Headlines

Een plaat beluisteren en reviewen mag je gerust interpreteren als een soort van reis. Een reis doorheen de muziek, een reis doorheen de teksten, een reis doorheen de achtergrond van een band, een reis vaak ook door verschillende werelddelen. Het was nu weer een hele poos geleden dat ik een muzikale reis ondernam naar Canada. We verplaatsen ons op dit hoogst eigenste moment naar de regio Quebec. Dit Sacrenoir bracht eerder al een split uit met Ende en een EP. Dit Comme Des Revenants Parmi Les Ruines is dus een eerste volwaardige release.Lees verder ›

Trage zware muziek, ofwel doom metal. Cavern Deep doet een poging om het met een tweede album, toepasselijk Part II - Breach getiteld, aan de man (en vrouw) te brengen. Het debuutalbum is ons ontgaan, dus doen we het maar met deze volgens de promo logische verderzetting. Subterranean fiction, ofwel ondergrondse fictie is het thema, wat met een uitgebreide beschrijving per nummer (!) meegezonden wordt. Deze beschrijvingen zijn hoofdzakelijk apocalyptisch van aard en zo hebben we al enige richting meekregen. Het Zweedse drietal deinst er niet voor terug om het experiment aan te gaan. Zo lezen we onder andere dat er voor ieder nummer een muziekvideo wordt geproduceerd, maar ook voor het album in zijn geheel. De interesse neemt alleen maar toe, waarbij de albumhoes uw redacteur van dienst dan weer niet direct tot luisteren (laat staan een recensie) zou nopen.Lees verder ›

Is er ergens een dreiging? Dreigt er misschien één of ander onheil over ons als mensen uitgegoten te worden? Misschien heeft één ieder de hel wel al eens gezien en beseffen we zo maar al te goed dat hoop wel snel kan vervliegen of gewoon doodgaat. In ieder geval is het zo dat de melodisch black/death metal met een vleugje thrash van de Nederlandse vrienden van Onheil als een vlijmscherp scheermes door je huid klieft.Lees verder ›

Alternatieve metalact Vexed uit Engeland veroverde in 2021 de wereld met zijn debuut Culling Culture. Op 23 juni 2023 verschijnt alweer het vervolg met een nog brutere sound en een lading negativiteit die de band kwijt moet. Sinds de release van het debuutalbum hebben de bandleden nogal wat nare ervaringen en ontberingen moeten doorstaan. Om dit allemaal te verwerken, hebben ze al hun negatieve energie van zich af weten te schrijven in de muziek die hoorbaar is op, hoe anders kun je de nieuwe plaat noemen, Negative Energy.Lees verder ›

Effe lekker creperen met deze monsterlijke uitbarsting van onstuimige voorbarigheid! Lijkt het nu alsof we wartaal uitslaan? Mooi zo, want dat is exact de bedoeling. Niet dat we pogen om hier een onbegrijpelijke recensie neer te pennen. Neen, integendeel! Maar als we zo eens een blik werpen op de tracklist van dit Monstrous Eruption of Impetuous Preposterosity, dan hoeft niemand zich ervoor te schamen om toe te geven dat we hier geen snars van begrijpen. En dat komt dan nog niet eens door een gebrek aan kennis over de Engelse taal.Lees verder ›

Toen ik Endeavour een paar jaar terug voor het eerst hoorde, stond ik ervan te kijken dat deze steengoede band gewoon uit ons koude kikkerlandje komt. Op dat moment had de band slechts enkele singles op zijn naam staan, maar vanaf 16 juni is daar dan eindelijk het eerste volwaardige album. For the Time Being telt naast de vier singles die ze in de afgelopen paar jaar hebben uitgebracht nog vijf compleet nieuwe nummers die net zo goed, zo niet beter, zijn dan hun vorige releases.Lees verder ›

Brute harde black metal, dat is mooi, maar niet wat het Mexicaanse Nostalghia heeft te bieden. Deze Mexicaanse eenmansband van bezieler Alex Becerra moet het hebben van uitgesponnen atmosferische blackmetaltapijten. Een indicatie daarvoor op dit zevende album is de lengte van de nummers. Zo duurt het eerste nummer Prelude to the Passing of Humankind / The Unveilings zelfs als tweeluik maar liefst een dikke zestien minuten. En het vierde nummer, niet toevallig ook een tweeluik, Efflorescence / Dirge for Nameless Graves doet daar zelfs met zijn bijna zeventien minuten nog een schepje bovenop. We hebben hier dan ook te maken met een conceptuele uiting in muzikale vorm, waarbij Bijbelse mythologie ter inspiratie dient evenals de destructie van de mensheid. Dit alles in de vorm van zeven nummers, waarvan twee nummers als tweeluik en hoofdmoot dienen. Welgeteld zijn dit dus zeven dagen van destructie tegengesteld aan de zeven scheppingsdagen vanuit het eeuwenoude sprookjesboek.Lees verder ›

