerste, erg persoonlijke album geworden. De heer Baudhuin deed alles zelf. In het gehele proces liet hij zich enkel bijstaan voor wat achtergrond synth-thema's en de mastering. Het artwork liet hij in handen van Artem Grigoryev.Lees verder ›

Depraved Murder, Whore Of Bethlehem en nu weer Crème Flesh. Comatose Music herbergt wat fijne orkestjes met dito bandnamen. Hoewel de eerste twee namen al even onderweg zijn en ook wat meer materiaal op naam hebben, brengt dit gezelschap met Casablumpkin zijn debuut. De titel van het album herleidt naar de Amerikaanse (volwassenen) animatieserie Archer. Mij niet bellen: ik kom vooral voor een overdosis brutal slamdeath die ik in mijn aders gepompt wil krijgen.Lees verder ›

'Die Tanzwut kehrt zurück'? Niet helemaal, jammer genoeg. Toch voor wie een nieuwe langspeler verwacht had van de Duitse Neue Deutsche Härte band met middeleeuwse vibe, want het gezelschap wilde eerst het vijfentwintigjarig bestaan vieren met een fanbox onder de naam Silberne Hochzeit. Naast wat gehandtekende kaarten, een muisonderlegger en een poster, voorziet de band de fans ook van opnieuw opgenomen nummers. Twaalf in totaal, van de afgelopen 25 jaar, uiteraard.Lees verder ›

Metasphæra is een nieuwe band aan het Duitse metalfront. De oprichting vond volgens de overlevering echter al plaats in 2015. Na lang componeren, schaven en opnemen, kunnen we nu ons oor toeleggen op een luisterbeurt van het zelfgetitelde debuutalbum. Wie kijkt naar de bandleden, zou wellicht de man achter de basgitaar kunnen kennen van tech-death grootheden Beyond Creatio, tevens residerend bij onze Oosterburen. Muzikaal vinden we Metasphæra terug in hetzelfde schuitje, waarbij de vergelijkingen uiteraard met Beyond Creation te vinden zijn, maar ook met bands als Obscura en Alkaloid.Lees verder ›

Pil & Bue is een tweetal waarvan de Noor Peter Karlssen je misschien wel bekend voor kan komen. Hij zong namelijk op fenomenale wijze de plaat Trips in van Long Distance Calling. Het bleef bij een éénmalige samenwerking, maar Peter is wel altijd doorgegaan met muziek maken. Zowel solo als met zijn band Pil & Bue die hij samen met drummer Gøran Johansen heeft opgericht. Met Special Agents komt het tweetal met hun vierde werkstuk. Het is een vervolg op het uit 2021 afkomstige The World Is A Rabbit Hole. Die plaat heb ik persoonlijk de laatste jaren helemaal grijsgedraaid. Een fraai werkstuk waarbij energieke uptempo rock/metal nummers van een fantastische omlijsting werden voorzien door het zangwerk van Peter. Doordat die plaat maar 35 minuten duurde werd alles ook interessant gehouden.Lees verder ›

Ruim één jaar geleden zouden archeologen gestuit zijn op de restanten van één van de twee schepen waarmee Sir John Franklin in 1845 op pad ging om de Noordelijke Doorgang te vinden. Een route naar Noord-Amerika die sneller zou zijn dan rondvaren via de Atlantische en de Stille Oceaan. Dit zou één van de meest interessante expedities ooit zijn geweest, één van die expedities die tot de verbeelding sprak en nog altijd spreekt. Vermoedelijk is deze historische informatie de achtergrond die dit Duitse quartet, Antrisch, er toe heeft aangespoord om hun tweede plaat hierop te baseren. De gebruikte thematiek voor de eerste Expeditie, zoals de heren hun EP noemen, is op een ander verhaal gebaseerd. De heren blijven trouw aan hun concept, namelijk beschrijven wat voor dieptepunten de mensheid heeft meegemaakt om de hoogste punten van de wereld (letterlijk en figuurlijk dan) te laten zien, als je begrijpt wat ik bedoel.Lees verder ›

Nee, natuurlijk zijn we de laatst nieuwe van Fleddy Melculy niet vergeten! De review liet even op zich wachten, maar uiteraard krijgt ook plaat nummer vier van de Belgische crossoverformatie een review op onze site. Wat ooit als grap begon -de start van deze band- mogen we inmiddels zien als een waardige aanvulling op de metalscene in onze Benelux. Wie het gezelschap al eens live zag weet bovendien dat de muziek niet alleen op plaat, maar ook op het podium uiterst vermakelijk is. Met een goed gebalanceerde mix van humor en verschillende muziekstijlen, is d'n Fleddy een graag geziene gast bij menig poppodium. Toch kan men niet eeuwig teren op oude muziek en daarom dan ook dit Antichlist als opvolger van het in 2020 verschenen Sabbath Fleddy Sabbath.Lees verder ›

Tweeduizendtweeëntwintig staat er op deze release. Hij is inderdaad in december verschenen. Daar gaan we ons niets van aantrekken, want hij is echt interessant. Ploughshare is afkomstig uit Australië, is anoniem actief en bestaat wellicht uit drie onverlaten. Dit is album nummer twee, maar er zijn verder ook twee EP's verschenen van deze band. Black en death metal staat er bij de beschrijving, maar dat klopt niet helemaal.Lees verder ›

Bands moeten we niet spastisch in een genrehok willen duwen. Er zijn van die bands die zich lastig laten categoriseren. En ook na meerdere luisterbeurten is het niet duidelijk wat het nu precies is. En dat is helemaal prima. Neem nu bijvoorbeeld het hier te recenseren Extinction Rituals van Nadir. Een Noorse band en volgens onze zware lijst zou het genre blackened hardcore moeten of kunnen zijn. Dat komen we ook weer tegen wanneer we de promo doornemen. Op het befaamde metal archives staat er enkel black metal, wat we ook min of meer zouden verwachten, want daar associeer je nu eenmaal snel een band uit Oslo mee.Lees verder ›

Atronos, Totenwache, Eisenkult allemaal Duitse bands die black metal in zijn puurste vorm genegen zijn. Liefst ook voorzien van heel wat snelheid, ijzige melodielijnen en snerpende, schurende haatvocalen. Mavorim kan je daar aan toevoegen. Baptist speelt immers ook in Eisenkult en Atronos terwijl Valfor de vellen masseert inderdaad bij Eisenkult maar ook bij Totenwache. Heerlijk toch die inmengingen. Zo creëer je een eigen cultuur, een eigen cirkel en kan je nog sterker je ideeën uitdragen. Dat moet het Purity Through Fire label ook gedacht hebben want zij brengen Ab Amitia Pulsae, release nummer zestien en full album nummer vier, uit. Ik hou wel van deze cultuur, deze kring van Duitse bands. Luister maar eens naar het meest recente Eisenkult album, Vulgäre, Deutsche Hassmusik of het Der Schwarze Hort plaatje van Totenwache. Heerlijk, vochtige, tochtige op Finse leest geschroeide melodische black metal met heel wat gif, venijn en andere janboel.Lees verder ›

Ignea is een Oekraïense band die het zichzelf niet al te moeilijk maakt. Ondanks dat we geneigd zijn om al snel bij progressiviteit te denken dat het om complexe muziek gaat, hoeft dat niet per definitie het geval te zijn. Dat bewijst ook dit gezelschap met zijn derde album Dreams Of Lands Unseen. En natuurlijk kan de promo er van allerlei voorgeschreven etiketten op plakken, zoals "highly-anticipated" en "multifaceted voyage", de luisteraar mag uiteraard zelf bepalen of het wat van waarde is of niet. Een lelijk ding, blijft immers een lelijk ding. Daar kan een promo geen verandering in aanbrengen.Lees verder ›