Fleshcrawl – Epitome Of Carnage

Geschreven door op 05-07-2026 om 20:00.

Fleshcrawl leerde ik kennen toen ik in 2000 de verzamelaar Victims Of The Bubonic Plague 2 kocht. Direct aan het begin van het schijfje van nog geen tien gulden (!) donderde de band woest de huiskamer in met een bulderend “As blood rains from the sky!!!” om zo de rest van de bands op de sampler voor een zware opdracht te stellen. Nu zullen Bolt Thrower, Cryptopsy en Vader, die ook aan de builenpest ten prooi waren gevallen, daar niet heel zenuwachtig van zijn geworden, maar ik was alvast zwaar onder indruk van deze deathmetalhit.

26 jaar later komt de band met zijn negende album en nog steeds blinken de Duitsers – die in 1990 en 1991 nog kort Suffocation heetten! – uit in Zweedse kettingzaagdeath als maakten zij ooit deel uit van de groep bands die eind jaren ’80 de kop opstak van uit een in en rond Stockholm residerende groep vrienden. U kent ze wel: orkestjes als Entombed en Dismember. Toch is er binnen de band doorheen de jaren wel het een en ander veranderd. Alleen drummer Bastian Herzog is er al vanaf de naamswijziging in 1991 bij. Bassist Manus Markowski beroert de vier snaren sinds 2011 en de twee gitaristen zijn in 2020 aangesloten. Er is echter een wijziging die alle andere overschaduwt. In 2021 overleed zanger Sven Gross die de band al sinds 1997 voortbulderde (en dus ook in het machtige As Blood Rains From The Sky inzong) aan kanker. Hij werd slechts 44 jaar oud.

Het was een enorm verlies voor zijn familie, vrienden en bandgenoten. Voor die laatsten was het stoppen van hun deathmetalmissie nooit een optie, lezen we in het promovel en met Epitome Of Carnage komt de band met de eerste plaat ‘na Sven’. Dat moet niet makkelijk geweest zijn. Ook niet voor Borisz Sarafutgyinov die de plek achter de microfoon heeft ingenomen. Hij vervult zijn rol echter met verve en past met zijn ruige grunt goed bij het geluid van de band. Wel was Sven een stukje verstaanbaarder en daarmee ook verhalender. Ik mis het in een nummer als het muzikaal wat minder spannende (vandaar ook de fade out?) Embers Of Wrath dat zwaar op de vocalen rust om te overtuigen, maar ook de sterke afsluiter zou nog beter zijn geweest bij een beter verstaanbare Borisz. Ach, het zal ook een kwestie van smaak zijn.

Nog even over dat bandgeluid. Heel origineel is dit ensemble nooit geweest. We zien het ook nu weer aan de (tongue in cheek?) titels als Chapel Of Guts en Grave Messiah. Maar dat heeft er in het geval van Flescrawl eigenlijk nooit toe gedaan. Ik bedoel: Duitsers die Boss HM-2 death spelen!? Dan is die discussie wel afgerond toch? Wat er wel toe doet is dat de band op een of andere manier de ene smeuïge deathmetalhit na de andere sappige doodsmetalen knaller vol hooks weet te creëren. Je zou ze bijna meezingers noemen, maar ik denk dat ze daar bij Muziekfeest Op Het Plein toch net even anders over denken. Ik zou het ze trouwens graag zien doen: lekker meebleiten op Rebuilt From Flesh.

We horen het hier in de soepel lopende lijnen van Blood Dominion die bij tijd en wijle op hun muil worden getimmerd door een zware kettingzaagriff, maar vooral in de lekkere break die rond de drie minuten wordt ingezet. Het blijkt de basis voor een aantal verbazingwekkend vernuftige gitaarsolo’s. Daar moeten we er natuurlijk niet te veel van hebben en dus baant de kettingzaag zich daar al weer snel een bloederige weg door. De pakkende beginriff van Chapel Of Guts is in zijn eenvoud ook weer lekker effectief. Die track is in aanleg wat langzaam dus gaat er daarna, met Grave Messiah, weer een tandje bovenop (lekkere minibreak ook, en dan heb ik het niet over een ultrakorte vakantie). Zo zit Epitome Of Carnage in al zijn smerigheid toch behoorlijk slim in elkaar.

Bij de songtitel Reign Forever dacht ik even dat het om een eerbetoon aan Sven zou gaan, maar een tekst als “With eyes of fire, I breed the plague in dark desire” duidt daar toch niet op. Als het wel het geval zou zijn, zou het een waardig afscheid zijn geweest, want dit is met zijn tempo, typisch Zweedse drums en verbetenheid een van de sterkere songs van de plaat. De bijna vier minuten vliegen voorbij. De herauten van de dood kondigen zichzelf nog even sterk aan in het doomy Heralds Of Death, waarna ze sterk afsluiten met de zware groove van Of Fire And Flesh: “We storm the gates, unchained, unbound!” Nou, best wel.

Het zal duidelijk zijn. Fleshcrawl brengt, anders dan de smerige bandnaam misschien doet vermoeden, 48 minuten zeer smakelijke death metal. Fans van oud-Zweeds geweld kunnen – ik zou bijna zeggen: als altijd – toeslaan bij deze Duitsers.

Score:

80/100

Label:

Distortion Music Group / Reigning Phoenix Music, 2026

Tracklisting:

  1. Blood Dominion
  2. Chapel Of Guts
  3. Grave Messiah
  4. Embers Of Wrath
  5. Committed To Suffer
  6. Reign Forever
  7. Chronicles Of Bloodshed
  8. Rebuilt From Flesh
  9. Orphan God
  10. Path Of Thor
  11. Heralds Of Death
  12. Of Fire And Flesh

Line-up:

  • Bastian Herzog – Drums, vocalen
  • Manu Markowski – Basgitaar
  • Apu Justin Reisch – Gitaar
  • Christian Kalbrecht – Gitaar
  • Borisz Sarafutgyinov – Vocalen

Links: