Headlines

Toen ik ruim twee jaar geleden de pen weer oppakte en besloot om mijn passie voor muziek onder woorden te brengen voor Zware Metalen, was het Noorse Féleth één van de eerste, onbekende bands waar ik een review over schreef. Volledig blanco en zonder verwachting kwam ik al vrij snel tot de conclusie dat het debuut van dit vijftal er eentje was van een bijzonder kaliber. Hoe kon het eerste werk van vijf jonge honden al zó goed en doordacht klinken? Twee jaar na dato draai ik Depravity nog steeds maandelijks.Lees verder ›

Thrash metal uit Diepenbeek, België. Dat is zo ongeveer het enige dat ik op voorhand aan informatie kan geven over World Decay. De band hoopt daar verandering in brengen met de EP Blackened Soil die eerder dit jaar verscheen.Lees verder ›

Volgend jaar staat er een nieuw album van het Nederlandse Phlebotomized gepland. In de aanloop daarnaartoe, en ongetwijfeld om de band onder de aandacht te houden, wordt er eind 2022 iets uitgebracht. In dit geval is het een heruitgave van de Devoted To God demo uit 1992. Het ding…Lees verder ›

Kunt u ook geen genoeg krijgen van Mesopotamische rituelen en ander occulte zaken? Dan bent u bij de Spanjaarden van Spectrum Mortis (niet te verwarren met Spiritus Mortis) aan het goede adres. Na twee ‘mini albums’ te hebben uitgebracht, presenteren ze nu hun eerste album op volle lengte.Lees verder ›

Als progliefhebber kijk ik altijd uit naar bands die zich profileren als zijnde progressief. Soms word ik daarin teleurgesteld en blijkt een band helemaal niet zo progressief te zijn als wordt beweerd. Gelukkig komt dit maar heel weinig voor en hebben de meeste bands wel iets waar ik mij mee kan identificeren. Somehow Jo uit Finland is zo’n band. Slingerend van heavy rock tot tegen het thrashy aan weet de band met gemak mijn aandacht vast te houden. Velen hebben de band al vergeleken met grootheden als System Of A Down, Mastodon en Alter Bridge. Ik zou daar zelf bijvoorbeeld nog Leprous aan toe willen voegen. Hoewel de zang van Einar Solberg (Leprous) erg moeilijk te evenaren is, hoor ik toch raakvlakken in de muziek op de nieuwe plaat van Somehow Jo, getiteld Scales and Details.Lees verder ›

Wesenwille is een progressieve blackmetalband uit Nederland, Utrecht om precies te zijn, die de complexiteit in de muziek, de teksten en het artwork niet schuwt. Brein achter deze band is R. Schmidt, die zich ook nu op drum laat bijstaan door D. Schermann. Eerder werk van deze blackmetalprogressievelingen passeerde al op de redactie onder de vorm van I: Wesenwille en II: A Material God. The Great Light Above is het derde deel. En dit deel krijgt een mix en mastering mee van S. Lockhart van de Emissary Studio gelegen in het IJslandse Reykjavik. En het mag ook geschreven worden, dat is een juiste keuze.Lees verder ›

Polen is een land dat een aantal toonaangevende bands heeft voortgebracht, die elk op hun eigen manier een hoofdrol in de annalen van het blackmetalgenre hebben weten weg te kapen. Denken we daarbij bijvoorbeeld aan de atmosferische black metal van Mgła en uiteraard de black/deathsynergie van Behemoth. Wat deze bands vooral typeert is de durf om hun eigen ding te doen, hun eigen weg in te slaan en zo een eigen, uniek geluid te vervaardigen dat het muzieklandschap danig heeft beïnvloed. Als er één constante is in de kunstgeschiedenis, dan is het wel dit: wie durft (te innoveren/de gangbare tendensen in vraag te stellen/een radicaal nieuwe weg in te slaan), die blijft en zal ook herinnerd worden.Lees verder ›

Kanonenfieber zette zichzelf in één klap op de kaart met het album Menschenmühle uit 2021. De blackened death metal klonk gretig, aangrijpend en fris. Er werd niet alleen behoorlijk veel tijd gestoken in de fraaie geluidsmix van de plaat, de inspiratiebron van Noise lag specifiek bij de Eerste Wereldoorlog. Met die ingrediënten wist de Duitser flink wat fans in het genre te verrassen waaronder ondergetekende. Hoewel er nog twee andere zijprojecten lopen naast Kanonenfieber, is er intussen nog een EP onder deze naam verschenen.Lees verder ›

Een tijdje geleden heb ik jullie al (hopelijk blij) verrast met een recensie van de heruitgave van debuutalbum Ecocide van het helaas al lang ter zielle gegane Nederlandse gezelschap Polluted Inheritance. Daarin vertelde ik al dat er een paar labels van eigen bodem bezig zijn om deze erfstukken uit de ‘vaederlandsche metaelgeschiedenis’ opnieuw uit te brengen zodat de huidige generaties hier ook van kunnen genieten. En dat wij oude stompen weer aan onze eigen jeugd herinnerd worden... In deze recensie is de opvolger Betrayed aan de beurt. Vier jaar na het eerste album kwam deze tweede (van de uiteindelijk drie) uit. Wat was er in die tussentijd allemaal veranderd? En wat was er allemaal hetzelfde gebleven? Lees verder ›

Soms zijn er bands die weinig of geen introductie nodig hebben. Zo ook het Portugese Irae. Een blackmetalband, éénmansband beter geschreven, die ontstond in het 2002, naar het idee van zijn oprichter, Vulturius. De man die in de blackmetalondergrond gekend is voor zijn werk in menig andere bands zoals daar zijn A Forest Of Dreams en Kommando Baphomet maar ook voor zijn live-werk in bijvoorbeeld Flagellum Dei. Intussen vindt de brave man ook nog tijd om muziek te maken voor Irae. Dit Assim Na Terra Como No Inferno is alweer release nummer veertig. Inderdaad, je moet het maar kunnen volgen. En rara, dit is de eerste review betreffende de man zijn werk die verschijnt op onze geliefde webstek. Het kan gek lopen. Irae staat nog altijd voor ruwe, rauwe, bloeddoorlopen, boosaardige black metal recht vanuit de Portugese hoofdstad, Lissabon.Lees verder ›

De heer D. is het meesterbrein achter deze Australische blackmetalband met een post-blackmetalvulling en een behoorlijke atmosferische korst. Torn Beyond Reason (2011) was een pareltje, net als As The Stars uit 2014. En nu komt dit Woods Of Desolation met The Falling Tide via het Franse Season Of Mist! Waar D. op de vorige platen nog alles grotendeels zelf deed, heeft hij met Vlad (Windswept, Drudkh) al een poosje een medestrijder gevonden.Lees verder ›