Headlines

De neo-jazzy, eerder experimentele, black metal van White Ward, een band uit Odessa, Oekraïne, kennen we al langer. Reeds eerder hebben de heren rond Yurii Kazarian en Andrii Pechatkin ons verblijdtmet bovenwereldse schijven. Ik verwijs nog even dunnetjes naar platen als Futility Report of Love Exchange Failure.Lees verder ›

Blaze Bayley zong al vroeg in zijn solocarrière vol overtuiging dat hij niet te stoppen zou zijn. En dat is een belofte die de man uit Birmingham altijd heeft gehouden. Waar hij gelukkig wél op terug is gekomen, is de beslissing om niet meer met een volwaardige band te werken, nadat hij – naar mijn mening – zijn sterkste formatie uit zijn carrière in 2010 liet ontbinden.Lees verder ›

Nou en dan hebben we nu een nautisch avontuur voor de boeg, want een Rip Tide is een levensgevaarlijke stroming. De thematiek die de band Suffer Yourself heeft gekozen is het verlangen om te sterven onder water. Geen lichtzinnige bedoeling dus, maar de band heeft niet voor niets de naam Suffer Yourself gekozen. Wouter schreef hier eerder over het album Inner Sanctum op Zware Metalen. En eveneens als toen het geval was, gaan er vergelijkingen op met bands als Esoteric, Evoken en Ahab.Lees verder ›

Conclusie na één nummer: niks nieuws onder de Wit-Russische zon. Downcross doet nog steeds waar het goed in is: smerige, agressieve, viriele black metal maken, maar tegelijkertijd verrassen met melodische finesses die je niet direct bij dit soort muziek zou verwachten. Op Darkness Would Ascend On Onyx Throne doen ze dit zelfs openlijk, door aan een rotvaart tekeer te gaan, om dan plotsklaps een zeer delicaat akoestisch intermezzo op te voeren. Dat dan snel weer in de kiem gesmoord wordt door een herneming van het voorgaande deel. Opnieuw valt op hoeveel verschillende melodische riffs er gebruikt worden in één nummer. Dit op zich geeft de muziek van Downcross al een enorme voorsprong op veel genregenoten. Nee, aan creativiteit is niet ingeboet!Lees verder ›

Ik heb hem veel luistertijd gegeven, deze nieuwe Thronum Vrondor. Deels om zoveel mogelijk subjectiviteit in de kiem te smoren, deels omdat ik geen tijd had om aan de review te beginnen en dan maar bleef luisteren, deels omdat hij gewoon erg goed is. Meteen met de deur en de hor in huis vallen heet zoiets. Deze Belgische black metal band is nooit de meest luidruchtige of verwaande geweest (typisch West-Vlaams natuurlijk). Dies Tenebrosa Sicut Nox is de vierde schijf van de heren, die sinds 2005 actief zijn. Immortal Frost Productions is de dealer van dienst.Lees verder ›

Toen we nog konden genieten van optredens, satanzijdank dat het binnenkort weer kan, zag ik het Antwerpse Bark eens live aan het werk. Dat was na de release van het gelijknamige debuutalbum Bark (2016). Destijds nog onbekend met het vijftal, maar onmiddellijk fan van de pot vuige metal die door de energieke uitvoering ook nog extra vurig over kwam. Zodoende staan de Belgen niet alleen op album, maar ook live standaard garant voor lekker beuken. Omdat er geen studio gevonden kon worden vanwege de coronagekte eind vorig jaar en de band toch graag in 2020 het album wilde uitbrengen, werd Written In Stone in eigen beheer uitgebracht. Met de nodige vertraging slingeren wij het derde album ook in de audiospeler voor wat uitgebreide luisterbeurten.Lees verder ›

Wie kent er Dordeduh nog? De Roemeense band die in 2009 het levenslicht zag toen er wat strubbelingen waren in het bekende en vergane Negură Bunget. De band stoomde een debuut klaar in 2012 en verdween van de radar, maar is dit jaar terug met het smaakmakende Har. Moeilijk om deze band te categoriseren, maar duidelijk is dat het label van atmosferische folk/black de lading niet meer dekt.Lees verder ›

Iedereen kent dat gevoel. Je loopt ergens of je bent met iemand in gesprek. En opeens lijkt het alsof je onderdeel bent van je eigen mentale film. Dit heb je al eens meegemaakt. Oftewel, je hebt een déjà vu. Een verklaring vanuit de neurologie geeft hier over aan dat er kortsluiting ontstaat in je hersenen, waardoor het beeld vanuit je ogen eerst wordt opgeslagen voordat het wordt verwerkt. Het lijkt dus alsof er al een herinnering aanwezig was, terwijl het in feite een compleet nieuwe situatie is.Lees verder ›

Sinds 2015 brengt MERCIC elk jaar een album uit. Dit jaar zijn dat er eens twee. Originele titels, daar doet de Portugese multi-instrumentalist niet aan. De underscores tussen de groepsnaam, het volgnummer en het jaartal zijn kennelijk al revolutionair genoeg. Carlos geeft in de promotekst mee dat de muziek voor zichzelf spreekt en dat hij zich bewust niet wil bezighouden met een imago. Wij hebben alvast spijt dat we ons hebben moeten bezighouden met datgene dat voor zichzelf spreekt. Lees verder ›

"Balance is key". Nee, dit zijn niet de woorden van een of ander instagrammodel of een doorgeslagen gezondheidsfreak. Het zijn de woorden van Oguzhan Durukan uit Istanbul, de man achter Taurwen. De beste man omschrijft zijn muziek als dark ambient en dungeon synth. Mournful Cycle of Kingdom is zijn tweede album. Hij brengt het uit via Dark Age Productions, een label waar de dungeonsynthliefhebber gerust rond kan snuisteren.Lees verder ›

Eind 2020 bracht een band genaamd Pus de gelijknamige EP uit. Babylon Doom Cult Records moet het plaatje ergens hebben opgeduikeld en de potentie hebben gezien. Bijna een half jaar later brengt dat label deze debuut-EP namelijk opnieuw uit in de vorm van een 7". De oorspronkelijke cassette en EP zijn inmiddels al uitverkocht. Lees verder ›

Inhuman Condition, was dat niet de titel van die toch wel heel gave EP die Massacre uitbracht nadat zijn legendarische debuut From Beyond in 1991 eindelijk het levenslicht zag? Jazeker, en dat is geen toeval. Alle drie de leden van Inhuman Conditon hebben namelijk een verleden in Massacre. Sterker nog, de songs die hun weg naar Rat°God hebben gevonden werden geschreven voor een nieuw, vierde album van die band.Lees verder ›

Sinds 2016 brengt deze Duitse éénmansband, Skognatt, op gepaste tijden EP's, singles, een split of een album uit. Ancient Wisdom, het enige volledige album, dateert van 2018 en is me, net als de rest van de releases, volledig ontgaan. Rain Eternal is opnieuw een EP geworden, dit maal met vijf nummers. De black metal die je te horen krijgt, is eerder een midtempo variant die heel erg Scandinavisch aanvoelt. Gelukkig weet de heer DZ toch afdoende eigen kruiden aan het gekende recept toe te voegen.Lees verder ›

Een nieuwe Belgische band, Hangman's Hymn, presenteert met The Misery March zijn eerste EP. Als je even kijkt naar de achtergrond van dit trio, dan kan je er prat op gaan dat, nog voor je één noot gehoord hebt, er geen probleem kan of mag zijn met de kwaliteit. GVC kennen we van bij Wound Collector en speelde in het verleden bij Angeli Di Pietra. XDS kennen we van zijn verleden in Saille en zijn huidige bijdrage in Akem Manah of Nyrak. Terwijl FG vroeger de vellen masseerde bij Innervate. We krijgen een toegankelijke blackmetalvariant te horen met oor voor melodie en oog voor kennis en kunde. Ik ga wel direct met de deur in huis vallen, complexiteit of experimenteerdrift ga je op deze plaat niet vinden. De heren houden het bewust eenvoudig en trachten van hieruit de kracht te vinden.Lees verder ›