Headlines

Het syndroom van Ekbom (vernoemd naar de Zweedse neuroloog Karl-Axel Ekbom) is een aandoening die ook wel bekendstaat als parasietenwaan. Het is een psychotische aandoening waarbij de patiënt ten onrechte overtuigd is van een (onderhuidse) besmetting met parasieten, insecten, wormen of andere wezentjes. Mensen hebben het gevoel dat er beestjes onder de huid kruipen en visualiseren de insecten. Vaak vertonen patiënten zelf toegebrachte huidvlekken, zoals ontvelling van de huid, brandwonden en korstjes, omdat ze de huid kapot hebben gemaakt vanwege de jeuk of in een poging de beestjes uit het lichaam te verwijderen.Lees verder ›

Ik heb mezelf nooit aanzien als een Landloper noch een Duindwaler maar In Het Heemskerks Duin zou ik wel eens willen ronddwalen. Dit zijn natuurlijk geen Verloren Vertellingen maar brute ernst. Iedereen die de Nederlandse blackmetalondergrond wat volgt, kent de heer Bleumink natuurlijk vooral van zijn werk in Hellevaerder. Landloper was de eerste release die kwam in eigen beheer, later kwamen er een paar nummers op een splitalbum met onder andere Hellevaerder, Schavot en Asgrauw. Nu is er eindelijk een volledig album beschikbaar via de gekende coöperatie tussen het Portugese War Productions en het Nederlandse Void Wanderer Productions.Lees verder ›

Mensen met nyctofobie (angst voor de duisternis of de nacht) die de avond zien naderen, weten dat er weer een moment van spanning en vrees gaat komen en zouden - als het in hun vermogen lag - dat maar wat graag opschorten. Is het met dood gaan niet net zo? Je weet dat het er ooit van gaat komen maar je stelt het het liefst zo lang mogelijk uit. Toch is er niets mis met sterven. Het hoort bij het leven. Of toch niet? Het uit New Jersey (Verenigde Staten) afkomstige Replicant lijkt er anders over te denken.Lees verder ›

Uit Rouen komen deze Franse van Mòr die al sinds 2014 ruwe, rauwe doch atmosferische black metal ten berde brengen, althans dat staat zo geschreven. Dit Hear The Hour Nearing is nog maar hun eerste volwaardige album na een demo en jazeker, een live-album. Les Acteurs De L'Ombre Productions pikte de band van de straat en gaf hen prompt een plaats onder hun afdak. Niet gek te noemen, want één van de bandleden van dit Mòr zou ook nog in Sordide gespeeld hebben. Een band die onder hetzelfde afdak staat geparkeerd.Lees verder ›

Wie heeft er al eens eerder kennis gemaakt met het Deense Mother of All? Niemand? Nee, ik ook niet. Toch ligt vandaag de dag het tweede album van deze progressieve deathmetalband voor mijn neus. Wat we ermee moeten? Nou gewoon opzetten die handel natuurlijk. Op drums en vocalen treffen we in ieder geval de live-drummer van Afsky en Myrkur aan - de heer Martin Haumann - de andere muzikanten zijn bij mij niet direct bekend van naam of faam. Doch is dit Mother of All eigenlijk ontstaan als een muzikaal project waarbij het debuut Age of the Solipsist een samenwerking liet horen tussen eerder genoemde Haumann en de muzikanten Steve DiGiorgio (bas), Frederik Jensen (gitaren) en Clausvicious Balling (additionele vocalen). Het debuut werd dan ook nog eens gemixt door Hannes Grossmann (Alkaloid, Triptykon, ex-Obscura, Hate Eternal, Necrophagist). De line-up voor dit album is volgens de promo de vaste bandbezetting van dit moment om zo tot het tweede album Global Parasitic Leviathan te komen.Lees verder ›

Nicholas Turner is de gitarist van onder andere Dwelling Below, Moldering Vibration en Sermon of Rot. Naast deze drie bands bestiert hij ook nog een hele zwik projecten en andere bands, alsof hij nog ruim voldoende tijd over heeft. Dat gezegd hebbende, is het hier te bespreken Nothing Is Real zijn eenmansband, die her en der ook wel een gastbijdrage kent. De promo-informatie blonk niet uit in heel veel helderheid over de historie van de band, dus ben ik zelf maar eens op onderzoek uitgegaan. Gelukkig heeft Metal Archives altijd wel wat paraat, als de band of het project "metal" genoeg is. Ik kan daarom ook deze link delen, zodat u zelf eens een kijkje kan nemen.Lees verder ›

Soms vraag ik mij weleens af of er ooit een einde komt aan het universum. Behoorlijk filosofische vraagstelling natuurlijk, de Duitse band Mære tracht er vorm aan te geven door een album met de titel .​.​.​And The Universe Keeps Silent. Althans dat is zomaar even mijn gedachtegang. Nu kan een muzikaal gezelschap hier op allerlei manier uiting aan geven, de Duitsers doen het in de vorm van dissonante death, met her en der wat blackmetalinvloeden op zijn debuut.Lees verder ›

