Headlines

The Katechon And The Unending Fire is een EP bestaande uit twee nummers die ons moet doen kennismaken met de duistere, donkere gedachtenstromingen van een band die zich Pyrkagion noemt en het eerste wapenfeit uitbrengt, digitaal en fysiek enkel op cassette, via Cestrum Nocturnum Recordings. Pyrkagion is een band die bestaat uit leden van Bell Witch, Hissing en Human Effluence. Ergens in 2019 staken drie heren de koppen bij elkaar om deze band op te richten. Het feit dat Z Wise (Hissing) en D Desmond (Bell Witch) in principe normaal de bas hanteren, hield hen niet tegen om de gitaar op te nemen en iets te maken, nee te creëren, wat ze al lang wilden.Lees verder ›

Bands die je laten kennismaken met een genre dat uiteindelijk liefde op het eerste gezicht blijkt te zijn, zullen je altijd dicht bij het hart blijven. Ringworm uit Ohio, Cleveland is er eentje in die categorie voor mij. The Promise en Birth Is Pain zijn twee regelrechte metalcoreklassiekers die hier nog steeds regelmatig een ronde spinnen. Inmiddels gaat het gezelschap al meer dan dertig jaar mee en lijkt de bron nog altijd onuitputtelijk te zijn. Met de overstap van Relapse Records naar Nuclear Blast Records hoopt men weer wat extra stof te doen opwaaien, want komt er zo onderhand de klad niet in na al die jaren, zou je denken?Lees verder ›

Je schrijft je wel al eens ergens voor in. Je nieuwe favoriete Zweedse band die heavy folk doom maakt? Daar schijf ik me dus graag voor in! De Zweden kondigen zichzelf als zodanig aan, dus dat belooft wat! Deze Zweden zijn in 2017 gestart. Het album is deel een van een tweeluik. De muziek is gebaseerd op een filmscript dat Patrik Andersson Winberg and Jonas Granath hebben geschreven. Volgens de omschrijving is er al ontzettend veel interesse voor dit script. Dan moet het met de muziek ook wel goedkomen toch?Lees verder ›

Zou het leven niet enorm saai zijn als altijd alles maar hetzelfde is? Natuurlijk, zaken als herkenbaarheid en voorspelbaarheid zijn voor veel mensen plezierig en behaaglijk. Ik ken de exacte cijfers niet, maar er zullen ongetwijfeld hordes mensen zijn die elke ochtend op hetzelfde tijdstip ontbijten en ’s avonds ook weer rond dezelfde tijd aan tafel aanschuiven. Volksstammen die het heerlijk vinden om binnen hun comfortzone te blijven. Voor een ander gedeelte van de mensen kan het leven echter niet spectaculair en avontuurlijk genoeg ingevuld worden. Voor hen is voorspelbaar zijn een synoniem van platgetreden en saai. Iets om ver weg van te blijven. En dan zijn er uiteraard nog legio mensen die zich tussen deze twee denkpatronen in bewegen.Lees verder ›

Spanjaarden met een drang naar experimentele funeral doom metal. Een niche binnen een niche op het gebied van de muzikale voorkeur. Een drietal heren met speelervaring in de niet bepaald onbekende bands Teitanblood, Balmog en Graveyard. Dat gezegd hebbende dienen we Of Darkness als een op zichzelf staande entiteit te beschouwen, aldus de promo. Nou dat doen we dan maar, in de hoop dat dit beestje een naam mag hebben. Het debuutalbum met de vrij lijfelijke titel Tribute to Krzysztof Penderecki - Passio et Mors Domini Nostri Jesu Christi Secundum Lucam uit 2015 is onbesproken gebleven op Zware Metalen. We richten ons dus nu op nummer twee in de band's niet al te uitgebreide discografie.Lees verder ›

Ulf's Keptr is een splitalbum van twee Noorse bands: Vorgfang en Unholy Craft. Deze laatste band blijkt gewoon weer een zoveelste band/project te zijn van de heer Peregrinus, ditmaal in samenwerking met Vorgfang en Askesirkel. In de Noorse ondergrond is Peregrinus of Praefuro goed gekend. Neem nu zijn bijdrage in bands als Kvad, Solus Grief of Darkest Bethlehem. Vorgfang is dan weer de éénmansband van de heer Ggatzshriiegk. Kan je nog volgen? Ik noem dit soort coöperaties vaak nog wel eens blackmetalinteelt. Welk label brengt dit alles uit hoor ik je vragen? Ja, juist het Duitse Purity Through Fire label. Waarom? Omdat de heer Peregrinus/Praefuro daar gewoon kind aan huis is.Lees verder ›

