Alter Bridge is weer in het land. Waar de band eerder dit jaar nog in de Ziggo Dome stond, is de band nu geboekt in het wat knussere 013. De band bracht eerder dit jaar zijn achtste, zelfgetitelde, plaat uit. Vaak is dat een teken dat een band zijn definitieve geluid gevonden heeft. In het geval van Alter Bridge lijkt de nieuweling vooral een logisch gevolg in de discografie: de nummers passen naadloos in de rest van het oeuvre. Hoe dat live klinkt? Friso Veltkamp doet verslag.
Waar de band er niet in geslaagd was om de Ziggo Dome uit te verkopen, werd er nu gekozen voor de 013. Een maatje kleiner dus. Maar ook deze zaal raakt vanavond niet uitverkocht. Het balkon is zelfs dicht. Is de band in Nederland kleiner dan gedacht? In ieder geval is het ook wel ergens fijn; het is buiten snikheet en binnen is er genoeg ruimte om de band goed te kunnen zien.
Alter Bridge heeft altijd een no-nonsense aanpak gehad. Gewoon eerlijke, alternatieve metal. Dat zie je ook aan de gigantische backdrop waarop alleen de bandnaam prijkt. Verder geen poespas. Stipt om tien voor negen komen de heren het podium op geschuifeld. De leden ogen wat loom, en zo begint de band ook met Silent Divide, nou niet bepaald een bovengemiddeld nummer van de band, maar toch prima als opener. Mark Tremonti is in ieder geval enthousiast en laat met een verbeten blik, voet op de speaker, zijn ogen door de zaal glijden.
Het publiek kan niet altijd direct terugkijken, want degene die vanavond lichtdienst heeft, had wel iets meer aan voorbereiding kunnen doen. Regelmatig schijnen de lampen fel in je ogen wanneer deze van boven naar beneden gaan. Kunnen die lampen geen andere kant op? Hoe dan ook: de meeste aanwezigen hebben daar maling aan en willen vanavond gewoon een goede show zien waarbij veel ruimte is voor participatie. Meeklapwerk is er dan ook volop, reeds aan het einde van Silent Divide, maar ook gelijk aan het begin van opvolger Addicted To Pain. Om nog even op dat lome terug te komen: met name Myles loopt wat nonchalant, met zijn gitaar om de schouders bij het technische gedeelte van dit nummer. Heeft hij er geen zin in?
Het antwoord komt vrij snel: het is warm. I want to take my pants of, but you definitely don’t want to see that. Aha. Maar wie trekt er dan in godsnaam ook een lange broek aan met vijfhonderd graden? Of is het een dresscode? De hele band lijkt het weerbericht vandaag niet gelezen te hebben.
Hoe verder de band in de setlist komt, hoe warmer ook de ontvangst door het publiek. Wat dat betreft is Fortress een voorlopig hoogtepunt, waarbij alles waar Alter Bridge voor staat naar voren komt. Zowel het bandgevoel als het spel, waar techniek en melodie naadloos aan elkaar worden gekoppeld. Mooie uitvoering! De band volgt dit op met een nieuw nummer, Disregarded, van de dit jaar verschenen plaat, waar de band laat horen nog altijd geïnspireerd te zijn door grunge en het geheel meer groove meegeeft. Het tekent de dynamiek in de songs.
Dat geldt verder ook voor de setlist van vanavond. Regelmatig neemt het viertal even gas terug, wat met deze hitte bijna wel moet. Volledig doorrammen zou wat misplaatst zijn en zou wellicht te veel eisen. Dus zijn er regelmatig wat rustigere stukken. Zoals het door Mark Tremonti gezongen Burn It Down, waarbij Myles en het publiek even op adem kunnen komen. Of is dat bedoeld om het publiek op te laden voor meezingers zoals Open Your Eyes, waarbij aan het eind de hele zaal uit volle borst meezingt?
Deze band wil gewoon een goede show geven en het publiek met een tevreden gevoel naar huis laten gaan. Geen poespas verder, vooral knappe songs en een optimistische noot. En knappe songs zijn er vanavond genoeg, zoals Watch Over You en Broken Wings. Wat minder gecharmeerd ben ik door de versie van Rise Today. Het is een nummer dat live natuurlijk goed werkt: het is aanstekelijk, heeft een goede vibe en een uptempo karakter, maar het doet allemaal wat plichtmatig aan. Wat dat betreft is het leuker te kijken naar de voorstelronde die de band doet. Alsof we de mannen niet kennen, maar goed. Drummer Scott Phillips brengt bij zijn voorstelronde een aangenaam en aanstekelijk drumstuk ten gehore dat uiteindelijk uitmondt in Metalingus.
De koek is dan heel even op, maar uiteraard komt de band nog terug. Het lijkt alsof de mannen wat vroeg naar de coulissen zijn gegaan, maar kenners weten begrijpen al: we gaan het lange Blackbird nog krijgen. En dat is een nummer dat vandaag feilloos wordt gespeeld, en bovenal, met een enorme bevlogenheid wordt gebracht, met een wondermooie zangprestatie van Myles. Hoe vaak de band dit ook gespeeld heeft, het maakt vanavond weer diepe indruk. Het is het hoogtepunt van de avond, dat niet meer wordt ingehaald door Isolation. Alter Bridge heeft weer een solide, overtuigende show ten berde gegeven. Op deze band kun je gewoon rekenen.
Datum en locatie
22 juni 2026, 013, Tilburg
Link: