Seven Chains – Swollen, In Flux

Geschreven door op 02-07-2026 om 22:23.

De experimentele hoeken van death metal blijven voor mij een van de weinige plekken waar het genre mij nog stimuleert. Wat aanvankelijk een herkenbaar genre was, wordt daar een wervelende, stuiptrekkende massa van zwart slijm. Als je daar maar genoeg in rondport kom je genoeg interessants tegen. Zo heb je bands als het onvermurwbare Altarage, de angstwekkende Ævangelist, of het vermaarde en vaak geïmiteerde Australische Portal. Nu verschijnt Seven Chains met zijn nieuwe plaat aan de slijmerige oppervlakte.

Een verontrustende intro brengt ons naar de dwalende gangen en wenteltrappen van Whence Blood No Longer Flows. De invloed van Portal is overduidelijk en valt mij ook qua gitaargeluid meteen op: een scherp raspend geluid dat zowel snijdt als schraapt. Seven Chains is niet even alomvattend of verstikkend als bijvoorbeeld Seepia, maar gaat eerder voor een kronkelende en uitdagende aanpak.

De productie van het album lijkt in het bijzonder aandacht te hebben gekregen. De bas staat met zijn opvallende helderheid vrij los van de rest van de partijen. Er komen af en toe experimentele passages langs, zoals de psychedelische synths die de band loslaat in het middengedeelte van Every Flame Structured, Every Face Ablaze.

Het is spijtig dat het eigenlijk enkel die delen zijn die echt goed blijven hangen. De metalen kern van het album kronkelt en kruipt, maar ik voel me weinig geroepen om daar op in te gaan. Soms voelt het dissonant en onvoorspelbaar, gewoon omdat dat hoort in dit genre. Daarom is A Declaration of Vengeance waarschijnlijk mijn favoriete nummer op dit album: het is iets totaal anders. De gesproken tekst werkt oprecht verontrustend tegenover de gitaren die om genade smeken en een drumkit die van een oneindige spiraaltrap valt. Langzaam zwelt het lawaai als een bloedblaar die op het punt van barsten staat. Dit komt dicht in de buurt van de dark ambient van bands als Deathpile of Trepaneringsritualen. Het nummer gaat mooi over in de percussieve intro die de tweede helft van het album aankondigt.

Gestating Ash (This Thickest Darkness) is het meest behapbare nummer met een nog wat herkenbare groove en zelfs een gitaarsolo. Het voelt voor mij als een makkelijker luisterbare versie van Antediluvian. The Earth’s Tentacular Cross sluit het album af met een speelduur van bijna elf minuten. Vermeldenswaardige highlights zijn de spacerock-achtige synths in het midden en de atmosferische passage dieper in het nummer.

Normaal hou ik er niet van om zo vaak vergelijkingen te maken met andere bands, maar ik denk dat het Seven Chains zelf nog aan een eigen identiteit ontbreekt. De band hecht duidelijk waarde aan zijn inspiraties en is binnen dit experimentele genre verrassend conventioneel. Op enkele momenten na blijft er bij mij echter weinig hangen. Ik zou graag de band een kant zien opgaan waarbij die experimentele neigingen uitvergroot worden. Een nummer als A Declaration Of Vengeance laat zien dat de band weet hoe ze een verontrustende atmosfeer neer moeten zetten. Het voelt alsof er onder al dat gitaargeweld iets gigantisch afgrijselijks schuilgaat dat zich te vaak stil houdt. Het zou ze goed doen om dit meer te gebruiken. Er zit hier namelijk daadwerkelijk wat in, alleen denk ik niet dat het er in deze vorm volledig uit komt.

Score:

65/100

Label:

I, Voidhanger Records / Rubeus Obex, 2026

Tracklisting:

  1. Intro…
  2. Whence Blood No Longer Flows
  3. Every Flame Structured, Every Face Ablaze
  4. A Declaration Of Vengeance
  5. …Intro
  6. Gestating Ash (This Thickest Darkness)
  7. The Earth’s Tentacular Cross

Line-up:

  • Noah Lane Coleman – Vocalen, gitaar, piano, synthesizer
  • Scott Yost – Bas
  • Michael Graves – Gitaar
  • Chris Shaw – Drums
  • Logan Pintor – Trompet
  • Golden Fawn – Achtergrondvocalen

Links: