Headlines

Sommige mensen raken al in paniek wanneer ze één taak moeten afwerken, anderen kunnen er spreekwoordelijk tien tegelijk opnemen, bekijken en nog deftig afwerken ook. M., het meesterbrein in Tjaktjadálvve, is zo iemand van de laatste categorie. Iemand die heel wat bands en projecten heeft versleten maar intussen weer eenzelfde aantal bands en projecten heeft weten oprichten. Encompassing Nothingness is eigenlijk de opvolger van Lifeless uit 2022, en in 2023 kwam ook nog Echoes On A Windswept Plain uit.Lees verder ›

Scrüda heeft met Extreme Speed Metal precies gedaan wat de titel belooft: het gaspedaal door de Poolse bodem getrapt en pas losgelaten ergens voorbij de landsgrens. Waar we op Zware Metalen eerder al schreven over hun compromisloze aanpak op Fury Among Ruins, klinkt deze EP nog scherper, nog opgefokter en vooral: nog minder geïnteresseerd in ademhalen. Dit is geen muziek voor mensen met een zwakke nek.Lees verder ›

Wat bij sommige geschiedenislessen nog wel eens over het hoofd wordt gezien, is dat achter de enorme hoeveelheid aan feiten en getallen van geschiedkundige gebeurtenissen, een onmetelijke hoeveelheid menselijk leed schuilt. Wie was de nauwelijks zeventienjarige jongen die, geraakt door een mijn, stikkend in zijn loopgraaf om zijn moeder riep? Welke doodsangsten heeft die alleenstaande moeder uitgestaan toen na een bombardement van hun woonblok, waarbij gebouwen als kaartenhuizen instortten, haar vijfjarige dochter plots ontbrak? Wie was de sergeant die in een fractie van een seconde zijn leven en zijn identiteit verloor? Het zijn deze individuele verhalen die in de grootsheid van het geheel volledig dreigen te verdwijnen. En precies daar begint Soldatenschicksale.Lees verder ›

Eind 2022 had ik de kans om cd-gewijs kennis te maken met het Duitse progrockensemble Flying Circus. Ik was erg te spreken over Seasons 25: een heropgenomen album dat teruggreep naar de psychedelica van de jaren '70 maar toch verfrissend klonk, met de nadruk wat meer op de rock dan op het progressieve. Eind 2025 duikt de band opnieuw op met een nieuw album, The Eternal Moment, waarrond ze zelfs een heuse campagne op Facebook en Instagram lanceren. En tegelijk houden ze het mysterieus, want je vindt deze nummers niet op YouTube of Spotify bijvoorbeeld.Lees verder ›

Accabadora is een nieuwe Nederlandse doom-/sludgeformatie die ergens in 2024 het spreekwoordelijke levenslicht zag. Dit Mazzolu, een EP bestaande uit drie tracks, is dan ook het eerste wapenfeit. En wapen mag je letterlijk nemen. Want Accabadora is een verwijzing naar een Italiaans, Sardijns mythologisch wezen. Een dame die de ouderen en zieken uit hun lijden verlost met een tik van de houten hamer. Het is natuurlijk ook een goed gekozen poëtische metafoor naar lijden, verlossing en dood.Lees verder ›

Het jaar is pas net begonnen, of er liggen alweer paaseieren in de winkel. En hoewel de winter nog lang niet voorbij is, denken sommigen al aan de herfst. Het eenvrouwsproject Forever Autumn doet hier ook aan mee. Met The Lamentations presenteert zij alweer haar vierde studioalbum.Lees verder ›

Archvile King komt uit Frankrijk en wordt enkel en alleen maar gevormd door Baurus. Dit Aux Heures Désespérées is album twee nadat al eerder een EP, Vile in 2020 verscheen. Later volgden nog À La Ruine (2022) en in datzelfde jaar kwam er ook een splitalbum met Simulacre. Les Acteurs De L'Ombre productions is ook nu weer de platenboer van dienst. Dit tweede album handelt over de eindstrijd tussen de mensheid en de grote Worm Koning wie wat dan ook mag wezen.Lees verder ›