Af en toe struin ik uitverkoopbakken van mailorders of websites af om te kijken of er nog iets interessants tussen zit. Niet zelden koop ik op de gok een cd of een plaat. Soms valt dat tegen, soms word ik verrast. Waarom deze intro? Nou, toen ik enkele jaren geleden door zo’n sale-sectie aan het struinen was kwam ik Harbringer van Arrival of Autumn tegen en zonder enige achtergrondkennis kocht ik deze plaat. Het bleek een verrassend aangename kennismaking te zijn. Het was een album dat bolstond van de opzwepende NWOAHM. Die plaat staat vol beknopte nummers in dat betreffende genre, maar Arrival of Autumn wist zich boven het maaiveld te steken door de nummers te voorzien van een mix van herkenbare refreinen en vette gitaarlijnen. En niet onbelangrijk; geen nummer duurt te lang.Lees verder ›

Het Duitse Wasteland Clan debuteert in 2023 met dit studio-album, dat vooraf werd gegaan door maar liefst drie singles. The End Of Time heet het ding en Wasteland Clan noemt het genre waarin ze musiceren "post-apocalyptic metal". Vooraf had ik geen idee hoe dat zou moeten klinken maar de woorden van de band zelf geven uitkomst: "Op The End Of Time staat alles wat er over is na de Apocalyps. Angst, haat en hoop. Daarnaast: verhalen over de dood en een handleiding voor de verlorenen en ongelovigen."Lees verder ›

Travølta! Eigenlijk is het TRAVØLTA! Belgische powerviolence speedcore antifasco grindcore herrie. Ik zag ze in 2019 aan het werk in Antwerpen, ten tijde van Grindwaarpen, en dat was een heus feest. Rechttoe rechtaan ontladingen, die vooral op In Tinnitus We Crust helemaal tot zijn recht kwamen. De Antwerpenaren hebben er dit jaar weer een lap op gegeven, en dat resulteert in de langspeler Discoviolence Up Yours!, bestaande uit 18 nummers, die gemiddeld genomen flirten met de minuutgrens. De doorsnee fan van het genre kan dus 18 keer klaarkomen met deze nieuwe schijf. Van pure opwinding natuurlijk.Lees verder ›

Een live album van Ævangelist. Echt waar. Er staat één enkel nummer op, dat maar liefst 31 minuten en 31 seconden duurt. Het is een blend van bestaande Ævangelist-soundscapes (ik vond zelf veel terug van het nummer The Only Grave), nieuwe geschriften en intermezzi uit andere dimensies. Voor deze opname, die plaatsvond in Tampere Finland, 2023, werd een ganse band samengeroepen. Naast Matron Thorn horen we onder andere frontman Stéphane Gerbaud (ex-Anorexia Nervosa) en drummer Manuel Garcia (Benighted in Sodom en Blattaria). I, Voidhanger brengt deze EP uit in digipackvorm, beperkt in oplage.Lees verder ›

Efflore is een band uit Taiwan. Dat kan je natuurlijk bijzonder noemen en dat is ook gewoon zo. Over het politieke spel dat op dat eiland wordt gespeeld, daar moeien we ons niet mee, maar wat wel des te interessanter is, is dat dit eiland een vijftal heeft voortgebracht dat zijn ei kan leggen in atmosferische black metal. De thematiek die de band gebruikt is deze van mythen, sagen en legenden over spookachtige, monsterlijke verschijningen en nog zo veel meer. Toch niet onlogisch dan dat je je EP Haunted Island betitelt.Lees verder ›

Vorige maand kon je hier Kärbholz – Kapittel 11 nog lezen dat de Duitse punkrockers een nieuw album uit hadden met als titel Kapittel 11. En nu ligt er alweer nieuw werk van ze met als titel Kapittel 10. Nu ben ik niet de aller slimste die er rondloopt en…Lees verder ›

Zo anoniem als het maar zijn kan, dit uit Mexico afkomstige ...Stay... Er komt geen promo of beschrijving aan te pas en ook vanuit het label Fiadh Productions worden we niet direct veel wijzer. Gelukkig vinden we uiteindelijk wat via Bandcamp. Het lijkt mij op basis van het gebodene, een typische eenmansband. De gegeven richting is DSBM en dat drieëndertig minuten lang in de vorm van Tears of Happiness. Nou laten we ons door de albumtitel niet op het verkeerde spoor zetten, want we worden wel vaker voor de gek gehouden met bandnamen als bijvoorbeeld Happy Days.Lees verder ›

Al eerder gingen we graven in de vuile en smerige achtertuinen van menig Noorse grootstad. Als we diep genoeg groeven kwamen we soms dan gewoon in de Verenigde Staten van Amerika uit. Dit maar om te zeggen dat deze Geist Of Ouachita niet direct een onbekende blackmetalband is. De heer Roanoke, het enige bandlid, heeft in het verleden al zijn kennis en kunde uitgeleend aan Noorse bands als Kvad, Solus Grief, Darkest Bethlehem en een hoop andere. Dit Imprisoned In The Graven Wood is, na een split, het eerste volwaardige album dat uitkomt via het gekende Portugese Signal Rex label. De bandnaam? Misschien werd de heer Roanoke geïnspireerd door de "geest" die er heerst in de Ouachitas. Een bergketen die zich uitstrekt deels over het westen van Arkansas en Zuid-Oost Oklahoma. Het zou zo maar even kunnen. Ik vond niet direct een passende Youtubelink met een video om dit schrijven wat op te leuken, maar je kan perfect op de bandcamppagina terecht voor wat geluidsfragmenten.Lees verder ›