Headlines

Lightchapter is een nog jonge Deense band uit Aarhus. Time To Obey is het eerste album. In 2019 kwam er al een EP uit It All Ends Tonight. Als ik het goed heb, komt het Deense deathmetalkanon Illdisposed ook uit Aarhus. Nochtans speelt de jongere horde Lightchapter, volgens meegeleverde informatie, geen brutale death metal maar eerder een melodische variant hiervan opgevuld met wat nu metal karakteristieken. Nou, het zal mij benieuwen. In ieder geval zou het een hapklaar brokje moeten zijn voor fans van Gojira, In Flames en Bring Me the Horizon. Ook interessant om weten is dat de heren hebben samengewerkt met Tue Madsen. De legendarische producer opereert nog altijd vanuit de Antfarm studios van waaruit hij al menig band van een vet geluid heeft voorzien. Nou, dit zal mij nog meer benieuwen.Lees verder ›

Wat je vaak ziet als een genre overbevolkt raakt, is dat bands gaan zoeken naar elementen van andere genres om deze te integreren in het geluid. In dat opzicht is het niet gek dat je steeds meer bands ziet die post metal met andere genres combineren. Inherus is bijvoorbeeld zo’n band. Het gezelschap maakt een mengeling van doom en post metal. Dat is op zich niet zo vernieuwend en vaker gedaan, maar de band geeft daar ook een zweem van psychedelische muziek en black metal mee. Dus dan kom je ongeveer uit bij Paradise Lost die post metal speelt. Dit alles resulteert in hun eerste volledige plaat, Beholden getiteld. En de muziek is net zo veelzijdig als je zou verwachten met al die stijlelementen. Niet alleen vanwege alle invloeden, maar de band beschikt ook over meerdere zangers. Zo brult zanger Brian flink van zich af, maar krijgt hij tegengewicht van de mooie zang van Beth, die bij vlagen klinkt als een zwaardere versie van Cristina Scabbia. De stemmen passen wonderwel op elkaar en wisselen elkaar op de juiste momenten af.Lees verder ›

Ik was verheugd te zien dat het live album Live Evil opnieuw werd uitgebracht. Het is voor mij een iconische plaat waar ik heel veel goede herinneringen aan heb. In de tijd van de initiële release was ik nog niet zo lang met metal bezig. Bands als Iron Maiden, Saxon en Whitesnake waren mijn favorieten naast Kiss. Een toenmalige vriend had Live Evil gekocht, maar aangezien metal niet het genre was waar hij van hield, wilde hij het aan mij verkopen. Ik had in die tijd niet veel op met Black Sabbath. Hij vroeg er echter maar twee en en halve gulden voor en dus nam ik de plaat van hem over. Ik ben hem achteraf nog steeds dankbaar dat hij hem aan mij verkocht heeft.Lees verder ›

Dubbel zo vet, dubbel zo virtuoos, dubbel zo lang moeten wachten. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een nieuwe, zwaar geanticipeerde, ingenieuze plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we The Singularity Phase II- Xenotaph van Scar Symmetry. MrJingles (favoriete genre: alle verschijningsvormen van death) en Patrick (favoriete genre: death metal, bij voorkeur met een dissonant randje) zijn deze keer de gelukkigen.Lees verder ›

Geduld is een schone zaak. Dit Nederlandse spreekwoord betekent zoveel als: wie rustig afwacht, wordt beloond. Het is er eentje die de liefhebbers van de Deense band The Arcane Order zeker zullen herkennen. Na het uitbrengen van de zeer fraaie albums The Machinery of Oblivion (2006) en In The Wake Of Collisions (2008) bleef het heel lang stil vanuit het Deense kamp. Op het moment dat er misschien wel gedacht werd dat er nooit meer iets meer zou komen en de band ter ziele was gegaan, was er in 2014 plots toch weer een teken van leven (Promo), waarna een jaar later het derde album Cult Of None verscheen.Lees verder ›

Een band die ruwe, rauwe op The Elder Scrolls gebaseerde black metal speelt en een band met een Native American achtergrond, dat zijn de twee bands die van Fiadh Productions de mogelijkheid gekregen hebben om op deze split te verschijnen. Je mag het gerust bijzonder noemen. Van de twee bands had ik persoonlijk nog nooit gehoord, nochtans zijn deze Amerikaanse eenmansbands niet blijven stilzitten.Lees verder ›

Normaal heb ik niet zo gek veel met deathcore. Een paar bands vind ik wel te pruimen en eentje daarvan is Viscera, die in 2020 de coole plaat Obsidian uitbracht. Wat maakte nou dat ik deze band wel kan waarderen? Dat ligt deels aan de riffs, breaks en de aanstekelijk goede mix. Maar het ligt vooral ook aan zanger Jamie Graham die in het verleden de Heart of A Coward-klassieker Deliverance heel gepassioneerd vol brulde- en zong. Hij verdween even uit de muziekwereld, maar blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en vormde hij Viscera. In deze band zitten ook ex-leden van Abhorrent Decimation, Martyr Defiled en Nervecell. Zoals gezegd brachten ze twee jaar geleden een goede plaat uit. Nu is de opvolger er, Carciogenesis geheten.Lees verder ›

Het in 2019 opgerichte DÆMORTHAN brengt na het releasen van de single Shadow World de allereerste EP uit: Chthonic. De bandnaam Daemorthan is een samenvoeging van de woorden Daemon (godheid), Mortician (begrafenisondernemer) en Leviathan (zeemonster). Chthonic zou kunnen verwijzen naar de hogere Griekse wezens die betrekkingen hebben met de onderwereld.Lees verder ›

Wie kent er het Noorse Lumsk nog? De kans is groot dat je er nog niet van gehoord hebt, aangezien de laatste plaat van dit gezelschap stamt uit 2007. We kunnen dus gerust spreken van een comebackplaat, met dan nog eens een nieuwe zangeres aan het roer. Komt dit nog wel overeen met het type folklore dat destijds op ons afkwam? Ergens hier in de platenkast zit de laatste release Det Vilde Kor, maar met enige hoeveelheid stof op. De folklore kende toen ook al experimentele kantjes en heel wat rustpunten, maar op de één of andere manier bleef het niet hangen.Lees verder ›

Hoezee! Een nieuwe plaat van het Friese Ûngrûn komt ons toe. De eerste vormen van glorificatie werden voltrokken in de review van de demo in 2019 (u klikt hier) en nu is de tijd gekomen om het officiële debuut van leesvoer te voorzien. Stoarmbringer en Asega manifesteren zich met Ûngrûn mee aan het front, als vaandeldragers voor de overdracht, waar inheemse mythes via verschillende geluidsdragers de digitale tijd intreden. Dit is een voorsmaakje op het komende langspeelalbum dat geen drie maar acht nummers zal tellen.Lees verder ›

Elvenking beloofde ons in 2019 dat het Reader Of The Runes verhaal een vervolg zou krijgen. Tussen 2020 en 2022 componeerden de Italianen het tweede deel en dat werd opgenomen onder leiding van Scott Atkins die eerder werkte met Cradle Of Filth en Behemoth. De keuze voor Atkins is een verrassende voor een folk/pagan/powermetalband, gezien zijn eerdere staat van dienst. Dit album markeert verder de terugkeer van drummer Symohn en gitarist Headmatt werd ingelijfd als vast bandlid.Lees verder ›

VVORSE is nog maar eens een gemetaliseerde hardcoreband uit het Hoge Noorden. Wellicht zijn die termen tekortdoend, dus toch maar even het officiële "Neo Crust Hardcore Punks" gebruiken, zodat alle verdelers tevreden zijn. De verdelers zijn in dit geval Off Records Finland Oy (zeg maar gerust Inverse Records) en het Belgische Genet Records, alwaar de oranje vinyl is verschenen waar ik zonet nog naar zat te staren. Dit is het derde album van VVORSE, als ik Discogs mag geloven. En dat doe ik meestal.Lees verder ›

Deze EP Dead Lights Beckon Me is een hernieuwde kennismaking met de Amerkanen van Blood Stained Dusk. Deze heren zijn sinds 2016 weer bij elkaar. Nadat ze werden opgericht in 1998 waren ze ruim tien jaar actief in de black/deathmetalwereld. In 2009 werden de handschoenen in de ring gegooid, om dan in 2016 opnieuw opgenomen te worden. En dit resulteerde, ruim zeven jaar later, in de EP die we nu kunnen beluisteren. Het Zweedse Black Lion Records verbaasde zich niet over de terugkeer van dit viertal en heiste ze meteen aan boord.Lees verder ›

Lang niet altijd geeft een albumhoes een goede indicatie van de muziek die er op de plaat staat. Meer dan eens heb ik mij vergist als redacteur op basis van de schoonheid of de lelijkheid van een albumhoes. Dit overkomt ons, metalheads, allemaal wel eens, dus tot zover geen bijzonderheid. Ik laat mij dan ook niet (af)leiden door een albumhoes en probeer de muziek als een op zichzelf staand werk te beschouwen. Zo ook in dit geval, waarbij ik het debuutalbum van het Braziliaanse Autrest aan een aantal luisterbeurten onderwierp. Dit doe ik op de eerste plaats voor mijn eigen luistergenot, maar natuurlijk ook ter recensie voor Zware Metalen.Lees verder ›

Nog niet eens zo lang geleden bracht het Duitse Panzerkrieg 666 hun zelfgetitelde debuut EP uit in samenwerking met Human Noise Records en zie nu, dit door oorlog en miserie geïnspireerd duo, heeft opnieuw de tijd gevonden om vijf nummers op een vervolgEP te knallen. Ditmaal kreeg het de…Lees verder ›