Finland heeft een aardige reputatie als het gaat om kwalitatief sterke death metal zonder haast. Bands als Swallow The Sun, Shape Of Despair en Skeptisism zijn vaandeldragers namens de Finnen in het doom-genre, maar Marianas Rest is sinds de op richting in 2013 hard bezig om zich bij deze bands te vestigen. Met name op het door collega Joost bewierookte Auer uit 2023 liet de band een flinke stap voorwaarts horen ten opzichte van de al sterke eerste drie albums van de band.Lees verder ›

Al heel wat mensen, lezers en metalvrienden hebben vermoedelijk Toscanië  weten te bezoeken. Weinigen weten waarschijnlijk dat uit die Italiaanse regio één van de blackmetalbands afkomstig is met een erg lange staat van dienst. Handful of Hate opereert al uit die regio sinds 1993 en hun eerste werk zag de Toscaanse zon en ademde de warme lucht in ergens in 1995. De vorige plaat, die al wel weer dateert van 2019, kwam nog via Code 666. Dot Soulless Abominations, release nummer acht, heeft zijn onderdak weten vinden bij het eveneens Italiaanse Dusktone.Lees verder ›

Met Abyss Cals To Abyss trapt Skulld in één ruk een poort open waaruit zwavel, modder, pus en politieke overtuiging naar buiten stromen. Deze Italianen, actief sinds 2019, hebben duidelijk hun huiswerk gedaan in de oude Zweedse deathmetalschool, maar laten die klassieke HM-2-zaag niet netjes in de vitrinekast staan. Nee, hij wordt gecombineerd met crust, hardcore en een duister, bijna ritueel sausje. Het resultaat is een album dat rauw, venijnig en compromisloos klinkt. Precies zoals death metal hoort te zijn.Lees verder ›

Lunar Aurora, Paysage d'Hiver, Mgła, Koldbrann, Above Aurora... dat zijn de inspiratiebronnen van het uit Köthen, Duitsland afkomstige Traktates. Een band die nog niet al te veel op zijn kerfstok heeft. Ik ontwaar een demo met de titel Im Spiegel Der Finsternis (2022) en zo waar een live-album, Rabennacht uit 2023, waarvan een aantal nummers ook deze debuutplaat die in eigen beheer wordt uitgebracht, Koenig In Thule, zijn terechtgekomen.Lees verder ›

De NWOBH-veteranen van Pagan Altar draaien al flink wat jaartjes mee. De eerste demo verscheen al in 1982. Sinds die tijd heeft de band flink wat bandleden versleten. Volgens de metaalarchieven, hebben er maar liefst 23 mensen in de band gespeeld. En dan reken ik de huidige leden nog niet eens mee. De meest prominente leden zijn misschien wel Terry Jones en diens zoon Alan Jones. Terry Jones overleed helaas in 2015 aan de gevolgen van kanker. Gelukkig zijn er vijf full-length albums waar zijn stem op te horen is. Eén daarvan is het in 2004 verschenen Lords of Hypocrisy. Nu, ruim twintig jaar later, verschijnt hier een fraaie heruitgave van. Hoog tijd om deze plaat van een nieuwe luisterbeurt te voorzien dus!Lees verder ›

Als een band lange tijd in dezelfde bezetting door het leven gaat, levert dat vaak een aantal belangrijke zekerheden op. Lang samenwerken creëert onderling vertrouwen, een sterke muzikale chemie en daarmee een herkenbare muzikale identiteit. Repetities en optredens, maar ook het componeren van nieuwe muziek, verlopen efficiënter doordat iedereen elkaars stijl, timing en rol kent. Daarnaast straalt een vaste bezetting professionaliteit en betrouwbaarheid uit. Het maakt het makkelijker om als band te groeien en zich muzikaal te ontwikkelen. Maar wat gebeurt er als die jarenlang vaste bezetting plots uiteenvalt? Komt er dan de klad in, of vormt het juist een uitgelezen kans om vastgeroeste routines los te wrikken en ruimte te maken voor vernieuwing?Lees verder ›