Headlines

Carmeria is een band die we sinds het ontstaan nog niet eerder hebben besproken op zware metalen. Niet zo gek hoor, want dit Tragédie D’amour is pas het tweede album in elf jaar tijd. Het lijkt wel alsof er het laatste jaar steeds meer Australische bands aan de oppervlakte komen, of ligt dat aan mij? Het valt nog te bezien of het kwalitatief allemaal even goed is, maar met een positieve insteek ga ik van start met mijn eerste oriënterende luisterbeurten.Lees verder ›

Het Italiaanse brute deathmetalgezelschap Fulci bestaat ondertussen al een jaar of tien en de band heeft met Duck Face Killings (wat?) alweer zijn vijfde release voor de wereld klaar staan. Ditmaal via het bekende en hoogstaande label 20 Buck Spin. De mannen hebben zich voor het eerst in hun carrière een drummer van vlees en bloed aan laten meten en tevens een tweede gitarist nu ze de loonlijst toch aan het aanvullen waren.Lees verder ›

"Bedankt iedereen!" Het is de enige boodschap van Mordrausch die ik online kan vinden. De mevrouw achter dit blackmetalwerk stuurde ons geen promo op, maar ik vond Mordrausch online in een zoektocht naar fatsoenlijke, melodieuze black metal. Bathory is voor zover ik kan zien het eerste levenswerk van het Hongaarse vrouwschap Lilith Mordrausch. Ik heb verder geen enkele informatie gevonden over deze mevrouw, noch over andere activiteiten die zij in muzikaal opzicht ontplooit. Eens zien of de band zijn naam waarmaakt en er een heuse muzikale moordpartij van maakt.Lees verder ›

Arghh, luister nu toch! Een éénmansband genaamd Upon Earth uit Amersfoort komt met een vijftrack-EP getiteld World Funeral. Kan toch bijna niet foutlopen of wel? Jammerlijk vind je van deze band, ofwel zoek ik niet goed genoeg, niks terug op breed gebruikte socials zoals Facebook, Bandcamp, Instagram of ik weet niet wat nog. De bedenker en bezieler van deze band, Thijs Cuppen, gooit zijn materiaal gewoon op Spotify en Youtube. Zo dat kan ook natuurlijk.Lees verder ›

Crest Of Darkness is één van de die Noorse blackmetalbands die al een eeuwigheid lijkt te bestaan. Deze heren verzameld rond Ingar Amlien maken al muziek sinds 1993 en zoals zo vaak is een EP of een maxi-single bestaande uit twee nummers, want dat is dit Call Of The Moon wel gewoon, een voorbode op een nieuwe volwaardige plaat. Voor de Noren gaat die plaat de titel My Ghost (te verwachten oktober 2024) meekrijgen, dat wordt dan plaat nummer negen en dat kan mooi tellen.Lees verder ›

In de vijf jaar die inmiddels verstreken zijn nadat Veleno verscheen, heeft Fleshgod Apocalypse-opperhoofd en spraakwaterval Francesco Paoli het aardig voor de kiezen gehad. In 2021 had hij een heftig klimongeluk waarna een lang en pijnlijk herstelproces volgde met operaties en langdurige therapie, onder meer om opnieuw te leren lopen. Nu vindt de man zelf dat de beste verhalen uit pijn voortkomen, dus voor inspiratie voor album nummer zes van het Italiaanse symfonische deathmetalgezelschap hoefde hij niet ver te zoeken. Opera is de plaat gaan heten. Het zal bekend zijn, dat betekent letterlijk “werken” (meervoud van een werk) en zo kun je de op de plaat uitgewerkte delen van zijn herstel gerust duiden.Lees verder ›

Voor een eerste recensie van het Zweedse Void Moon moeten we terug naar 2012. Collega Yves Pelgrims beschreef het debuutalbum On the Blackest of Nights. Hij miste de gevoelige insteek op dit album en vond het teveel van hetzelfde. Dreams Inside The Sun is na twaalf jaar alweer het vierde album en ik mag toch wel stellen dat de band - inmiddels bestaande uit een duo waar het voorheen nog een kwartet was - beter voor de dag komt. Verwacht klassieke, niet al te vlotte doom, waarbij Pentacle en Candlemass aardige referenties zijn. Al merk ik op dat Void Moon in de schaduw zal blijven staan van deze kwalitatief betere bands.Lees verder ›