Thunder Horse heeft als thuisbasis San Antonio, Texas en hun southern afkomst is ook terug te horen in de muziek. After the Fall is alweer hun derde album en voor mij een kandidaat in de bovenste regionen van mijn jaarlijst. Het titelnummer opent de plaat en geeft al meteen een lekkere Black Sabbath-achtige vibe. Vocaal is het natuurlijk niet te vergelijken met de grootmeesters, maar muzikaal klinkt het als een warme deken. Wat enorm bijdraagt aan dit geluid is het gebruik van de Orange Amps door de leden van Thunder Horse.Lees verder ›

Sludge metal uit Louisiana, mijn oren zijn gelijk gespitst. Want naast een geografische aanduiding is dit ook bijna een keurmerk voor kwaliteit. Denk bijvoorbeeld aan Down, Thou, Eyehategod of Soilent Green (ik noem slechts een topje van de ijsberg). Radiant Knife is misschien onbekender dan deze bands, maar zijn zeker geen beginners. Pressure is alweer hun vijfde werkstuk.Lees verder ›

Op elf augustus jongstleden kwam het nieuwe album uit van de Schotten van To Kill Achilles. De plaat kreeg de titel Recovery mee. Deze kerels, afkomstig uit Dundee, spelen inderdaad alternatieve rock/metalcore doch met een melodische rand, een erg gevoelige insteek met cleane vocalen en obligate snuifjes elektro. Het eigen gezicht zit hem in de combinatie van de ruwere vocalen met een hardcore rand en de propere keelklanken, doch ook de gitaren maken niet al te complexe oefeningen. Iets wat bij hun labelgenoten (de heren zitten immers op het vooraanstaande Duitse Arising Empire label) Imminence, Landmvrks of Novelists FR vaak toch anders is.Lees verder ›

Moonaadem komt oorspronkelijk uit Libanon maar opereert al sinds een paar jaar vanuit Frankrijk. De heer Marwan Antonios is het meesterbrein. Deze Douleur De Renaitre EP is een nieuw wapenfeit van een man die zijn muziek nog het best weet aansluiten bij bands als Urfaust, Wolves in the Throne Room, Austere, Woods of Desolation, Xasthur, Ultha, Shining, Advent Sorrow, Mayhem en natuurlijk, het onvermijdbare Burzum. Is dat zo?; vraag ik me dan altijd af. En jullie weten dat het vergelijken van bands vaak ook gewoon keihard een verkooptruc is van de promoboer. Reeds in 2017 bracht Moonaadem een zelfgetitelde plaat uit volgepropt met black metal voorzien van ambient ondertonen en hier en daar een wat modernere toetsen.Lees verder ›

Onder de naam Leviathan Dark opereert het heerschap Tom Kay uit Tampa, Florida, USA. In mijn ogen een nog jonge band met een eerste single en deze EP zijn van dit gezegende jaar. Deze brave man riep de hulp in van twee kornuiten, met name Bobby Koelble (Death, gitarist ten tijde van het Symbolic album) voor een leadlijn en keyboardpartijen op twee nummers (I Attack en We Are Here) maar ook Jay Fernandez (Brutality, een langer bestaande deathmetalband) voor de tweede leadlijn op Gates Of Darkness. Samen maakten ze deze eerste EP, Spaces. Alles wordt in eigen beheer uitgebracht maar de band nam Zach van Metaldevastation Radio onder de arm voor extra promotie. Alzo kwam dit plaatje dus in onze lange, zwaarste lijst terecht.Lees verder ›

De shoegaze en alternatieve rock/metal van het vierkoppige Narrow Head uit Texas is u misschien niet bekend. Als u denkt aan een melodische Deftones met wat zonovergoten galmende akkoorden komt u alvast aardig in de buurt. De band zoekt echt het middelpunt tussen zwaarte en sierlijkheid met hevig overstuurde maar dromerige riffs. Echter is de zang vaak aan de brave kant. Dit derde album kwam mij ook per toeval tegemoet, dus laten we eens kijken waar deze band precies om gaat.Lees verder ›

3xperimental is het conceptuele soloproject van Jean-Baptiste Vincent, een Franse muzikale duizendpoot die zich heeft gevestigd in één van de meest creatief stimulerende steden van Europa: Berlijn. Het is hier dat hij zijn eigenzinnige cocktail van atmosferische black metal, elektronica en symfonische orkestratie componeert en inspeelt. Eigenzinnig is het alleszins, want 3xperimental kleurt niet tussen de lijntjes.Lees verder ›

We hebben doorheen de jaren al een behoorlijke Fen-cyclopedie opgebouwd als het aankomt op reviews aangaande de Engelse melodische doom-/blackmetalband die steeds wel wat nieuwe kantjes van zichzelf presenteert. We waren er al bij met The Malediction Fields in 2009, toen de band terecht een zekere woudgeest uitademde op zijn Agalloch's. Met Epoch (2011) vertoonde de band wat meer eigen smoelwerk, al vond ik dat persoonlijk één van de mindere platen doorheen de jaren. Dustwalker (2013), maar vooral Winter (2017) haalden me echt binnen, met plots een opbouw en verhaallijn die veel diepgaander waren.Lees verder ›