Ik raak maar weinig van de wijs hoor. Doorheen de afgelopen jaren ben ik, zoals velen van jullie, al gepokt en gemazeld door verschillende negatieve maar ook positieve gebeurtenissen in het leven. Telkens recht je je rug en kijk je vooruit en ga je met frisse moed er toch weer tegenaan. Jaren geleden, toen ik voor mijn medische opleiding tot geneesheer nog in menig snijzaal stond en er bij tijd en stond wel wat lijkvocht op mijn schoenen druppelde dacht ik wel eens: "Dat poetsen we er straks thuis wel af". Toch eigenaardig niet? Het wegpoetsen van het leven als je het zo bekijkt...Lees verder ›

Deze éénmansband onder leiding van Mórnu is me onbekend. Kan ook moeilijk anders: deze in oorsprong Russische band, afkomstig uit St. Petersburg, brengt met de EP The Unearthly Becomes Inherent pas zijn eerste plaat uit. Hij doet dit via Ground Media Group, een in mijn ogen wat eigenaardig Fins label. Ik krijg er geen hoogte van. In ieder geval is het zo dat Mórnu een EP uitbrengt met maar twee nummers, respectievelijk getiteld Ordeal en Theophaneia en gebracht in een eerder post-blackmetalverpakking. Het lijkt wel een beschrijving te zijn van de persoonlijke queeste van een leerling en zijn zoektocht naar een hogere donkere macht, als ik het zo allemaal kan begrijpen.Lees verder ›

Godnondeju, een progressieve metalband uit Noorwegen, voor fans van Threshold, Circus Maximus en Dream Theater. Hoe ga ik dit nu in de juiste context plaatsen? Nou, laatstgenoemde is overduidelijk wel een flinke inspiratie geweest, zo horen we al direct tijdens de kolos van een opener: Promised Paradise. Onomwonden flirten met de Amerikanen is wel een understatement in deze. Is het erg? Nee, helemaal niet, want de  in 2022 aangetrokken vocalist Erling Malm maakt er een geweldig feest van. Catchy, maar ook meanderende en uitgesponnen zanglijnen vormen direct de opmaat voor alles wat er komen gaat. Tel daarbij op dat het muzikaal vakmanschap van de overige bandleden meer dan indrukwekkend te noemen is. Drummer Frode Lillevold gaat voluit op avontuur en de gitaristen en keyboardist volgen en begeleiden hem naadloos.Lees verder ›

Corpus Diavolis is een esoterisch, occult, Satanisch blackmetalcollectief uit Frankrijk en dit al sinds 2008. Elixiria Ekstasis werd opgenomen in de eigen Daemonicreation studio met opnieuw King HaD op drum die dan weer zijn partijen inspeelde in de Sound Lake Studio. Hij bleek een tijdje uit beeld verdwenen te zijn maar is toch bereid gevonden om de partijen voor de nieuwe plaat in te kettelen. Voor live werk wordt hij dan wel weer vervangen door IX. Het geheel werd na opname verstuurd voor mix en mastering naar niemand minder George Emanuel (Rotting Christ, Lucifer's Child). Die in zijn Pentagram Studio in Athene en dan zitten we in Griekenland, er zijn finale versie van maakte. Iets wat hij al deed voor het vorige album van dit Corpus Diavolis, Apocatastase.Lees verder ›

Wie was in Godsnaam de 39ste geest? Ik zou het niet weten. Misschien vragen we dat beter niet aan Joost maar aan Malphas. Ditmaal niet het Zwitserse blackmetalcollectief maar een Amerikaanse melodische death/blackmetalvariant afkomst uit Philadelphia. Waarom verwijzen naar die geest? Awel dat bleek de titel van de gelijknamige plaat van dit viertal dat in 2018 nog uitkwam via het Poolse Via Nocturna. Het was echter niet deze plaat maar de EP ervoor, The Conjuring uit 2015, die via collega Yves een schrijfsel kreeg.Lees verder ›

While She Sleeps is inmiddels een gevestigde naam in het metalcoregenre. Alhoewel metalcore de band echt te kort doet. De bandleden dragen allemaal diverse invloeden aan, die gaan van Aphex Twin en Radiohead tot aan Alice in Chains en Placebo. Al die invloeden zijn slechts sporadisch terug te horen op deze zesde plaat, Self Hell getiteld.Lees verder ›

Zelfs wij redacteuren leren nog leuke bands kennen via elkanders review. Zo las ik met veel enthousiasme het schrijfsel van Burying Brightness, maar sloeg de blijdschap me pas echt om de oren na het meermaals beluisteren van die fantastische plaat. Nog minder dan twee jaar later is daar Death Is Little More, de nieuwste van Boundaries uit Connecticut, Amerika. De heren zijn pas elf jaar bezig maar pakken de laatste jaren stevig door. In 2022 trok het gezelschap nog mee op met de Impericon's Never Say Die! tour. Ook dit album verschijnt net als de vorige plaat via 3Dot Recordings en is gemixed en gemastered door Randy LeBeouff.Lees verder ›