Voor ons hebben we het derde subtiele werkje van de Amerikaanse deathmetalband Oxygen Destroyer. Deze heeft de titel Guardian of the Universe meegekregen. Redefining Darkness Records heeft de eer gekregen om dit epistel over de Kaiju op de wereld los te laten.Lees verder ›

Mornië Utúlië is de tweede EP van het Zweedse Morcaint dat al actief zou zijn sinds 2008. De beide heren schreven toen een album maar namen het nooit op. Pas in 2023 kwam met Elessar, ook een EP, eindelijk wat leven in de brouwerij. Deze vier-track EP komt uit via het gerenommeerde Nordvis Produktion en mag ons misschien wel bekoren. Eén van de figuren achter dit Morcaint, Heruhim, kennen we ook van Blodtår. In die band gaat hij niet op zoek naar Frodo of Galadriel maar pakt hij het net wat ranziger en robuuster aan.Lees verder ›

Naar goede gewoonte brengen we jullie een verslag uit van iedere editie van de compilatiereeks Face Your Underground, waarbij Belgische én Nederlandse bands in de spotlight gezet worden. De teller staat ondertussen op 28, en ook deze uitgave bevat weer een bonte verzameling aan bands uit de Lage Landen. We overlopen ze voor jullie één voor één, maar laat vooral niet na ze allemaal uit te proberen.Lees verder ›

Drie jaar na zijn debuutalbum legt Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy hier The Fallen Lament neer. De tweede EP voor het Canadese, Duitse en Australische slamdeathmetaltrio rond de 20-jarige Alice Simard die al vijf jaar musiceert. In Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy  bedoelen we dan. Alice zelf is ondanks haar prille leeftijd goed op weg om de Canadese Rogga Johansson te worden als je nagaat bij hoeveel muzikale uitingen zij betrokken is. Hoewel afgekort als OxE wil jij natuurlijk eerst weten wat Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy  precies betekent, toch?Lees verder ›

Schöpfung bleek in 2018 de eerste kennismaking met dit Oostenrijkse Weltenbrandt, een blackmetalband die zijn muziek infuseert en overgiet met post-rock- en ambientinvloeden. Transzendenz Schatten Romantik is de nieuwste boreling en ziet er op vlak van artwork erg puik uit. De band rond Berni heeft voor deze nieuwe plaat samengewerkt met onder andere niemand minder dan JJ (Karg/Harakiri For The Sky), L.G. (Ellende) en P.G. (Groza) voor gastbijdrages op de vocalen.Lees verder ›

Een avondje YouTuben bracht Yosemite In Black op mijn pad. De single Cold Shoulder kon mij dermate bekoren dat ik vooral benieuwd was naar meer. Het viertal brengt met The Pursuit Of zijn debuut uit via Terminus Hate City. Maar wat krijgen we dan precies voor muziek? Hardcore met de nadruk op groove, mosh en dansbare stukken: eigenlijk wat je van de gemiddelde hardcoreband verwacht.Lees verder ›

Heimdalls Wacht komt met Ursprung als EP. Deze Duitse blackmetalband verzamelt geen nieuw werk maar drie nummers die al op drie verschillende platen in het verleden werden uitgebracht. Eigenlijk vormen ze toch één geheel en dat doen ze zeker als je ze achter elkaar beluistert. Alle drie de nummers zijn opgenomen in andere line-ups, in verschillende studio's en kwamen dus uit op eerder werk van de band en ook nog eens via verschillende labels.Lees verder ›

The Underworld Awaits Us All start met loodzware doomriffs, gevolgd door waanzinnig snelle drumsalvo’s en een zeer geslaagde vocale wisselwerking door een dubbele-vocalencombo (diepe grunt en kelige growl). Technisch en bruut, zo kennen we Nile wel natuurlijk. Af en toe wordt er ritmisch geëxperimenteerd met atypische, fris-frivole keuzes en even is er zelfs een kort heavymetalriffje te horen. Dat scherpt de aandacht alvast aan, maar de band keert toch al gauw weer terug naar de over-the-top virtuoze en vingervlugge leads en solo’s in die onnavolgbare Nile-stijl. De brutaliteit komt hier ook wel van de vocalen, die wel heel prominent in de mix staan.Lees verder ›